Riraito schreef:
Waarschijnlijk weet je niet hoe ik schrijf (wat veel mensen niet weten), dus ik dump hier eventjes een stukje voor je en ja idk, mail maar als je een orpg wilt ofzo
Wauw, wat een verrassing dat hij het lef had om haar te volgen zonder zijn doden. Die levenloze wezens leken wel aan hem vast geplakt te zitten, af en toe dan, nu had hij ze blijkbaar weggestuurd. Of wat er ook gebeurde als die wezens verdwenen. In feite boeide het Iraia ook niet zoveel, waarom zou het haar uitmaken? Er was niets dat ze ertegen kon doen en hij was hier nu alleen, ging voor haar op z'n hurken zitten en ze kon het niet laten om naar hem te grommen. Instinctief.
'Oké, je weet dus wat het in houd. Waarom kus je me dan, je haat me? En je mag gaan, als dat is wat je wilt. Je bent sterker dan je moeder, en ik ben sterker dan mijn vader. Je mag gaan en niet meer terug komen, niemand zal je vervolgen of opjagen vanuit hier. Als dat is waar je op aast, dan krijg je daar toestemming voor. En nee, ik heb inderdaad niets voor jou gedaan. De waarheid is dat ik ook niet zou weten wat. Ik weet niets van je. Ik weet niet wat ik voor je kan doen waardoor je je beter voelt. Ik weet wel dingen over je soort, maar ik kan jou niet doorgronden.' Ergens had Iraia de neiging om te gaan liegen, maar dat zou hij toch meteen door hebben. Dan was er nog de optie om de waarheid te vertellen, of om gewoon helemaal niets te zeggen. 'Je hebt gelijk, ik haatte je, met nadruk op de 'te' op het einde. Toen we elkaar voor de eerste keer ontmoetten was ik boos op je, maar ik kon je niet haten omdat ik wist wie je was. Ik wist dat je vriendin vreemd ging, dat was niet moeilijk te merken, en ik wist dat je moeder door die van mij afgenomen was. Ik kon je niet haten, ik wist de factoren waarom je zo onuitstaanbaar was. En hoewel ik deed alsof, wat ik best goed kan, was het dus niet zo. Toen kwam ik hier, niet wetend wat ik ervan moest verwachten en ik wilde best normaal tegen je doen, maar je gaf me die kans nog niet eens. Net zoals jouw vader en mijn moeder me die kans niet gaven door me meteen, figuurlijk, in het diepe te gooien. Is het nou zo veel gevraagd om me alles zelf te laten ontdekken? Ik was heus ooit wel op zo'n paard gaan zitten, maar je kan niet van me verwachten dat ik meteen alles doe wat in jullie wereld normaal is. Dat kan en mag je niet verwachten. Jij zou dat ook niet kunnen in mijn wereld. En ja, ik was woedend op je na dat incident met de paarden en criminelen, ik had mezelf voorgenomen om je niet de waarheid te vertellen en anders niet op die manier, maar ik wilde je op dat moment gewoon heel erg pijn doen. Later had ik daar wel spijt van, maar ik was niet echt van plan om m'n excuses aan te bieden, ik denk dat je wel weet waarom. En dan nog iets, als ik je zou haten, dan zou ik niet zoveel aandacht in je stoppen. Ondines stoppen geen aandacht in oninteressante personen.' Haar stem stierf weg, om ondertussen op te staan en weg te lopen. Hij wist nu zo ongeveer wat ze allemaal dacht, dat was genoeg.
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.
ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar Pagina: | Volgende | Laatste
20
Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld
Anoniem
Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
