Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

16 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

orpg ~ CreepDoll & Willie

Weronika
Karaoke-ster

Weronika schreef:
~Niet reageren, volgen en meelezen mag wel.

Ik;

Naam: Will O'Doherty
Leeftijd: 21
Karakter: Will leefde in de 18e eeuw. Hij is, of eigenlijk was, een slimme en hardwerkende jongen. Hij werd uit zijn dorp verbannen toen hij zijn verloofde betrapte met een andere man en hun beide toen eigenhandig vermoorde. Sindsdien woont hij alleen en het oude 'Heksenhuis'. Door de vloek van het huis kan hij niet meer dan 5 km van het huis weg. Door de jaren heen zijn zijn gevoelens en emoties langzamerhand vervaagd.
Extra: Hij heeft altijd een dolk bij zich. Hij was van zijn vader en hij heeft hem gekregen op zijn 16e verjaardag. Het is een simpele dolk maar Will hecht er ontzettend veel waarde aan,
Foto:

Jij;

Naam: Elisabeth Chane

Leeftijd: 19 jaar

Karakter: Elisabeth is een meisje die graag in haar eigen wereld leeft. En zeker in de wereld van de non elektronica wereld. Ze leeft liever in de wereld van de oudere, de middeleeuwen. Daarbij leest ze ook veel fantasie boeken om lekker weg te kunnen dromen.

Extra: 21ste eeuw. heeft altijd een tasje met een schetsboek en potloden bij zich.

Foto:

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Naam: Elisabeth Chane
Leeftijd: 19 jaar
Karakter: Elisabeth is een meisje die graag in haar eigen wereld leeft. En zeker in de wereld van de non elektronica wereld. Ze leeft liever in de wereld van de oudere, de middeleeuwen. Daarbij leest ze ook veel fantasie boeken om lekker weg te kunnen dromen.
Extra: 21ste eeuw. heeft altijd een tasje met een schetsboek en potloden bij zich.
Foto:

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Elisabeth;

Heerlijk liep ik door het bos met mijn schetboekje in mijn hand en een potlood op het papier. Als ik iets leuks zag, stond ik stil en ging ik het na tekenen. Het was altijd zo mooi in het bos, zeker tijdens de herfst. In de verte hoorde ik wat gekraak en keek gelijk op. Mijn hoofd hielt ik iets scheef en stopte mijn spullen terug in mijn tasje en begon de kant uit te lopen waar het vandaan kwam. Hoe dichter bij ik kwam, hoe raarder de omgeving begon aan te voelen. Kort bleef ik stil staan en keek achter mij om. Een korte, maar harde, wind stoot kwam over mij heen. Mijn hand stak ik gelijk voor mij uit, maar toch had het geen nut en voelde hoe de wind langs mijn huid ging, De wind was niet koud, maar juist warm. Al snel verdween de wind weer en liep ik veder. Niet veel later zag ik iets in de verte op doemen. Een groot, verlaten, huis stond midden in het bos prachtig te wezen. Een glimlach kwam gelijk op mijn gezicht en begon sneller te lopen. Hier werd ik nou blij van. Zo'n prachtig huis, midden in het bos. Ik stapte het pad op en bij elke stap die ik zette, voelde ik een rare energie door mijn lichaam gaan maar ging door. Eenmaal binnen, ging ik, niet de voorwerpen aan te raken, er over heen met mijn vingers. Het voelde op een rare manier fijn. In één van de kamer bleef ik stil staan als een grotere energie was en liep naar binnen. Daar zag ik een prachtige ketting liggen op een kastje en bleef er voor staan. Normaal zou ik niets aan raken, maar ik kon het niet laten en pakte de ketting voorzichtig op en bekeek het iets beter. Een grote schok ging door mij heen en lag enkele seconde later op de grond, met de ketting in mijn hand. Wat er daarna gebeurde, ik wist het gewoon niet meer.

Weronika
Karaoke-ster

Weronika schreef:
Will,
Ik hoorde lawaai en ging staan. Ik had al twee personen vermoord, een derde kon er wel bij. Met mijn hand taste ik naar mijn dolk die in zijn schede zit, veilig aan me riem. Ik liet me hand erop rusten en haalde diep adem. Ik kende elk hoekje van dit huis. Het lawaai kwam uit de woonkamer, het klonk hol door de ruimte onder de woonkamer. Langzaam sloop ik naar de deuropening en gluurde naar binnen. Ik haalde nogmaals adem en stapte de kamer in. Met een snelle beweging trok ik me dolk uit zijn schede en hield hem recht voor me. Me ogen gleden over het wezen, wat overduidelijk een vrouw was. "Wat komt u hier doen?" vroeg ik met een kalme maar alsnog gevaarlijke stem. Me felle ogen keken dwars door haar heen, het is haast onmogelijk dat ze niks zou voelen. TOen er geen antwoord kwam ging ik een stap naar voren en herhaalde wat ik zei, "Wat komt u hier doen?"

