Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

10 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

RPG The HungerGames

Anoniem
Straatmuzikant

DemonicBeauty schreef:
Ik denk dat iedereen het verhaal wel kent maar voor degene die het niet kennen hier even een korte uileg:

Het is de toekomst, alle anderen continenten zijn vernietigd en alleen een klein gedeelte van Noord-Amerika is nog in leven. Een land genaamd Panem. Het centrum van alles is het Capitool met daarom heen 13 districten. 12 zijn er nog in leven de dertiende is met de grond gelijk gemaakt. Doordat er 25 jaar geleden een enorme revolutie is uitgebroken. Omdat de districten in opstand zijn gekomen moeten alle 12 elk jaar 1 jongen en 1 meisje sturen. Om de 25 jaar is er een kwartskwelling dat hebben de leiders van het Capitool zo besloten. Dit jaar is er weer een, de kwelling luidt: De mensen uit de districten moeten zelf hun winnaars uitkiezen. We spelen het op de dag voordat we naar het Capitool toe gaan en we te horen krijgen dat we de arena in moeten gaan.
We houden ons niet aan de regels van het boek dus kan elk district winnen.

Als je mee wilt doen vul dan dit lijstje in

Naam:
Leeftijd:
District:
Wapens:
Picca:
Innerlijk:

Dit ben ik

Naam: Luce Smith
Leeftijd: 18
District: 4
Wapens: Messen en drietand
Picca:

Innerlijk: Niet snel bang, kan goed zwemmen,overlever,gemeen,kan goed manipuleren en is onwijs sluw

Naam: James Smith
Leeftijd: 18
District: 4
Wapens: zwaarden en net als zijn zus de drietand
Picca:

Innerlijk: James is heel erg beschermend opgesteld naar zijn familie, hij is medogenloos en kan zo iemand in koele bloede doden, zijn grote zwakte is zijn tweeling zus Luce, hij zal je als hij je ziet eerder vermoorden dan helpen

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Naam: Jasmijn Phoenix
Leeftijd: 15
District: 12
Wapens: Kusarigama, Kunai
Picca:

Innerlijk: Haar vader is iemand die haar heeft geleerd om te strijden met wapens. Ze kan makkelijk overweg met alle wapens maar heeft meer een voorkeur aan een kusarigama en een kunai omdat ze daarmee het beste overweg kan. Haar moeder heeft ze nooit gekend maar heeft een boek achter gelaten met allerlei belangrijke dingen. Ze kan gerust overleven in de wildernis zonder de hulp van de bewoonbare wereld. Je kan nooit op haar gezicht zien wat voor gevoel ze heeft, is altijd rustig en nooit gespannen. Ze kan geen emotie of gevoel uitdrukken en acteer het altijd maar alsof ze een masker draagt. Ze is erg koud-hartig tegenover een ander. Ze vertrouwd mensen moeilijk maar als ze je vertrouwd dan is ze heel openlijk als er geen ander bij is.

Anoniem
Straatmuzikant

Laura schreef:

