Forum

Daar zit ze, helemaal alleen in een donkere kamer. Het is koud, griezelig en eenzaam. Maar dat vindt ze niet erg. Ze houdt ervan om allen te zijn, gewoon helemaal alleen zonder iemand om haar heen. Niemand hoeft haar problemen te weten, het gaat niemand iets aan wat er in haar hoofd omgaat, maar ook niemand mag het weten. Niemand mag weten hoe ze zich werkelijk voelt, niemand mag weten dat ze van binnen al lang niet meer dezelfde is. 
Ze heeft een masker vast, een masker met een glimlach erop. Het masker verschuilt de pijn die zij heeft, de pijn die niemand ziet, de pijn die niemand mag zien. Het masker gaat alleen af als ze alleen is, gewoon helemaal alleen. Dan kan ze zichzelf zijn, dan hoeft ze niet vrolijk te zijn, dan mag ze tonen wie zij is.
Er ligt een mesje op de grond, ze kijkt ernaar en sluit haar ogen als ze het mesje oppakt. Ze wil het mesje weer terug leggen, terug op de grond, maar er zit alweer een snee op haar arm. Er rolt een traan over haar wang, een traan van pijn. Waarom kan ze niet stoppen! Waarom gaat ze steeds weer door. Nooit weer zou ze dit doen zei ze de vorige keer en dan gebeurd het weer, steeds opnieuw en opnieuw en opnieuw, er komt geen einde aan.
Ze laat het mesje vallen, het geklingel van het ijzer op de stenen vloer echot door de kamer. De muren, ze bewegen en de deur, die is verdwenen. Ze raakt in paniek, hoe komt ze hier weg, hoe zorgt ze ervoor dat de muren haar niet pletten. Ze duwt tegen de muur in de hoop dat die niet dichterbij komt. Het helpt niet, de muren blijven dichterbij komen. Het wordt zwart in de kamer. Ze valt, de grond zakt onder haar voeten vandaan. Weg is haar hoop, weg is haar masker, weg is alles wat ze had. Ze valt en valt en valt, nooit lijkt er een einde aan te komen, het voelt alsof ze in een oneindig diepe put valt waar ze niet meer uit kan komen. Ze draait rond, in de hoop iets te zien. Maar het enige wat ze ziet is het kleine lampje in de kamer dat steeds kleiner en kleiner wordt tot het verdwijnt. Het is nu helemaal zwart om haar, niks ziet ze, niks voelt ze. Alleen de pijn aan haar pols voelt ze, de snee die daar zit, er komt bloed uit. Met haar hand probeert ze het bloed tegen te houden, het lukt, het bloed stolt, maar nog steeds valt ze in die put, die put waar geen einde aan lijkt te komen.

Ze liep door de straten. De wind woei door haar haar, waardoor de zwarte haren met de wind dansten. Haar stippeltjes jurk werd telkens omhoog geblazen, waardoor ze het jurkje telkens moest tegenhouden met haar handjes. Het was een schattig gezicht. Eindelijk kwam ze op de plaats van bestemming: De tuin die ze eerder die dag had gezien toen ze op weg was geweest naar school. Er stonden prachtige rode tulpen, rozen en violen. Het was een schitterend gezicht. Ze stapte de tuin in, en haar gele regenlaarsjes werden gelijk vies van de modder. Maar daar keek ze niet naar. Ze plukte zoveel mogelijk bloemetjes. Bloemetjes voor haar moeder omdat ze jarig was. Plotseling komt er een man naar buiten. Hij kijkt agressief naar haar, en begint te schreeuwen. Hij schreeuwt dat die bloemetjes van hem zijn, en dat hij ze terug wil. Het meisje zegt niks maar staart enkel naar de man. Ze vind dat de man lijkt op iemand die ze eerder op de televisie zag. Ze kon het zich niet meer herinneren. Voor ze het wist werden de bloemetjes uit haar handen geslagen. Ze keek de man met grote ogen aan, en moest huilen. De tranen biggelden over haar wangen. Ze keek alleen maar naar haar handjes, die rood verkleurden en pijn deden.

Op weg naar huis kon ze alleen maar huilen, en haar handjes deden steeds meer pijn. Ze begreep niet waarom die man zo boos werd. Ze wou immers alleen maar bloemetjes voor haar moeder halen. Eindelijk kwam ze thuis. Voordat ze de deur open kon doen werd hij al opengeslagen. Haar moeder stond in de deuropening. Wederom had ze haar joggingbroek aan, haar zwarte haar stond alle kanten op en wanneer het meisje voorover boog, rook ze weer de geur van de rare drankjes die haar mama dringt. Drankjes die ze zelf nooit mocht drinken, omdat het slecht voor haar is. Dit heeft ze nooit gesnapt, want haar moeder drinkt het elke dag. Ooit, toen haar moeder boven was, heeft ze stiekem een slokje genomen. Dit deed zeer in haar keel. Het prikkelde, en ze nam gelijk een slok koel water. ‘Wat vind mama hier zo lekker aan.’ Vroeg ze zich af.   Haar moeder schreeuwde tegen haar. Het meisje zei niks. Ze was hier al aan gewend. Wat er toen gebeurde, is nog nooit voorgekomen. Haar moeder pakt haar dunne arm vast, en trekt haar mee naar binnen. Ze strookte de mouwtjes van het stippeljurkje omhoog, haar arm ging omhoog en kletste op de blote huid van het meisje. Het meisje schreide het uit. Ze rukte zich los, en rende de trap op. Zo snel als ze kon, met haar kleine beentjes. Ze verstopte zich in de badkamer, want dan kon ze de deur op slot doen. Ze hoorde snelle voetstappen op de trap. Plotseling werd er op de deur gebonsd. Wederom kwamen daar de spijtbetuigingen, dat ze dit nooit meer zou doen en dat ze zou veranderen. Het meisje hoorde deze woorden niet. Het drong niet tot haar door. Ze kon alleen denken aan de handafdruk op haar bovenarm. Het verkleurde rood en deed zeer. Schuifelend liep ze naar het bad toe, en ze deed de kraan open. Langzaam werd het water warm. Ze zag hoe het bad zich langzaam vulde met water, en soms zag ze een weerspiegeling van haar gezichtje. De tranen druppelden in het water. Ze kleedde zich uit, en ging in het bad liggen. Langzaam maar zeker verdween haar hoofdje onder het water. Het schreeuwen van haar moeder vervaagde, het werden vage geluiden op de achtergrond.