ORPG] The Shadowhunter & The mundane. - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG] The Shadowhunter & The mundane.

Jocelyn
Karaoke-ster

Jocelyn schreef:
Ik doe niet echt aan mooie titels.

Adam Smith, 18.

Carstairs
YouTube-ster

Carstairs schreef:
Katheryne Blackstairs~17
________________________
Een een kreet zwaaide Katheryne haat serafijnen zwaard door de lucht, om de Ember demon op afstand te houden. Ze had besloten om er alleen op uit te gaan, wat een slechte beslissing was geweest. Haar blonde haar was in een vlecht op haar rug gebonden en sloeg tegen haar arm iedere keer als ze een uithaal maakte met het blad in haar hand. Ze had al zeven Embers terug naar de Hell weten te sturen, maar het leek wel alsof er meer en meer bij kwamen. Een beetje hulp zou nu wel van pas kunnen komen. Helaas waren er alleen maar mundanes om haar heen, die haar niet konden zien. Eén van de bijwerkingen van schaduwjager zijn. Ze werd steeds meer achteruit gedreven door de groep van Ember demons om haar heen, totdat ze uiteindelijk tegen een muur aan botste met haar rug. Nou, daar gaat mijn kans om een succesvol schaduwjager te worden, dacht Katheryne. Dit was toch hoe iedere strijder wilde sterven? Strijdend ten onder gaan? Nee, dacht Katheryne, ik niet. Ik wil een natuurlijke dood sterven, nadat ik de Clave mijn hele leven gedient heb. Met nieuwe vechtlust begon ze op de Ember in te hakken en al snel was er nog maar één over.

Jocelyn
Karaoke-ster

Jocelyn schreef:
Adam ontwaakte uit zijn halfslaap door het irritante, aanhoudende gepiep van zijn wekker. Hij had al drie keer op de snooze-knop gedrukt en wilde zich net weer omdraaien toen zijn blik op de lichtgevende getallen viel. Met een ruk schoot hij overeind en beende richting zijn kledingkast, die tegenover zijn bed stond naast zijn propvolle bureau. Hij grabbelde een verkreukeld shirt en een spijkerbroek van de planken en schoot de badkamer in. Omdat Adam zijn bruine plukhaar nooit goed wilde zitten, deed hij niet eens meer de moeite om er fatsoenlijk een kam doorheen te halen. Hij drukte het plat met zijn hand en poetste tegelijkertijd zijn tanden met de laatste veeg tandpasta die hij uit de tube had kunnen persen. Adam deelde het appartement met zijn vader, een mislukte natuurfotograaf die nu bijverdiende met het schieten van klassenfoto's op scholen in New York. Zijn moeder was omgekomen tijdens de aanslagen op 11 september 2001 en Adam kon zich haar even slecht herinneren als de tijd toen hun huis wel opgeruimd en leefbaar oogde. Nu lagen er overal stapels folders en lege pizzadozen. In de avond kon Adam de muizen over het laminaat horen trippelen. Hij smeerde een boterham voor zichzelf en zocht verwildert naar zijn badge. Deze zomer was hij afgestudeerd en ook uitgeloot voor de studie geneeskunde op zijn droomuniversiteit. Sindsdien werkte hij bij een doe-het-zelf-zaak net buiten het centrum.
Op het eerste gezicht was Adam een hele gewone puber. Hij was niet bijzonder knap en ook niet erg lang. Op zijn wangen zaten nog de littekens van de hevige acne die hij had gehad toen hij veertien was en zijn biceps waren niet bepaald indrukwekkend te noemen. Hij droeg een bril met een onmodieus vierkant montuur en zijn haren zagen er vaak vettig uit. Adam had nog nooit een vriendin gehad en ook nog nooit gekust. Het meest intieme wat hij ooit beleefd had, waren de avonden dat hij alleen achter zijn computerscherm zat.
Vijf minuten nadat hij zijn sandwich naar binnen had gepropt nam hij een sprint richting het dichtstbijzijnde metrostation. De veters van zijn sportschoenen zaten los en hij struikelde er bijna over toen hij vanuit zijn ooghoeken weer de monsters zag. "Monsters" was zijn benaming voor de afschuwelijke beesten die hij al sinds zijn achtste zag. Ze leefden tussen de mensen, net zoals de elfen in het park. Niemand leek ze op te merken en Adam liet nooit blijken dat hij ze wel zag, omdat zijn instinct hem altijd had verteld dat hij dat niet moest doen. Het was soms afschuwelijk moeilijk om de act op te houden als hij merkte dat hij een slijmerig, stinkend wezen voorbij zag kronkelen en hij het niet kon uitschreeuwen uit angst en frustratie. Het was één van de redenen waarom hij nooit uitging, want clubs waren een broedplek voor dit soort schepsels.
Maar deze keer was er iets bijzonders, aangezien hij niet de enige leek te zijn die het wezen zag. Zijn mond viel open toen hij een vrouw een glimmend zwaard door het monster zag steken en hij vergat zijn haast om op zijn werk te komen. Hij wreef langs zijn ogen toen het ding verdween en langzaam wankelde hij dichterbij. "Jij kan ze ook zien?" Adam's donkerbruine ogen schoten over het lichaam van de vrouw. Eigenlijk was ze nog niet echt een volwassene, meer een student. Een leeftijdsgenoot. Ze zag er nogal vreemd uit, in dat zwarte strijderstenue en met de talloze kronkelige tekens op haar blote onderarmen. "Dat.. Dat is fantastisch!" Zijn mondhoeken krulden omhoog en hij keek haar verwonderd aan. "Dat wat jij daarnet deed.. Met dat zwaard? Dat was echt wreed!"