Naam: Chantal Devrouxt
Leeftijd: 18
District: 1

Chantal haar familie is vrij simpel. Twee ouders, drie broers en één zus. In district 1 is het vrij gewoon om veel kinderen te hebben. Namelijk: meer kinderen om op te offeren in the Games. Chantal's broers hebben zich al vrijwillig op gegeven en zijn er levend uit gekomen. Echter, haar zus, werd vermoord tijdens het bloedbad. Dit was een erg grote schok voor Chantal. Altijd had ze gedacht dat haar familie onverwoestbaar was, door niemand aan te raken en zullen winnen in the Games. Haar ouders hebben namelijk ook beiden gewonnen. Maar de dood van haar zus kwam als een klap in haar gezicht. Op het moment van het overlijden van haar zus, was Chantal 6 jaar oud. De kinderen in district 1 zijn vanaf erg kleins af aan, goed bewust van the Hunger Games en vanaf dit moment in haar leven is Chantal erg hard gaan trainen. Maar die trainingen brachten niet veel goeds met zich mee. Elke keer op school belandde ze in een ruzie. Eén keer heeft ze een jongen die haar dik noemde, het ziekenhuis in geslagen. Hij is er gelukkig goed vanaf gekomen, maar thuis heeft ze wel een aantal klappen moeten opvangen van haar vader. Dat gedrag wordt blijkbaar niet getolereerd, en daar kwam Chantal met kleerscheuren achter.
Chantal is erg gedreven in het hand-op-hand gevechten, ze kan aardig met pijl en boog omgaan (alhoewel ze dit niet erg leuk vind), ze kan goed een zwaard bedienen en heeft aardig veel verstand van de natuur. Welke vruchten je wel/niet kan eten, vallen zetten, hoe je erachter kan komen waar drinkbaar water aanwezig is etc. Chantal heeft een, soort van, geheim wapen. Van haar vader heeft ze geleerd hoe ze een gif-contrast in elkaar kan zetten en deze aan een wapen te verbinden. Hierdoor hoeft iemand maar één keer de punt van haar wapen in hun huid te krijgen en de gif doet zijn werk (alles heeft een andere formula en werking, dus je weet nooit wat er gaan gebeuren)

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Naam: Matthew Eastwood
leeftijd: 18 jaar
district: 1
Wapens: gewoon lekker origineel een zwaard en messen en stuff. Kan met de meeste wapens wel goed overweg.
Picca:

Innerlijk: Koppig, snel chagrijnig, beschermend, dapper, strijdlustig, ijdel, goed in liegen, sluw en nog veel meer . Ja, ik dacht laat ik eens een beetje uitgebreid doen xd

Anoniem
Landelijke ster

Vervain schreef:

Dit meisje is Joan Febray, ze is 17 jaar en voedt in haar eentje een dochtertje van 1 jaar op. De vader van het dochtertje heeft haar verlaten zodra hij hoorde dat ze zwanger was, door een ongelukje. Joan ontwikkelde op een zeer vroege leeftijd al een eetstoornis. Ze is een geweldig lief meisje dat altijd aan de gevoelens van iemand anders denkt, waardoor ze zichzelf meestal op de tweede of laatste plaats zet. Joan is dol op muziek, ze houdt er van, en kan totaal niet zonder.

Joan is geboren in district 2, en heeft altijd al 1 van de sterktsten willen zijn. Ooit wilde ze meedoen met The Hunger Games. Niet omdat ze hield van die eer, maar gewoon omdat ze eens wilde laten zien dat ze wél iets kan, en dat ze wél ergens goed in is. Op deze manier heeft ze altijd al ruzie gehad met haar moeder, en dreigde ze zelfs haar dochtertje te verliezen.

Joan heeft niet iets met wapens, ze heeft het meer op haar eigen wilskracht en intellgentie. Joan is heel snugger, en heeft andere mensen redelijk snel door. Ze weet precies wat anderen in gedachten hebben en wat ze van plan zijn. Op deze manier weet ze zich door heel wat dingen te slaan. Als ze toch een wapen moest kiezen, ging ze voor de speer.

Ligeia
Wereldberoemd

Ligeia schreef:
Naam: Xiara Fhonex
Leeftijd: 13
District: 5
Wapens: vergif maken en bijl
Picca:

Innerlijk: doorzetter, gevoelig, houd zich op de achtergrond, houd er niet van aandacht

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:

Citeer

aam:anna
Leeftijd:15
District:3
Wapens: zwaard pijl en boog
Picca:heb ik niet bruin haar en bruine ogen
Innerlijk aardig slimlief soms wel bang

