Forum

Gesloten ogen. Langzame, kalme ademhaling. Azura was klaar voor het bloedbad dat ging beginnen en om eerlijk te zijn, ze had er zin in. Ze had zin om mensen hun leven af te nemen, zichtbaar voor iedereen die het wilde of moest bekijken. Zichtbaar voor de mensen die haar kenden, maar nog beter, voor de mensen die haar niet kenden. Er waren toch niet zoveel mensen geweest die haar kenden, de meesten die een poging waagden, lagen snel genoeg onder de groene zoden. Letterlijk. De bel ging, Azura’s ogen vlogen open en ze schoot naar voren, op naar de stapel boeken. Zodra ze aankwam, pakte ze snel een heel klein mes van de stapel en verschool zich achter een kast. Er kwamen steeds mensen langs, steeds meer mensen die ze gewoon door liet lopen. Tot ze uiteindelijk toch zag wat ze wilde hebben, iemand had toevallig een zweep te pakken gekregen. Het was een meisje, maar verder had Azura geen zin om aandacht aan haar uiterlijk te besteden. De dood had haar al te pakken genomen. Had haar in een diep, zwart gat vol ellende en pijn getrokken. Och, had je nog niet door dat het mes in haar keel verankerd zat? Wat jammer nou, het was net zo leuk.

Zodra ze de zweep te pakken had, sprong er opeens iemand met een flink gewicht bovenop haar en grommend draaide ze om. Het was een jongeman van rond de… Laten we het erop houden dat Azura verrekte slecht is in leeftijd schatten en eigenlijk had ze geen idee, maar hij was te zwaar voor haar tengere lichaam en kronkelend spuugde ze in zijn gezicht. Eigen schuld, moest hij maar niet besluiten bovenop haar te liggen. Welke idioot besloot dat nou? Ze had niet voor niets een 10 gekregen, ook al had ze geen idee wat hij gekregen zou moeten hebben, het was vast minder. ‘Ach, wat jammer dat de kleine lastpost nu al dood gaat,’ hij keek haar met een pruillipje aan en dat was dan ook de laatste emotie die hij ooit zou hebben. Het mes stak uit zijn hart. Doorboorde het en zorgde er op die manier voor dat het bloed niet meer stroomde zoals het moest, een hartaanval veroorzakend. Tenminste, dat dacht ze, Azura had het nooit zo gehad op die dokter dingen en hoe zo alles ook wilden verklaren van het menselijk lichaam. Ze konden het toch niet. Kreunend duwde ze het zwaar gewicht van haar lichaam af, om snel het gebouw te verlaten.

Dreunend stortte alles ineen, maar een paar secondes nadat Azura ook daadwerkelijk buiten was, ontplofte het gebouw en brokken steen kwamen flink naar beneden zetten. Die had ze niet aan zien komen, zeer zeker niet. Maakte niet uit, nu hoefde ze alleen nog maar op zoek naar een veilig onderkomen voor de nacht en dan zag ze wel wat er ging gebeuren. Je hoefde nu nog geen bondgenootschappen maken om te overleven, dat deed je pas als je iemand voor eventjes nodig had en dan dumpte je ze weer, wanneer je ze niet meer nodig had. Jammer voor hen, maar zo was het leven. Leven was niet zo makkelijk als dat iedereen dacht, het was vechten voor je voedsel, je onderdak en je veiligheid. Dít was het leven. Azura hield van het leven, ze hield van haar leven.