Anoniem
Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Riraito schreef:
En ik zou graag een stukje van je willen lezen hoe je schrijft, hieronder kan je lezen hoe ik schrijf (hoewel je zelf mag weten of je dat wilt lezen of niet).
Voor een Ondine was het heel simpel om te zien wat er gebeurde, zelfs als ze in het water lag. Ze konden met hun ogen open onder water leven, anders zagen ze sowieso al niets, het enige nadeel was wel dat het water hun zicht erboven vertroebelde. Zo had ze niet goed in de gaten dat er doden opgeroepen werden, die waren niet zo zichtbaar als de 'mensen' die ze net al gezien had. Echter was het overduidelijk wat er gebeurde toen het meisje opeens in het zand neer gegooid werd. Kronkelend probeerde ze weg te komen, maar zodra de doden haar met rust lieten, was die jongeman er weer en dit keer liet hij haar niet los. 'Lieverd, ik ben een necromancer. Het zou misschien slimmer zijn je niet te verzetten, ik heb een leger hier voordat ook maar iemand van je soort hier zou aankomen.' Iraia had helemaal geen tijd voor zijn praatjes, ze was veel te druk bezig met los proberen te komen. Te laat. Haar staart was binnen een paar seconden verdwenen, twee benen kwamen ervoor in de plaats en met grote ogen bekeek ze haar nieuw verworven lichaamsdelen. Om eerlijk te zijn had ze nog nooit benen gehad, altijd was ze in het water geweest en dus wist ze ook niet hoe ze die dingen moest gebruiken. 'Neem haar mee.' De -ondertussen halve- Ondine werd over de schouder van die jongeman gehesen en hij liep verder met haar, achter de rest aan. 'Sinds wanneer houdt jouw soort zich bezig met dit soort... Dingen? Bovendien is dit neutraal gebied, je ontketent een oorlog op deze manier.' Na een tijdje was Iraia het gewaggel van zijn lopen helemaal zat en hard beet ze in zijn schouder, trok een stuk vlees mee en slikte het door. Smaakte niet zo lekker als vis, maar de reactie was leuker. Met een klap gooide hij haar hard tegen een boom aan en glimlachend kwam ze neer, het was niet dat ze niet tegen een beetje pijn kon en hij was het er overduidelijk niet mee eens dat ze nu een stuk van hem had opgegeten. Letterlijk.
En ik zou graag een stukje van je willen lezen hoe je schrijft, hieronder kan je lezen hoe ik schrijf (hoewel je zelf mag weten of je dat wilt lezen of niet).
Voor een Ondine was het heel simpel om te zien wat er gebeurde, zelfs als ze in het water lag. Ze konden met hun ogen open onder water leven, anders zagen ze sowieso al niets, het enige nadeel was wel dat het water hun zicht erboven vertroebelde. Zo had ze niet goed in de gaten dat er doden opgeroepen werden, die waren niet zo zichtbaar als de 'mensen' die ze net al gezien had. Echter was het overduidelijk wat er gebeurde toen het meisje opeens in het zand neer gegooid werd. Kronkelend probeerde ze weg te komen, maar zodra de doden haar met rust lieten, was die jongeman er weer en dit keer liet hij haar niet los. 'Lieverd, ik ben een necromancer. Het zou misschien slimmer zijn je niet te verzetten, ik heb een leger hier voordat ook maar iemand van je soort hier zou aankomen.' Iraia had helemaal geen tijd voor zijn praatjes, ze was veel te druk bezig met los proberen te komen. Te laat. Haar staart was binnen een paar seconden verdwenen, twee benen kwamen ervoor in de plaats en met grote ogen bekeek ze haar nieuw verworven lichaamsdelen. Om eerlijk te zijn had ze nog nooit benen gehad, altijd was ze in het water geweest en dus wist ze ook niet hoe ze die dingen moest gebruiken. 'Neem haar mee.' De -ondertussen halve- Ondine werd over de schouder van die jongeman gehesen en hij liep verder met haar, achter de rest aan. 'Sinds wanneer houdt jouw soort zich bezig met dit soort... Dingen? Bovendien is dit neutraal gebied, je ontketent een oorlog op deze manier.' Na een tijdje was Iraia het gewaggel van zijn lopen helemaal zat en hard beet ze in zijn schouder, trok een stuk vlees mee en slikte het door. Smaakte niet zo lekker als vis, maar de reactie was leuker. Met een klap gooide hij haar hard tegen een boom aan en glimlachend kwam ze neer, het was niet dat ze niet tegen een beetje pijn kon en hij was het er overduidelijk niet mee eens dat ze nu een stuk van hem had opgegeten. Letterlijk.
20
' krijg ik van hem. Ik pak een blaadje en begin en ei te tekenen. Die ik in vieren verdeel. Het oog aan de ene kant en een half oog aan de andere kant waar ik wat haar over teken. Omdat hij mislukt gooi ik hem weg. Ik ga even op bed liggen, ik ben moe van deze hele dag. Super moe.