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Hh

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Naam: Blake Thomas Piper
Leeftijd: 17
District: 10
Wapens: Dolk en blaaspijp met giftige pijltjes. Dit gif maakt hij natuurlijk zelf.
Inn: Blake heeft zijn echte ouders nooit gekend en woont bij zijn nonkel en tante. Hij is het oudste kind in hun gezin en werkt als schapenhoeder. Vaak blijft hij dagen met zijn schapen in verre weides en bossen dus hij weet wel hoe hij moet overleven in de wildernis en hij kan ook erg goed met een dolk omgaan. Hij is nogal stil en ernstig. Hij is een koppige doorzetter en zal er alles aandoen om zijn doel te bereiken. Hij is vaak alleen en is daardoor erg zelfstandig geworden al heeft dit er ook voor gezorgd dat hij vaak in zichzelf of tegen bomen of dieren praat en sommige mensen denken dat hij gek is, ook al is hij eigenlijk veel slimmer en vindingrijker dan hij zich vaak voordoet.
Aandenken: Een herdersfluit.

Anoniem
Straatmuzikant

Laura schreef:

Chantal | D1

Nog nooit had ik mij zo opgewonden gevoelt als vandaag. Na weken, maanden en jaren getraint te hebben voor the Games, was het eindelijk zover. De reaping van mijn achtiende levensjaar. Over dertig minuten werden we verwacht op het grote stadsplein, alle kinderen tussen de elf en achtien jaar. Daar hoorde ik ook bij. Mijn moeder streelde met een borstel over mijn bruine, stijle haar. Mijn gele jurk had ik al aangetrokken. Deze had maandenlang aan mijn kast in mijn slaapkamer gehangen, bijna smekend om hem aan te trekken. Op dit moment gierden de zenuwen door mijn lijf en had ik niets liever dan dat mijn moeder opschoot.

''Ik hoef mijn haar niet opgestoken te hebben, mam,'' zei ik geërgerd, ''het is míjn boete, dus ik ga er heen zoals ík het wil.'' Mijn moeder keek mij half verbaasd aan, maar toen speelde er een glimlach over haar gezicht.

''Dat weet ik, schatje,'' zei ze, en haar hand streelde over mijn gezicht, ''maar je zult nu echt moeten gaan,'' zei ze met een zucht. Ineens sprongen de tranen in mijn ogen. Natuurlijk wilde ik graag de arena in, maar er bestond een kans dat ik er niet levend uitkwam en mijn ouders nooit meer zou zien. Ik stond op en draaide me naar mijn moeder toe. Ik nam haar in mijn armen en fluisterde: ''Ik ga terug komen, mam. Ik kom terug voor jullie, hoe dan ook,'' zei ik. Vorig jaar was mijn zus niet terug gekomen, omgekomen in het bloedbad bij de Cornucopia. Mij ging dat niet gebeuren, vertelde ik mijzelf. Ik liet mijn moeder los en gaf mijn vader een knuffel, die op zijn gebruikelijke stoel zat in de kamer.

''Ik houd van jullie,'' zei ik en draaide me langzaam om en liep het huis uit. Ik strekte mijn rug, borst naar voren en kin omhoog. Deze spelen zouden van mij worden, en ik zal gaan knallen.

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Anna

ik was zenuwachtig vandaag was het zover de reaping mijn eerste ik keek in de spiegel ja dacht ik ik kan zo mee eigenlijk hoopte Ik dat ik niet moest maar avh ja ik ging er met mijn ouders heen ik mocht niet alleen we gingen op weg

Anoniem
Landelijke ster

Vervain schreef:

Joan - District 2

Met zwetende handen maak ik me klaar voor de reaping. Ik heb lang zitten nadenken, en ik heb toch besloten vrijwillig de arena in te gaan. Ook al heb ik die eindeloze preken en discussies gehad van mama, ik wil alsnog gaan. Ik wil bewijzen dat ik iets kan, dat ik iets waard ben. Mama zorgt wel voor Abby, mijn dochtertje van 1. En het komt allemaal wel goed. Ik weet dat ik het ga maken.