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Elisabeth:

Als ik een stem hoorde, schudde ik mijn hoofd en kreunde iets. Nog een keer hoorde ik een stem, deze keer was het dichter bij. Moeizaam opende ik mijn ogen en zag ik een persoon vlak bij mij stond. Nog een keer schudde ik mijn hoofd en zag toen iets naar mij toe hield. Nog een keer keek ik beter en zag dat het een dolk was en slikte. "Ik eh. Ik moet gaan." zei ik terwijl ik snel op stond en naar de deur toe liep. Maar door dat ik snel weg wilde, was ik vergeten dat hij voor de deur stond en bleef vlak voor hem stil staan. En wat ik ook niet wist, was dat ik de ketting nog in mijn handen had, maar het leek alsof ik het gewoon niet in mijn handen had.

Weronika
Karaoke-ster

Weronika schreef:
Will,
Als ze vlak voor me staat til ik me arm een stukje op zodat de dolk net voor haar keel is. Ik bekijk haar nogmaals en me oog valt op haar hand. Toen ik er iets zag glinsteren keek ik haar aan en keek weer terug naar haar hand. "Wat hebt u daar?" Zonder op antwoord te wachten ruk ik haar hand omhoog met me vrije hand en wacht tot ze haar hand opent. Ik keek naar haar trillende vingers en hou nog steeds de dolk tegen haar keel aan. Als ik de ketting zie die ik aan me verloofde gaf, de dag voor ze vreemdging, ruk ik hem uit haar hand en hou hem omhoog. "Hoe komt u hieraan en wat was uw bedoeling?" Mijn stem heeft nog steeds dezelfde emotieloze toon die kleine kinderen zou kunnen laten beven. Ik besluit om me niet meer te herhalen en kijk naar de ketting in me hand. Ik kijk weer terug en merk nu pas haar kleding op. Het is.. raar. De vrouwen dragen lange rokken en korsetten, maar deze hier heeft waarschijnlijk geen korset en zeker geen rok aan. "Wat is dat voor vreemde kledij? Waar komt u vandaan en nogmaals zou ik me herhalen.. Wat komt u hier doen?"

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Elisabeth:

Als de dolk naar mijn keel word gebracht, kon ik gewoon geen stap meer achter uit doen en slikte. Zijn ogen stonden koud, heel koud. Toen hij mijn hand vast pakte, merkte ik dat ik nog de ketting in mijn handen had. Dan hoorde ik zijn vraag, maar niet veel later pakte hij ruw de ketting uit mijn handen en zette ik één kleine stap achter uit. "Ik, ik wilde niet...." kreeg ik uiteindelijk over mijn lippen en bleef hem nog steeds aan kijken. Weer slikte ik en liet mijn handen langs mijn lichaam hangen. Ik stond hier letterlijk als een standbeeld, verstijft voor de vreemde jongen. Als zijn ogen dan naar beneden schoten, en over mijn kleding begon, zag ik nu zijn kleding en meteen herkende ik het. "Het kan niet." mompelde ik en keek de jongen weer aan. Dan schoten mijn ogen rond de kamer en zag dat alles nog er prachtig uit zag, toen ik deze kamer binnen kwam, nog geen enkele minuten geleden, was het een bende stof, ramen waren kapot en de gordijnen gescheurd. Al snel hervatte ik mij zelf en haalde even rustig adem. "Het klinkt raar, maar ik kom uit een andere wereld." zei ik en keek de jongen weer aan. Of ik was terug gegaan in het verleden, en zeker het verre verleden.

Weronika
Karaoke-ster

Weronika schreef:
Will,
Ik kijk haar aan en knijp wat steviger in me dolk. "Dus u beweert dat u uit een andere wereld komt? Wat voor hekserij is dat!" Ik denk terug aan de omroepen over hekserij en herinner me een detail. "Steek uw arm naar voren." Ik trek haar arm zelf omhoog en ondersteun hem. Ik doe de dolk weg bij haar keel en werp haar nog een blik. "Als u een heks bent.. dan zou dit.." Ik knijp zacht in haar pols en maar op haar onderarm een klein sneetje. Een dikke, rode druppel rolt langzaam naar beneden en valt uiteindelijk op de grond. Ik stop met een behendige beweging me dolk in zijn schede en laat haar los. Ik loop naar de kast en pak er een schone, kante zakdoek uit. Ik overhandig hem aan haar en hurk neer op me plek waar ze eerst was. Het voorwerp dat daar ligt lijkt op een gekleurde zak met een soort touw. "Wat is dit voor voorwerp?" vraag ik en hou hem op de kop. Er vallen een aantal voorwerpen uit. Een soort boek valt eruit en ik pak hem op. Ik begin erdoorheen te bladeren en bekijk de illustraties op de pagina's.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Elisabeth:

