Laryanue schreef:
Oi, ik begin.
--
Hij moest moeite doen om zijn stem niet te verheffen wanneer hij sprak. 'Je gaat er niet naartoe, hoor je?' Hij vertrouwde dat bureau voor geen meter, ze zouden hen niet kunnen helpen, ze zouden hen misbruiken. En als zij ging, had hij niemand meer, geen familie of vrienden. Hij wilde niet dat ze weg ging, voornamelijk voor haar eigen veiligheid. Hij klonk misschien wel als een ouwe zak die deed alsof hij haar vader was, maar hij vertrouwde die oude geiten voor geen zak. Ze konden flink wat praatjes verkopen, maar het waren allemaal leugens. Nooit, maar dan ook echt nooit had hij iemand uit dat bureau zien komen als wie ze echt waren, ze liepen over straat maar geen van hen met de ware eigenaar die het lichaam bestuurde.
Ze mochten dan wel gebrek aan geld hebben, hij ging nog liever dood dan bij die mensen aankloppen en zijn lichaam uithuren zodat een of andere oude slappe zak het voor een dagje kon besturen. Hij walgde al van het idee dat iemand kon doen en laten wat hij ook maar wilde zonder dat hij het zelf wist. Hij had genoeg verhalen gehoord om te weten dat ze nooit met iets goeds bezig waren, al werd de jeugd die werd verhuurd voorgelogen dat ze een beter bestaan zouden krijgen, hij geloofde er geen zak van.