De jurk die ik aan doe voor de reaping, wat eigenlijk gewoon een stoffen lap is, hangt net tot onder mijn kniëen. De balerina's van mama heb ik er onder aan getrokken. Beide zijn ze beige-kleurig. Mijn zwarte haar hangt los, maar mijn pony zit aan de zijkant vast met schuifjes. Ik neem nog 1 laatste blik in de oude verwaarloosde spiegel die in de hoek staat. Ik kijk nog even of de jurk me wel goed past en of hij me niet te strak zit, maar hij zit goed. Ik loop de trap af, naar beneden, met een brok in mijn keel. Dan komt Abby op me af rennen.

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Anna

ik zuchtte wat nu ik hoopte dat ik het niet zou worden mama pakte mijn hand het komt goed meisje fluisterde ze

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Jasmijn D12

Ik voelde niks bij mezelf en voelde geen enkel emotie. Vandaag is het dan zover de reaping. Ik maakte me klaar en trok me jurk aan. Ik zat stil op mijn stoel en maakte mijn haren klaar. Mijn vader leunde maar tegen de muur en keek hoe ik me klaar maakte. Om hem gerust te stellen maakte ik een glimlach. ''Geen zorgen vader. Ik kom terug en zal dit winnen voor ons.'' Ik omhelsde mijn vader en liep de deur uit en mijn glimlach verdween. Er stond al een gehele rij om jezelf present te stellen. Ik liet mijn vinger aan hun zien en ze prikte al een gaatje erin. Mijn bloed werd op papier gezet. Toen ik naar binnen liep waren er al duizenden mensen. Ik ging naast een meisje staan en keek naar het podium wachtend om te zien wie deze keer zou gaan strijden.

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Ana

ik merkte dat er eenmeisje naast me stond hoi zei ik ook al zo zenuwachtig ik wel

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Matthew District 1

Een zucht ontsnapte aan mijn lippen toen ik mezelf in de spiegel zag. Mijn moeder stond achter me en keek mijn spiegelbeeld aan met een tevreden glimlach op haar gezicht, want dit was waar ze al die jaren op had gewacht. Je kon gerust zeggen dat het de droom van mijn ouders was dat ik de arena in ging om de hongerspelen te winnen en vandaag was de laatste boete waar ik aan mee deed en dus had ik besloten me vrijwillig op te geven. Zelf wilde ik ook echt wel meedoen en winnen, want zeg nou zelf; de hongerspelen winnen was het beste dat je kon overkomen. Oke, dat was wat bijna iedereen in de beroepsdistricten dacht, want ik wist dat er ook districten waren die de spelen helemaal niets vonden. Ik begreep ze wel, want ze wonnen bijna nooit, maar wat wilden ze ook? Ze trainden niet, waren slap, bang en konden het gewoon niet aan. Mijn voornaamste reden dat ik mezelf op ging geven, was alleen dat ik mijn ouders niet teleur wilde stellen. Zij vertrpuwden me volledig en ze geloofden in me dus hoe kon ik het over mijn hart krijgen om niet mee te doen? Dat was wel het minste wat ik voor ze terug kon doen na al die moeite die ze in mijn training en opvoeding hadden gestoken, na al die liefde die ze me hadden gegeven.
"Ik ben zo trots op je", klonk de stem van zijn moeder achter hem en ik moest eerlijk toegeven dat ik haar echt ging missen als ik straks in de arena was. We hadden vaak genoeg onenigheden die uitliepen op ruzie, maar ik hield wel van haar en dan had je altijd nog de kans dat ik haar nooit meer terug zou zien. Die gedachte duwde ik zo snel mogelijk weg, want op het moment, kon ik dat er gewoon even niet bij hebben. Eerst de boete, dan de reis, de overwinning en als laatste de thuiskomst. Zo zou het gaan, omdat ik wilde dat het zo zou gaan.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld