Forum

Haar adem stokte in haar keel, angstig keek ze om zich heen. Het was een valstrik geweest. Ze had het moeten weten, alles ging veel te perfect, veel te gemakkelijk. Een uitweg was er niet meer. Het gat in de grond die haar deze kamer had binnen laten komen, was verdwenen, weg. Het monster wat nu voor haar stond, kende ze maar al te goed en ze wist dat ze hier niet levend weg kwam. Dat witblonde haar, die bleke huid, die donkerbruine ogen, alles zag er nog precies zo uit zoals ze hem herinnerde. Zoals ze haar eigen broer herinnerde.

‘Waarom doe je dit?’ fluisterde ze zacht. De ruimte waar het tweetal zich bevond, was bijna geheel leeg, waardoor haar stemgeluid als een harde echo bij hem aankwam. ‘Is dit ook hoe je de rest van ons erin hebt laten luizen? De rest van je zussen? Hoe voelde het om hun bloed te zien vloeien? Om hun laatste ademhalingen en woorden te horen? Om ze te verraden? Was je trots? Bang? Blij? Verdr-’

‘GENOEG!’ riep hij uit. Door de echo, raakte dat ene woord harder dan dat het zou moeten. ‘Denk je echt dat ik dat alles zonder reden heb gedaan? Dat ik ervan genoot om de levens van mijn eigen zussen van ze af te nemen? Dat ik hun bloed had willen zien vloeien? Nee, dat heb ik allemaal niet! Ik moest wel, ik moest het doen, om zelf in leven te blijven. Om niet zelf van het leven beroofd te worden. Om te zorgen dat jij zou overleven.’ Die laatste woorden waren niet meer dan een zachte trilling in de lucht, maar toch raakten ze haar meer dan alles wat hij daarvoor gezegd had. ‘Jij bent altijd de sterkste geweest, jij bent altijd degene geweest die de benodigde krachten had die vader en moeder zo graag wilde hebben. Jij moest blijven leven, niet ik. Daarom heb ik me bij hén aangesloten. Ze beloofden me dat jij veilig zou zijn, zo lang ik bij hen hoorde. Ze hebben tegen me gelogen, dat zie ik zelf nu ook in. Het was fout van me, ik had ze nooit moeten geloven en de opdrachten voor ze uit mogen voeren. Het spijt me,’ sprak de jongen, terwijl de tranen over zijn wangen stroomden.

Verder?

‘Waar heb je precies spijt van? Van het feit dat je je bij ze hebt aangesloten? Van wat je hen hebt aangedaan? Ach, schei toch uit! Als je echt zoveel om ons had gegeven als je beweert, dan had je alles in de eerste instantie al niet gedaan,’ galmde het weerwoord van het meisje door de ruimte. Ze maakte aanstalten om naar haar broer toe te gaan, maar hield zichzelf tegen. Hij kon vanaf dit punt geen steun meer verwachten van zijn kleine zusje, die kans had hij verspild op het moment dat hij bekend maakte dat hij achter de verdwijningen van hun zussen zat. ‘Je begrijpt het niet hé? Je bent er altijd al blind voor geweest, maar vroeger was het nog te begrijpen. Maar nu? Nu ben je gewoon dom dat je het nog steeds niet doorhebt,’ zei de jongen op een bittere toon. Ze moest het tegen deze tijd toch wel zelf uitgevonden hebben? Uitgevonden hebben dat ze krachten bezat. Krachten die de wereld konden vernietigen of redden.

‘Jenia, luister naar me,’ sprak de jongen op een kalme toon, om zijn zusje te kunnen bereiken. De heldergroene ogen van het meisje werden groot bij het horen van haar naam en ineens was ze volledig bereid om te luisteren naar wat haar broer te vertellen had.
‘Ik weet dat wat ik je nu ga vertellen, misschien lastig te geloven is, maar vertrouw me. Jij en ik beschikken over krachten die iedere laatstgeboren vrouw en iedere eerstgeboren man van iedere generatie uit onze familie bezitten. Dit is al eeuwen zo, alleen heeft nog niemand ooit de aard van die krachten weten te ontdekken. Ik heb denk ik eindelijk een manier gevonden om die krachten te gebruiken. Om preciezer te zijn, heb ik hem gevonden toen ik me bij hen aansloot. Jij bent, zoals ik al zei, altijd al de krachtigste van ons twee. Die kracht, ben ik achter gekomen, komt alleen tot uiting in een generatie die geteisterd wordt door hen. De groep waar ik me dus bij heb aangesloten,’ legde de jongen kalm uit aan zijn zus.