Forum

Joey Blackmon - 18 jaar - je merkt wel hoe mijn superboy is xd

Jij mag btw beginnen xd

Al veel te lang naar mijn mening zat ik in de auto te wachten tot we eindelijk bij onze bestemming aan zouden komen of beter gezegd mijn bestemming, want ik was de enige die daar achter zou blijven en waarom? Alleen maar, omdat ik af en toe niet luisterde en iets sneller boos werd dan anderen. Dat noemden mijn ouders dus al een probleemkind terwijl er veel ergere kinderen bestaan. Ik gebruikte tenminste geen drugs of sloeg dagelijks iemand inelkaar. Dat eerste dachten mijn ouders trouwens wel. Zij dachten dat dat de oorzaak was van mijn woedeaanvallen, want het moest toch ergens vandaan komen... gelukkig wist ik wel beter. Alleen misschien zou ik wel beter af zijn op die kostschool. Daar zijn namelijk geen irritante ouders die constant op mijn lip zouden zitten zoals thuis wel gebeurt. Een zucht verliet mijn lippen toen ik van de chauffeur - ja mijn ouders namen niet eens de moeite om me weg te brengen- te horen kreeg dat we er waren. "Moet ik nog helpen met de koffers?" Vroeg de chauffeur en eerlijk gezegd was dat iets wat mij toch wel verbaasde. Ik dacht namelijk dat de chauffeur alleen in mijn geld geïntresseerd zou zijn en niet eens zou overwegen om mij te helpen met mijn spullen. "Hoeft niet, maar toch bedankt." Antwoordde ik vriendelijk waarna ik hem het geld overhandigde voor ik uit de auto stapte om mijn spullen uit de kofferbak te kunnen halen.

Met twee grote tassen vol spul en een wat kleinere tas die al net zo vol zat, liep ik richting het grote gebouw. Het enige wat ik wist, was dat ik me moest melden bij de receptie en die zouden me dan mijn kamersleutel geven en hopelijk een plattegrond erbij, want het gebouw zag er wel erg groot uit. Het was iniedergeval wel een stuk beter ingericht dan ik had verwacht, want, zoals mijn ouders het zeiden, zouden ze me hier die slechte gewoontes wel afleren en me laten zien hoe het wel moest. Tuurlijk denken mijn ouders dat, maar dan kennen ze me blijkbaar niet erg goed. "En jij bent?" Hoorde ik de vrouw vragen die bij de receptie zat. Haar gezicht had een strenge uitdrukking aangenomen en haar stem had een zeurderig toontje wat ermeteen al voor zorgde dat ik haar niet mocht. "Joey. Joey Blackmon." Beantwoordde ik haar vraag en keek toe hoe ze door wat bestanden in de computer scrolde voor ze had gevonden wat ze nodig had. "Kamer 203. Tweede verdieping ergens helemaal aan de linkerkant van de gang. Wegens ruimtegebrek slaap je met een meisje op de kamer en als je dat niet bevalt, heb je pech gehad, want er is geen andere kamer meer vrij." Zei de vrouw met dezelfde irritante stem en ik kon wel aan haar merken dat er waarschijnlijk al meer kinderen hadden geklaagd over bepaalde dingen. "Bedankt." Mompelde ik terug en nam de sleutels van haar over zodat ik de kamerdeur straks ook open zou kunnen krijgen. Na me omgedraaid te hebben en al mijn spullen weer bijelkaar gepakt te hebben, loop ik richting de trap aangezien er blijkbaar geen lift is. Erg fijn... 2 trappen op lopen met allemaal zware tassen.