Carstairs
YouTube-ster

Carstairs schreef:
Met een laatste haal van haar zwaard haalde Katheryne ook de laatste Ember neer. Nog een paar seconden bleef ze met haar zwaard geheven staan, voor het geval er nog iets tevoorschijn kwam. Dit was gelukkig niet het geval, dus bevestigde ze het zwaard weer aan haar wapenriem, waar haar stele en nog een aantal dolken en chackrams aan hingen. Nu pas merkte ze hoe piepend haar adem klonk. Hijgend zocht ze steun bij de muur, om op adem te komen van het gevecht en om haar spieren genoeg zuurstof te geven. Zoals wel vaker het geval was, had Katheryne niet op haar ademhaling gelet tijdens het vechten en merkte ze daar later het gevolg van. Zwarte vlekken begonnen voor haar ogen te dansen en Katheryne wist dat ze zichzelf gepushed had en er nooit alleen op uit mogen gaan. Snel greep ze naar haar stele, om een iratze boven de rand van haar zwarte topje in haar huid te branden. Al snel verdwenen de vlekken en was haar ademhaling weer normaal.
Nu pas merkte ze dat er iemand voor haar stond en wat tegen haar had gezegd. Vluchtig nam Katheryne de persoon voor haar op. Een mundane. Kon hij haar zien? Zijn woorden drongen nu pas tot haar binnen en ze wist meteen dat het foute boel was. 'Jij-jij zag mij?' siste ze kwaad naar hem. Natuurlijk kon hij haar zien, anders had hij nooit gezegd dat ze een zwaard had en daarmee net een groep Embers had afgeslacht.
'Dit is foute boel, dit is echt foute boel,' begon ze hoofdschuddend te mompelen. 'Ik moet je meteen naar het Instituut brengen, Delain moet dit zien, een mundane die door de afbakening heen kan kijken en het Zicht heeft, dit is totaal niet goed,' ratelde ze verder, nog steeds met haar hoofd schuddend.

Jocelyn
Karaoke-ster

Jocelyn schreef:
Adam knikte, zonder dat hij precies luisterde naar wat ze te zeggen had. Zijn opwinding was te groot om zich te kunnen te focussen op haar woorden. Niet alleen omdat hij erachter was gekomen dat hij niet de enige was die de monsters leek te kunnen zien, ook omdat hij nu eindelijk een bevestiging had gevonden dat hij niet gek was. Zijn vader had hem overal mee naartoe gesleept toen hij als kind soms hysterische paniekaanvallen kreeg. Hij was al gecontroleerd op epilepsie en had zelfs al meerde oogtesten gedaan. Uiteindelijk had hij zijn mond er maar over gehouden en was zijn vader langzaamaan vergeten dat zijn zoon ooit problemen had gehad.
"Wat? Wat is het instituut?" Zijn dromerige blik veranderde in argwaan en hij stapte wat achteruit. Voor hoever kon hij iemand met een lichtgevend zwaard vertrouwen die dezelfde vreemde wezens leek te zien als hij? "Wie is Delain? En wat is een mundane? Ik heet Adam en was eigenlijk op weg naar m'n werk.." Hij speelde met de rits van zijn vest en keek om zich heen. Sommige voorbijgangers keken hem aan alsof hij tegen een muur stond te praten, maar de meesten negeerden hem gewoon. "Ik werk hier verderop in een doe-het-zelf-zaak. Van acht tot zes. En het is nu.. Kwart over acht." Hij keek op zijn horloge en trok een gezicht.

