Forum

Je kon niet bepaald zeggen dat Lilith een normaal leven had, leidde, hoe je het ook wilde noemen. Van de ene naar de andere plek op de wereld. Er was geen plaats, geen dorp, geen gebouw die ze nog niet gezien had. Duizenden jaren liep ze hier al rond, vanaf het begin en ze zou blijven tot het einde. De landbouwrevolutie? Niets aan, maar ook de industriële revolutie kon haar goedkeuring niet verdragen. Al meerdere malen had de Duivel haar aangeboden om deze vloek ongedaan te maken, maar Lilith kon het niet. Dit had ze over haar en haar eigen bloed afgeroepen, net als hun moeder waren haar kinderen gedoemd tot de eeuwigheid. Er was zelfs niet eens de toezegging dat ze dood zouden gaan bij het Einde der Tijden, misschien bleven ze wel gewoon op aarde. Wachtend tot die vloek vergeten zou worden, vergeven en vergeten door de man die dit over hen afgeroepen had. Ooit zou de vergetelheid hem inrekenen, ooit zou haar wraak door Lilith’s kinderen voltooid worden, maar tot die tijd moet je het doen met haar nieuwste welp. Iraia Sanzei, de jongste van Lilith’s bloed, pas zo’n tweehonderd jaar op deze aardbol en nog volop in de weer met het verkennen ervan. Ontmoet, mijn monster.