Forum

NickS schreef:
Een lange reactie duurt ook veel langer dus het kan wel zijn dat je een half uur moet wachten hoor.
Hieronder is een voorbeeld van een stukje dat ik geschreven heb.
Vind je dat ik niet langer dan een half uur eraan mag schrijven of kun je niet wachten? Dan zouden we inderdaad beter beiden iemand anders zoeken.

************************
Azraël liep vooruit met trage passen alsof het hem zou helpen met het verwerken van alle dingen die er om hem heen gebeurde, alsof het hem zou helpen met de ‘werkelijkheid’. Het was vreemd maar hij had niet het gevoel dat dit echt de ‘werkelijkheid’ was. Het leek eerder een vreemde droom die hij had, één van de vele dromen over de buitenwereld. Maar was dit niet te realistisch voor een droom? En waarom zou hij dromen dat Cody van hem afgenomen zou worden? Waarom werd hij dan niet wakker?
Nee, ondanks dat hij het zou willen wist hij dat dit geen droom was, het was een vreemde werkelijkheid waar hij zich voorlopig door zou moeten werken, in elk geval tot Cody zou komen om hem terug mee te nemen. Met die gedachte ging zijn hand onbewust naar het brandmerk op zijn rechterschouder. Zijn T-shirt was aan de rechterkant omhoog getrokken zodat je het brandmerk duidelijk kon zien. Het was vreemd voor de mensen om het brandmerk te zien maar dat stoorde Azraël niet echt, het deed hem goed om eraan te kunnen komen en hij droeg het met trots. Het feit dat het brandmerk op zijn arm stond betekende dat alles met Cody ook daadwerkelijk gebeurd was en geen droom of een hallucinatie zoals sommige mensen in deze instelling leken te hebben. Nee, het was echt en hij kon het bewijs er ook van voelen aanraken. Verder hield hij er ook van aangezien Cody het hem gegeven had, Cody had hem bestempeld als zijn bezit en dat was iets dat zijn hart deed opzwellen. De man had gewild dat zijn kentekens op zijn huid stonden, om aan te kunnen tonen dat niemand anders hem nog kon hebben, wat kon hem nog trotser maken? 
Die gedachte bracht een kleine glimlach op zijn lippen maar die verdween al snel toen hij aankwam bij een stoel aan een lege tafel waar hij zich neerzette. Hij bevond zich in de gezelschapsruimte van de instelling waar hij al snel geleerd had dat de naam van de ruimte veel leuker klonk dan het eigenlijk was. Voor hem leek het een nutteloze ruimte maar andere mensen schenen er plezier in te hebben dus wie was hij om tegen de mensen in te gaan? Misschien was het ook wel een leuke ruimte maar zag hij het gewoon niet doordat hij niet normaal (of abnormaal) genoeg was om het te begrijpen.
Eén van de verpleegsters die zich in de ruimte bevonden kwam naar hem toe en keek hem met een vriendelijke glimlach aan. Het was een glimlach bedoeld om je op je gemak te stellen maar het maakte hem eigenlijk alleenmaar nerveuzer aangezien hij niet wist hoe hij zich moest gedragen.
“Hoe gaat het vandaag met je Azraël? Al vrienden gemaakt?” De vraag was vriendelijk bedoeld maar hij wist niet goed hoe hij erop moest reageren. Wat zei je in dit soort situaties? Moest je kort zijn of moet je het uitgebreid uitleggen? Twijfelend probeerde hij een gepast antwoord te vinden maar gaf al snel op en koos gewoon iets uit.
“Nee, nog niet maar bedankt om het te vragen mevrouw” zei hij op een zachte toon die bijna onhoorbaar was. Hij had haar bij haar naam willen noemen die geschreven stond op het kaartje, als hij het nu maar had kunnen lezen.. Even vroeg hij zich af hoelang het zou duren voordat mensen zich realiseerden dat hij eigenlijk niet kon lezen en schrijven maar die gedachte duwde hij naar zijn achterhoofd. Het maakte niet uit, Cody zou hem komen halen voor zoiets kon gebeuren.
De vrouw zei nog iets en liep weg maar Azraël merkte het amper, hij was te diep in gedachten over Cody en tegen de tijd dat hij het doorhad was het al te laat om nog iets te kunnen zeggen. Even keek hij haar nog na maar daarna schudde hij simpelweg zijn hoofd en keek hij naar zijn handen zodat hij geen oogcontact hoefde te maken met de andere mensen die zich in de ruimte bevonden aangezien hij niemand boos wou maken. Was het vreemd dat hij zich veel onveiliger voelde in deze instelling dan hij deed wanneer Cody hem had vastgebonden nadat hij per ongeluk koffie gemorst had? Misschien maar het was wel hoe hij zich voelde. Hij voelde zich kwetsbaar hier in de ruimte vol met andere mensen. Misschien had hij beter op zijn kamer moeten blijven waar er minder mensen waren. 
Even vroeg hij zich af wat andere mensen van hem dachten. Wisten ze wie hij was? Vast wel, zijn naam en foto waren de afgelopen dagen overal op het nieuws geweest. Hij was het enige overlevende ‘slachtoffer’ van de bekende seriem**rdenaar. Hoe de reporters over hem hadden gepraat zou je nog denken dat zijn tijd bij Cody een pure marteling was maar hij wist wel beter, hij wist de waarheid. Cody had hem goed behandeld en opgevoed zoals hij dacht dat hij opgevoed moest worden. De rest maakte niks uit ookal wou hij dat de andere mensen Cody zouden kunnen zien zoals hij hem zag in plaats van het monster dat ze hem laten lijken. Cody zou dat niet gewild hebben.
Met een diepe zucht liet Azraël ook die gedachten allemaal varen en probeerde zich iets confortabeler te maken op de stoel maar hij wist dat het een verloren zaak was. Hoe ‘normaal’ de andere mensen het ook mochten vinden om op een stoel te zitten, hij vond het maar niks. Het gaf hem een ongemakkelijk gevoel en hij wist nooit hoe hij zich moest gedragen, daarbij had Cody het hem altijd verboden om op een stoel te zitten.
Zonder op te kijken ging Azraël van zijn stoel op zijn knieën zitten naast de stoel. Het was een traag process aangezien hij geen aandacht naar zichzelf wilde brengen maar aan de andere kant wilde hij ook niet langer op die stoel blijven zitten, het was te vreemd voor hem. Toen hij eindelijk op zijn knieën neerzat begon hij hevig te blozen, wetende dat andere mensen het vast enorm raar vonden en hem misschien zouden aanstaren, niet dat hij zou opkijken om te checken of ze hem aankeken, nee, dat durfde hij niet. Even vroeg hij zich af of de verpleegsters hem wel zouden laten zitten of dat ze hem zouden dwingen om op zo’n ongemakkelijke stoel te zitten maar veel tijd had hij niet om na te denken daarover aangezien gedachten over Cody al snel terug kwamen en alle andere gedachten lieten wegvloeien.

NickS schreef:
In dat geval : Yay

NickS schreef:

---

Dat is geen enkel probleem hoor ^-^