Ik knikte als hij dat zei en bleef hem nog steeds aan kijken. Rustig haalde ik adem, waardoor mijn borst, zoals het hoorde, rustig op en neer gaat. "Het is geen hekserij, of wel." dat laatste mompelde ik en keek naar de grond, maar snel keek ik hem weer aan. "Ik weet niet hoe het is gekomen, maar ik pakte die ketting, alles werd zwart voor mijn ogen, zakte op de grond en werd hier wakker." zei ik "Met die dolk op mij gericht." zei ik en wees kort naar de dolk in zijn hand. "Eh, auw." zei ik als hij in mijn pols kneep en een sneedje maakte met de punt van de dlk, mijn hand legde ik gelijk om mijn pols en wreef er over heen. "Dat doet pijn oke." zei ik en bracht mijn pols naar mijn mond en likte het bloed op. Dan stopte hij zijn dolk weg en liep naar een kast toe waar hij iets wits uit pakte en aan mij gaf. Het was zonde om deze rond mijn pols te binden en keek om naar de jongen als hij hurkte bij mijn tas. "Voorzichtig!" riep ik als hij het op zijn kop deed, maar het was al te laat. Een antieke kompas viel op de grond en het glas brak in duizenden stukje. "En bedankt." mompelde ik en raapte de scherven op van het glas en hielt het in mijn hand. "Dat is aardig wat geld waar en het is van mijn overgroot oma geweest." zei ik en keek hem aan. Ik zag dat hij mijn schetsboek had gepakt en bleef naar zijn handelingen kijken.

Weronika
Karaoke-ster

Weronika schreef:
Will,
Ik luister niet en blijf door haar spullen kijken. "U kunt gaan, neem wat proviand mee als u dat nodig hebt, maar ga." Ik sta op en loop naar het raam. De zon is half onder en over een uurtje of 2 is het donker. Ze moest maar eens opschieten. Ik glij met me vingers langs het houten klapdeurtje en trek hem dan dicht. Dat doe ik bij alle ramen en pak een kaars van het kastje. Ik steek hem aan en kijk om naar haar. "Hoe kan ik u noemen?" Ik kijk haar voor de zoveelste keer aan en stap dan naar voren. "Hebt u een naam?" herhaal ik en loop langs haar heen naar de kast waar ik een andere kaars aansteek. Ik leg de ketting op z'n plek en kijk er naar. Het geschenk dat me vervloekt heeft, waarom hou ik hem hier nog? Ik probeer hem te pakken om hem weg te gooien maar me arm beweegt niet. Het kan niet, dit is het enige aandenken aan me verleden.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Elisabeth:

Oke, hij negeerde mij gewoon. Een zucht kwam over mijn lippen en pakte mijn spullen, stopte het terug in mijn tas en hing het over mijn schouder. Hij zei dat ik moest gaan, maar bleef toch stil staan. Mijn ogen had ik nog steeds op hem gericht als hij naar het raam liep en die sloot. Ik schrok uit mijn gedachten toen hij wat vroeg, ik wilde antwoorden, maar al snel herhaalde hij het nog een keer. "Elisabeth." zei ik meteen en slikte even. "En zeg maar je, anders voel ik mij zo oud." mompelde ik en keek naar wat er naast mij stond. Kort zuchtte ik weer en voelde toen een rare energie door de kamer heen trekken en schudde mijn hoofd. Mijn ogen gleden gelijk weer naar de ketting die hij neer had gelegd. De jongen zelf, stond stil en zijn ogen op de ketting gericht. "Is er iets?" vroeg ik en zette een stap naar hem toe, maar voelde een schok door mijn arm gaan als ik die naar hem uit stak. "Gaat het wel goed?" vroeg ik toen er bij als ik mijn arm terug trok.