Carstairs
YouTube-ster

Carstairs schreef:
'Dat leg ik je later wel allemaal uit wat alles betekend, je moet nu echt met je meekomen. En dat werk kan ook wel wachten, als je terugkomt dan,' antwoordde Katheryne op hoge toon, de laatste woorden fluisterend. Dit was foute boel, hij kon onmogelijk een downworlder zijn, dat straalde hij gewoon niet uit en hij miste de afwijking van een warlock. Er was dus geen twijfel mogelijk dat hij een mundane was, wat best beangstigend was voor Katheryne. Haar hele leven was haar verteld dat, zolang ze de juiste runes zou gebruiken, ze onzichtbaar zou zijn voor mundanes. En nu kwam er zomaar even iemand haar leven binnenlopen die beweerde dat hij haar én de rest van de verborgen wereld kon zien, logisch dat je dan enigszins van streek bent. Katheryne trok de jongen aan zijn bovenarm achter zich aan, richting het instituut. Hij moest er zo snel mogelijk zijn, en het liefst ook zonder opgemerkt te worden.

Jocelyn
Karaoke-ster

Jocelyn schreef:
Adam wilde zich losschudden, maar ze was sterker dan hij had verwacht. "Waar gaan we heen?" Hij liet zich door haar meevoeren en stond abrupt stil toen ze voor een oude, onopvallende kerk stonden. Er stond een laag hek omheen en er groeide onkruid door de tegels voor de kerk. Zijn mond viel open toen de vrouw de deur opende en ze in het donkere, muffige schip stonden van de kerk. De houten banken waren aan de kant geschoven en er hingen doeken over de altaren. De kaarsen en kandelaars die er stonden waren bedekt met een dikke laag stof. Middenin de ruimte stond een ouderwetse, zilveren lift. Adam liet zich er zwijgend heen dirigeren en knipperde verdwaasd met zijn ogen toen ze uitkwamen in een lichte hal. Er hingen talloze schilderijen aan de muren en het was er koud en tochtig. "Waar zijn we?" Fluisterde hij. Hij liep achter haar aan en nam alles gefascineerd in zich op. "Die kerk had toch helemaal geen bovenverdiepingen?" Zijn adem stokte toen ze uitkwamen in een ruimte die veel weghad van een gigantische bibliotheek. Maar de gigantische kasten vol boeken waren maar een eenvoudige opvulling van de kamer in vergelijking met de vitrinekasten vol opgezette wezens en talloze wapens. Hij ging wat dichter tegen haar aan lopen en zijn blik schoot door de enorme ruimte.

Carstairs
YouTube-ster

Carstairs schreef:
Katheryne sleepte zonder enige moeite de jongen mee naar het instituut. 'Dat zie je vanzelf wel, meekomen nu,' siste ze geïrriteerd naar de jongen. Stelden alle mundanes zoveel vragen? Ze hoopte van niet, ze kon daar namelijk totaal niet tegen. Steeds sneller lopend, bracht Katheryne de jongen naar het instituut. Het gebouw zag er op het eerste gezicht vervallen en oud uit, maar niets was minder waar. Dat was slechts een vermomming voor de buitenwereld, zodat er niet zomaar mundanes naar binnen liepen. Rondom de oude kerk leek het net alsof er allemaal onkruid groeide, maar in feite waren het allemaal onbekende kruiden waarvan Katheryne niet eens alle namen kenden, en dat terwijl haar vakgebied juist in herbologie was.
Ze trok de jongen, die met open mond naar het gebouw stond te kijken, met zich mee naar binnen. De onderste verdieping was oud en muffig, om, zodra er toch zomaar verdwaalde mundanes binnenkwamen, de schijn van een vervallen kerk op te houden. 'We zijn in het instituut,' zei ze met een geïrriteerde zucht. Zijn blik was blijkbaar gevallen op de lift, die zich in het midden van de ruimte bevond. 'Dit is ook geen kerk, dombo.'
Ze trok hem mee richting de lift en duwde hem er niet al te subtiel in. De deur sloot zich, nadat Katheryne op het knopje van de eerste verdieping had gedrukt met haar stele. Soepel zoefde de lift omhoog en hield halt op de eerste verdieping, die in de bibliotheek van Delain uitkwam. Katheryne stapte uit en de jongen volgde haar. Ondertussen was hij dichterbij haar gaan staan. Had die jongen soms nog nooit van persoonlijke ruimte gehoord? vroeg ze zich af. Delain bevond zich achter zijn bureau, aan de andere kant van zijn bibliotheek.
'Delain, deze mundane kwam ik tegen toen ik op patrouille was. Blijkbaar kan hij ons en de Demons zien,' zei de tegen de man, die verschrikt opkeek.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld