Forum

‘Ga toch weg jij, niemand heeft wat aan je!’ Dat waren de harde woorden van mijn vader toen ik hem voor de laatste keer zag. Het was algemeen geweten dat ik niet echt de meest brave meid was maar op een oudejaarsavond was ik: te laat, dronken en stoned thuisgekomen en dat was de druppel. Mijn vader was woest en begon zelfs met het servies van mijn overleden moeder te gooien. Op dat moment had ik het ook wel gehad, het is toch mijn leven? Toen hij zei dat ik weg moest gaan kon ik niet snel genoeg buiten zijn. Al was ik vergeten om mijn schoenen weer aan te doen, die ik had uitgedaan om zo min mogelijk lawaai te maken. Het had de vorige nacht zwaar gesneeuwd dus onder mijn voeten voelde ik een koud maar toch zacht laagje sneeuw. Mijn voeten protesteerden om ook maar een stap te verzetten, maar met al de moeite van de wereld lukt het me toch om vooruit te lopen. Gelukkig had ik mijn tas nog wel bij de hand maar het enige wat daar nog in zat was een lege portefeuille en enkele aanstekers voor de joints die ik had gerookt. De straat was langer dan ooit, waarschijnlijk een bijwerking van alle troep die ik had genomen maar uiteindelijk lukte het me om het uiteinde van de straat te bereiken. Nu had ik de keuze, ofwel ging ik naar links en ging ik naar het volgende dorp maar met blote voeten over een landweggetje? Ik kon ook naar rechts en dan ging ik naar het dorpscentrum, wel kon ik me behoorlijk belachelijk maken omdat ik op mijn blote voeten was maar alles was beter dan een landweggetje tussen de weiden. Ik maakte mijn benen klaar om naar rechts de wandelen en net op het laatste moment stemden ze toe, voordat ik tegen een lantaarnpaal botste. Fijn dat ik nog iets van zelfcontrole heb,  toen mijn lichaam gedrogeerd was. In de verte zag ik het dorpsplein, helemaal verlaten. Iedereen zou wel binnen zitten, gezellig met mijn familie. Voordat mijn moeder stierf was dat bij mij thuis ook het geval, met z’n drieën rond de tafel een heus feestmaal verorberen. Maar mijn vader heeft het verlies nog altijd niet verwerkt, en dat reageert hij op mij af want ik ben het enige ding dat aan hem aan mijn moeder doet denken dat hij niet kapot heeft gegooid. Enkele dingen heb ik nog kunnen redden van de verwoesting, enkele foto’s en een jas. Ik was zo diep in gedachten dat ik niet zag dat ik enorm van de weg aan het afwijken was en uiteindelijk in de berm naast de weg viel. Gelukkig had de sneeuw mijn val min of meer gebroken en kon ik weer rechtstaan, wat moeilijker is wanneer je wat gedronken hebt. Mijn voeten voelde ik ondertussen ook al niet meer en de straatverlichting had het ook begeven. Omdat ik helemaal niets meer zag haalde ik één van de aanstekers uit mijn tas en deed een poging om hem aan te krijgen. Dat lukte gelukkig dus nu had een beetje licht en warmte. Ik strompelde verder tot aan het plein dat nog altijd verlaten was. Het licht uit één van de huizen trok mijn aandacht. Daar zag ik mijn beste vriendin van de lagere school zitten, gezellig bij haar familie. Mijn maag kromp ineen, niet enkel van al die rommel maar ook de heimwee naar hoe het vroeger was. Omdat ik niet wil overkomen als een enge gluurder wendde ik mijn blik weer af en daar zag ik ze staan. Mijn moeder in de kleren waarin ze begraven was. Ik wankelde naar haar toe en net voordat ik haar bereik had struikelde ik weer over mijn eigen voeten. De kou die ik al de hele tijd voelde had plaats gemaakt voor het warmste gevoel dat ik ooit had gehad. Ze stak haar hand naar me uit en ik deed net hetzelfde. Op het moment dat ik haar hand aanraakte, werden mijn ogen enorm zwaar en vielen ze dicht.