Weronika
Karaoke-ster

Weronika schreef:
Will,
Ik voel de woede komen aar ik hou me in. "Ga nu maar gewoon." Ik grijp haar arm vast en trek haar mee naar de deur. Ik zwaai hem over en trek haar naar buiten. "Hopelijk kom 'je' thuis." Met een grote klap trok ik de deur dicht. Ik hoef niet aan een vreemdeling te vertellen waarom ik verbannen ben. En waarschijnlijk zou ik het niet eens kunnen. Door de eenzaamheid ben ik de controle over me woede kwijtgeraakt. Het ene moment kan ik door de bossen lopen en het andere een mens afslachten zonder enig medelijden. De nadelen en voordelen zijn verspreid. Maar het is toch niet nodig om het te kunnen, ze is weg en er zou waarschijnlijk geen enkele vreemdeling zich hier wagen.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Elisabeth.

Waarschijnlijk had hij niet eens gehoord dat ik mijn naam zei. Mijn hoofd schudde ik even en mijn haren danste rond mijn schouder. "Eh, goed." zei ik, maar op het moment dat ik wilde draaien, pakte hij al mijn arm vast en trok mij ruw naar de deur, eenmaal buiten zei hij nog iets "Ik ben ook benie...." voordat ik mijn zin af was klapte de deur al voor mijn neus dicht en zuchtte. "Ook fijn, in een wereld wat ik nog niet ken, alleen van boeken en films. Alleen." Kort keek ik rond mij heen en merkte ook hier, dat het anders was. Er stonden wat meer struiken dan bomen. Een rilling liep over mijn rug heen en stapte het pad af. Hier buiten voelde ik de energie ook anders. Kort keek ik om naar het huis, nu was het nog mooier. Wat moest ik nu doen? Hier in de bossen was het gevaarlijker waar ik in leefde.

Weronika
Karaoke-ster

Weronika schreef:
Will,
Zuchtend loop ik met de kaars in me hand naar de kamer. Op de grond ligt een simpel matras gevuld met katoen en lompen. Ik zet de kaars op de grond een stuk van me 'bed' af en ga liggen. Ik vouw me armen onder me hoofd en kijk naar het plafond. Iets laat me aan die meid denken, ze heeft iets bijzonders. Daarmee bedoel ik niet de onzin die ze zei. Ik geloof er niks van, door de tijd reizen is onmogelijk. Ze had wel vreemde spullen bij zich en ook vreemde kleding. Er bestaat wel hekserij maar tijdreizen.. nee. Langzaam doe ik me ogen dicht en probeer te ontspannen om in slaap te vallen en als ik bijna slaap word ik wakker door een donderslag. De regen klettert op het dak en het licht bliksemflitsen komt tussen de gleuven door van de ramen.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Elisabeth:

Ik had een schuurtje gevonden waar ik zou kunnen over nachten. Mijn bed had ik al op gemaakt van wat stro en bladeren wat ik hier vond en ging liggen. Al snel werd het steeds kouder en kouder en begon te rillen. Ik probeerde mij warm te maken, wat niet lukte, en zuchtte. Dan begon het ook nog te regenen en te onweren. Ik slikte even en het dak begon te lekken. Binnen enkele minuten was ik doorweekt en had geen anders keus, dan naar het huis te gaan. Ik stond op en begon gelijk die kant op te rennen en drukte niet veel later klopte ik op de deur. Als er nog een paar klappen achter elkaar komen, schrok ik van de harde knal en ging tegen de deur aan staan. Normaal was ik niet bang voor onweer en bliksem, maar het leek hier gewoon een aantal keren harder te gaan dan ik gewend ben. "Als je blieft, doe open." zei ik en klopte nog een keer op de deurn. Hopelijk deed hij open.

Weronika
Karaoke-ster

Weronika schreef:
Will,
Geërgerd rol ik met me ogen en sta op. Ik neem de kaars mee en loop naar de deur. Ik ga ervoor staan en leg me hand op de deur, "Wat moet je?" vraag ik maar ik twijfel of ze het heeft gehoord omdat het weer echt tekeer gaat buiten. Met een zucht doe ik de deur open en laat haar binnen. Als ze binnen staat doe ik de deur weer dicht en draai me om naar haar. Daar staat ze dan, trillend en hulpeloos. Ik voel een lichte medelijden maar die verdwijnt met de eerstvolgende donderslag. "Kom mee." zeg ik en loop de houten trap op. Het hout kraakt onder onze voetstappen. Ik leid haar een kamer binnen waar een bad staat. Ik buk en steek het vuur aan zodat het water warm zou worden. Na enkele minuten is het warm en laat ik het bad vollopen. Van een bankje pak ik een broek en shirt en leg die naast het bad samen met een wollen handdoek. "Alleen vandaag." zeg ik terwijl ik de kamer uitloop.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld