Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

13 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

OPRG with Dauntless

Anoniem
Straatmuzikant

DemonicBeauty schreef:
Alleen wij weten

Audrey Gravesgard/16 jaar/Komt vriendelijk over is eigenlijk niet vriendelijk/kalm/scherpzinnig/leeft in een andere tijd waarbij meisjes niet ouder worden dan 20 en jongens niet ouder worden dan 25/ picca:

Brandon Colton/17 jaar/lief/aardig/grappig/intelligent/trots/leeft in een andere tijd waarbij meisjes niet ouder worden dan 20 en jongens niet ouder worden dan 25/picca

Niet reageren (behalve Serina en Dauntless) anders weten we je te vinden

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Cassandra Pierce ~ 16 ~ Overlever, leeft in een gemeenschap in een groot woud ~ Moedig, doorbijter, grote mond, koppig, nieuwsgierig

Jacob Colton~ 18 ~ aardig, fantasierijk, fotograaf, naïef, trouw

Anoniem
Straatmuzikant

DemonicBeauty schreef:
Audrey
Ik keek voorzichtig de straat in. Het was oppassen hier, maar anders kwam ik nooit bij het woud. Ze hadden gezegd dat ik daar veilig kon zijn maar niks kon je zeker weten. Opeens zag ik iets vanuit mijn ooghoek, het was een busje. Ik verstopte me in de schaduw van het steegje en hoopte dat hij mij niet zou zien. Toen het busje weg was zag ik een kans. Ik keek snel de straat in en zag niets dus ik rende snel de straat in. Toen ik aan de overkant kwam kon ik het woud al zien. Ik moest glimlachen. "Tot later sukkels" mompelde ik en ik rende snel veder.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Cassandra was juist klaar met het koken van het eten. Het was niet veel, maar genoeg om hen in leven te houden. Alles was rustiger nu ze samen met de rest van haar familie deel uit maakte van de kleine gemeenschap die zich in het woud had verborgen en daar zelf groenten en fruit teelde en vlees van eigen schapen en koeien had. Het was nogal primitief maar ze hadden nauwelijks last van diefstal zoals in de stad zo vaak gebeurde. Plots werd de deur ruw opgeduwd. "Cassandra naar buiten je moet je verstoppen samen met de andere meisje" zei Hector haar broer terwijl ze hem angstig aankeek maar daarna deed wat hij zei. Alle meisjes verzamelden zich en liepen toen het bos in om zich te verstoppen in verschillende schuilplaatsen die daar waren gemaakt, dit kon maar een ding betekenen ze wouden hen meenemen en verkopen.

Anoniem
Straatmuzikant

DemonicBeauty schreef:
Audrey
Ik was bijna bij het woud aangekomen, toen ik opeens een heleboel busjes zag. Ik verstopte me ergens in een steegje en hoopte dat ze me niet zouden zien. Gelukkig ze redden voorbij, ik telde de busjes het waren er drie. Ze gingen regelrecht het woud in. Ik verstopte me maar in het steegje tot de busjes weg waren. Ik liep naar achteren toe en zag iemand daar zitten. Ik liep er voorzichtig naar toe, het was een meisje van nog geen dertien jaar. Haar haar was vuil haar kleding was gescheurd en ze zag er bang uit. Ze vroeg "Wie ben je wat en ga je met me doen." Ik zei tegen haar "Kalm aan, ik kom hier om je te helpen." Wat kon ik anders doen, ze zag er moe en bang uit. Ik liep voorzichtig naar haar toe en pakte haar hand. "Kom maar we gaan naar het woud toe, daar zijn we hopelijk veilig." Ik pakte mijn rugzak en haalde er een klein broodje uit, ik had nog een klein beetje eten kunnen stelen. Het was niet eerlijk maar anders zou ik niet kunnen overleven. "Heb je honger?" vroeg ik. Ze knikte en ik gaf haar het broodje. Ik hoorde een motor en zei tegen haar. "Verstop je en hou je heel erg stil" Er reed een busje langs en ik hield mijn adem in. Het busje reed voorbij en ik haalde weer adem. "Oké kom mee en wees heel erg stil." zei ik. Ze liep maar ik zag dat ze mank liep. "Oké vind je het erg als ik je draag dan kunnen we sneller onszelf verplaatsen." Ze knikte nee en ik pakte haar vast en zette haar op mijn rug. "Zit je goed?" vroeg ik. "Ja hoor" zei ze. Ik keek voorzichtig de straat in en zag niets. Ik rende door de straat het woud in. Nu moest ik opzoek naar een van de gemeenschappen die er hier waren.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Cassandra rende samen met haar zusje het bos in ze hadden twee mogelijkheden, in de bomen of in het struikgewas. Het was herfst dus het struikgewas was de meest logische oplossing. Ze ging neerliggen onder een groepje struiken en zorgden dat ze zo goed mogelijk bedekt waren door het bladerdek. In de verte klonk schoten en ze voelde hoe Aurora haar kleine zusje in elkaar kromp. Hector was nog altijd daar en wie weet was dat schot wel voor hem bedoeld.
Cassie wist niet hoeveel minuten er precies voorbij waren, maar de schoten waren ondertussen opgehouden, toch wist ze gewoon dat ze nog niet veilige waren. Ze voelde het op en naar gaan van de borst van haar zusje en ook haar eigen hart klopte veel sneller dan het hoorde te kloppen. Plots klonk er gekraak van takken, mensen die naderden. Er werd een geweer afgevuurd, vlakbij en Cassandra en Aurora krompen in elkaar. Dit gebaar had hen waarschijnlijk verraden want een snelle hand greep Aurora vast aan haar haren en trok haar uit het struikgewas. Ze huilde en schreeuwde. Er waren twee mannen en een had een geweer. Cassandra sprong uit het struikgewas. "Laat haar gaan" zei ze terwijl ze haar tranen probeerde te bedwingen. Een van de twee lachten zijn tanden bloot. "Weet je ik denk dat we jullie gewoon allebei meenemen dat klinkt toch beter. Cassandra ging naar haar mouw en liet het mes dat ze daar altijd had steken in haar hand glijden en rende meteen naar de man met het pistool die hier duidelijk niet op was voorbereid en stak het mes gewoon op puur geluk in zijn lichaam. Hij liet het pistool los dat op de grond viel en ze zo snel mogelijk opraapte. Ze richtte het op de man die ze zojuist gestoken had met haar mes. "Ik zal wel meegaan maar laat haar laat je gaan." zei ze en probeerde haar stem zo vast mogelijk te houden en haar trillende handen onder controle te krijgen. "We zijn met meer meisje, je kunt ons niets maken" zei de man die ze gestoken had. Ze wist dat ze nu nog maar een ding kon doen om geloofwaardig over te komen en haalde de trekker over. Ze had nog nooit iemand dood geschoten en op dit moment had ze er ook totaal geen spijt van al voelde het wel raar. "Zoals ik al zei breng haar naar mijn broer en laat hen gaan" De andere verzamelaar werkte tenminste mee en ze wandelden terug naar hun kleine dorpje in het bos. Er lag bloed en even vreesde Cassandra het ergste, maar Hector was alleen maar buiten bewustzijn. De twee maakten zich meteen uit de voeten en Cassandra volgde de man naar een van de busjes. Daar deed ze nog een laatste ontsnappingspoging, maar nu haar mes en pistool waren afgepakt door de verzamelaar had ze enkel nog haar vuisten om zich mee te verdedigen. Ze kreeg enkele rake klappen op haar hoofd en haar zicht werd zwart. "Nu zal de prijs die we voor haar krijgen nogal dalen" hoorde ze terwijl ze ruw een van de busjes in werd geduwd.

Anoniem
Straatmuzikant

DemonicBeauty schreef:
Audrey
Ik liep met het meisje op me rug het woud in. Het was gevaarlijk want de verzamelaars lagen op de loer. Ik stond eventjes stil om te luisteren naar de geluiden in het woud. Ik voelde hoe het meisje zwaarder werd en zette haar eventjes op de grond. Ik deed eventjes spier oefeningen om mijn schouders los te maken en eventjes een korte pauze te houden. Ik pakte mijn veldfles en nam een slokje water, ik vroeg aan het meisje "Wil jij ook?" Ze knikte een beetje voorzichtig. Ik gaf haar de fles aan en leunde eventjes tegen een boom aan. Opeens bedacht ik me dat ik nogeens wist hoe het meisje heette. "Hoe heet je eigenlijk." Vroeg ik met een bedachtzame blik. Ze zij een beetje verlegen, "Mijn naam is Eliane Greenwich en die van jou?" Ik kreeg een glimlach op mijn gezicht en zij met een kleine grijns "Nou Eliane mijn naam is Audrey Gravesgard." Ze keek me aan en kreeg ook een glimlach op haar gezicht. "Nou zullen we maar veder gaan het is nog een lange weg vol met gevaren naar de andere." Ze klom weer op mijn rug en ik begon te lopen. Een tijdje later voelde ik de vermoeidheid opkomen en het zweet in straaltjes over mijn rug lopen. Ik laste eventjes een kleine pauze in en zette Eliane weer op de grond. We dronken wat water en aten een klein broodje. Toen we veder wouden gaan hoorde we het laden van een geweer. Een man kwam uit de struiken en richtte zijn geweer op ons. Hij zei met een gemeen lachje "Zo twee nieuwe meisjes erbij terwijl we nog maar één plek in de busjes hebben. Welke van de twee zou ik nemen en nog belangrijker welke schiet ik neer." Ik slikte en stapte naar voren."Ik ga vrijwillig mee als je Eliane vrij laat en haar naar de gemeentes laat gaan. Ze is nog te jong om een bruid te kunnen zijn." De man keek schattend van mij naar Eliane en zei toen "Oké ik neem jou mee, maar die kleine laat ik niet naar de gemeenschappen gaan." En hij schoot een kogel recht door haar hoofd. Ik gilde van ontzetting en walging. Hij pakte mijn haren vast en trok me mee. Ik stribbelde tegen waardoor ik een paar rake klappen tegen mijn hoofd aankreeg. Toen we er waren duwde hij me in een busje en sloeg de deur met een knal dicht. Ik ging ergens zitten en hoorde hoe het busje brullend tot leven werd gebracht. Ik trilde nog steeds na en wou eigenlijk heel hard gaan huilen maar ik deed het niet ik regde mijn rug en hield mijn ademhaling in de gate. Nog maar een paar uur en het was zover.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Jacob keek naar de stad vanuit het raam van hun limousine. Vandaag was de dag dat ze hun vrouw gingen uitkiezen. Jacob wist niet precies wat hij hierover moest denken, ik bedoel het feit alleen al dat je je vrouw uitkoos tussen een hoop anderen klonk raar, maar zijn vader drukte hem op het hart dat dat tegenwoordig zo ging. "En Brandon heb jij al iemand in gedachten" zei hij een beetje plagerig tegen zijn broer terwijl de auto in een steegje stopte. Het was niet bepaald een veilige buurt hier, maar tegenwoordig was het nergens meer veilig. Ze werden samen met hun vader begroet door een man met een grijze jas en naar binnen geleid. Vanachter een glazen raam kregen ze de meisjes te zien waartussen ze konden kiezen. Ze zagen er niet bepaald gelukkig uit maar hun vader had hen gezegd dat ze als hun vrouw een beter leven zouden hebben, dat ze nooit rijkdom en weelde gekend hadden, uit weeshuizen kwamen en dat ze gelukkig mochten zijn dat ze bij hen terecht kwamen. Een voor een werden ze wat naar voren gebracht zodat ze hen van dichterbij konden bekijken. Jacobs oog viel vooral op een meisje met lange bruine ogen maar heldere blauwe ogen.

Cassandra wist niet hoelang ze in dat busje gezeten had, maar het leken eeuwen. Ze kon nauwelijks bewegen tussen de andere meisjes en het stonk er verschrikkelijk naar urine en angstzweet. Daarbij wist ze zeker dat ze een blauw oog had omdat ze er niks door zag al was het zo donker dat ze zo al niets zag. Kortom dit was zo wat het ergste, gruwelijkste moment dat ze ooit had meegemaakt al was het bijna net zo erg wanneer ze uit het busje gehaald waren en ze tentoongesteld werden aan iemand die zij niet kon zien doordat het een of ander speciaal raam was waardoor je enkel door de andere kant kon kijken. Ze was er wel zeker van dat ze met haar blauwe oog en blauwe plekken niet gekozen zou worden, ze zou misschien in een rosse buurt terechtkomen of anders gewoon vermoord worden zoals zo vaak met de overblijvers gebeurde. Toen ze naar voren gebracht werd werd er ook niet zoveel moeite gedaan om haar te tonen, al deed ze haar best zo arrogant mogelijk over te komen. Alsof het haar niks kon schelen dat ze een blauw oog had en ze als ze kon die mannen die haar als een koopwaar toonden meteen zou terugpakken.

Anoniem
Straatmuzikant

DemonicBeauty schreef:
Audrey
Ik voelde me misselijk en smerig. De meiden met wie ik in het busje had gezeten waren allemaal smerig net zo goed als ik. Er zat opgedroogd bloed van Eliane op me en ik rilde van afschuw. Hoewel ik og weinig zelfrespect over heb keek ik recht vooruit. Ik wist niet wat er zou kunnen gebeuren maar als ik zou sterven dan zou ik mijn laatste tijd niet bang overkomen. Ik zou sterven met trots. Ik werd naar voren geduwd terwijl de mannen die daar stonden mij aan het keuren waren. Ik wachtte af tot hun oordeel en werd naar achter geduwd. De mannen zouden pas bieden nadat ze iedereen hadden gezien.

Brandon
Ik zag een meisje stan met een blauw oog en bloed op haar lichaam. Ze straalde kracht uit maar vooral dat ze geleden had. Ik keek haar recht in de ogen aan en wist zeker dat ik haar moest kiezen. Ze viel op tussen de rest en straalde kracht uit. Nadat ieder meisje geweest was moesten we bieden. De meisjes werden weggebracht en van vader moesten we zeggen welke meisjes we wouden als vrouw. "Het meisje met een blauw oog en blonde haren. Ze straalt kracht en en ik voel wat voor haar." Vader fronste een beetje maar haalde toen zijn schouders op en vroeg aan Jacob wie hij als vrouw zou willen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Jacob twijfelde ook niet lang. "Het vierde meisje diegene met het bruine lange haar en de blauwe ogen". Haar ogen deden hem nog het meest aan ijs denken. Koud en scherp wanneer ze je niet mocht maar het leek wel alsof ze konden smelten en tegelijk ook de warmte van een oceaan konden uitstralen. Maar hij koos haar niet alleen voor haar ogen als ook voor haar blik, die had iets intelligents, iets trots, alsof ze een echte sneeuwkoningin was . "Wel dat is dan geregeld" zei hun vader en onderhandelde nog even met de verzamelaars over de prijs.

Cassandra had zich al bij de groep meisjes gevoegd die terug naar de vrachtwagen moesten toen een hand haar ruw bij haar arm greep en naar achter trok. "Jij niet, je mag heel blij zijn dat één van die gasten gek genoeg voor jou koos" zei hij en duwde haar naar een ander meisje die blijkbaar ook uitgekozen was. Ze werden naar een limousine gebracht en vanuit haar ooghoek zag Cassandra de vrachtwagen waar de meisje inzaten. De deur van de limo ging net dicht toen ze het eerste schot hoorde. Gelukkig waren de ramen geluiddicht en moest ze niet nog verder luisteren naar wat er gebeurde, al wist ze dat maar al te goed. Ze voelde zich misselijk en tikte op het glas dat hen van de bestuurder scheidde en vroeg of het raam open mocht, maar het leek wel alsof ze hem niet verstond. Wanhopig begon te op het raam te bonken, ze wou niet weg, ze wou terug naar haar familie, naar Hector en Aurora, maar al snel verschenen en zwarte vlekken voor haar ogen en had ze de kracht niet meer om op het raam te slaan. Langzaam zonk ze weg in een diepe droomloze slaap.

Anoniem
Straatmuzikant

DemonicBeauty schreef:
Audrey
Ik krimpte in elkaar bij het horen van het geweerschot en dacht terug aan Eliane. Hoe ze zo weerloos lag in het gras, ze had nog eens een fatsoenlijke begravenis kunnen hebben. Het was afschuwelijk wat ze had meegemaakt en ze zouden er zeker voor gaan boeten. Ik voelde me onbehagenlijk in de limousine en keek om me heen. Het andere meisje was eerst nog op het raam aan het bonken maar viel toen na een tijdje in een slaap. Ik probeerde te slapen maar het lukte gewoonweg niet. Ik dacht teveel na over alles en begon maar naar buiten te kijken en ik zag langzaam het terrein veranderen. Ik zag villa's in de verte die steeds dichter bij kwamen. Ik weet niet wat er staat te gebeuren maar ik kon het beste het maar over me heen laten gaan. Wat zou komen zou komen en wat zou gaan zou gaan. Misschien was het inderdaad een goed idee om even te gaan slapen besloot ik in mijzelf. Ik sloot mijn ogen voorzichtig en viel in een droom met allemaal rare gebeurtenissen achter elkaar.

Brandon
We waren thuis gekomen en in mijn hart voelde ik dat ik juist gekozen had maar ik was toch gespannen. De ringen hadden we al uitgekozen en ik had voor twee ringen gekozen van zilver waarbij twee stroken zilver om elkaar heen gewikkeld zaten. Heel broos maar tegelijkertijd ook onwijs sterk. Net zoals het meisje, ik schaamde me een beetje want ik wist nogeens haar naam. Ik had haar alleen op uiterlijk kunnen oordelen maar vader zij dat dat genoeg was. Nou ja het zal vast wel zo zijn. Ik legde de ringen in het doosje neer en liep naar beneden.

Le ring:

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Toen ze wakker werd voelde Cassandra zich duizelig en het duurde enkele minuten voor ze besefte waar ze was en waarom. Er was een raam en een balkon aan deze kamer maar er zat geen hendel aan dus was dat geen mogelijk ontsnappingspoging. Ze stond op om de deur te checken maar vanaf het moment dat ze rechtstond begon ze gevaarlijk te wiebelen en moest zich vasthouden aan een van de spijlen van het hemelbed waar ze in geslapen had. Meteen begon alles weer te duizelen. Net op dat moment hoorde ze een klik van het slot van de slaapkamerdeur, die duidelijk eerst op slot had gezeten. Er kwam een meisje naar binnen. Ze droeg een wit hemd en een zwarte rok. "Mevrouw u kunt beter nog even gaan liggen, het slaapmiddel zal nog niet helemaal uitgewerkt zijn" zei ze vriendelijk en Cassandra ging maar gewoon nog even op het bed liggen want zo duizelig zou ze zeker niet kunnen ontsnappen. "Hier is u ontbijt over een half uurtje wordt u naar de badkamer gebracht en klaargemaakt voor u bruiloft met huisheer Brandon". "Bruiloft" zei ze geschrokken. "Ja natuurlijk, ik weet dat het nogal een verassing is, maar u zult huisheer Brandon echt geweldig vinden" zei ze en verliet met een glimlach de kamer. "Denk maar niet dat ik een gast geweldig ga vinden die mij opsluit." zei ze en at met tegenzin van het ontbijt, wat echt heerlijk smaakte. Ze moest eten, het maakte haar ook een heel stuk minder duizelig.

Jacob had nauwelijks geslapen. Hij was echt super nerveus over de bruiloft vandaag. Ok het zou niet zoveel voorstellen er zou pas binnen enkele dagen een echt feest gehouden worden wanneer de meisjes hen wat beter kenden en zich meer op hun gemak voelden. S'ochtends schrokte hij zijn ontbijt naar binnen en rende toen terug naar zijn kamer om nog een laatste keer de ring te bekijken die hij speciaal voor haar ontworpen had. De zilveren band was erg dun en er zat een soort bladermotief in gegraveerd. Helemaal bovenaan zat er een kleine diamant in, het was een klein en breekbaar juweel, maar een diamant was ook ontzettend hard, het kon krassen maken op metaal en daarom vond hij dat het zo goed bij dit meisje past. Het zacht en fragiel uit, maar het was in feite veel sterker dan het eruit zag.

Le ring

Anoniem
Straatmuzikant

DemonicBeauty schreef:
Audrey
Ik werd wakker en ging zitten op het hemelbed. Ik keek voorzichtig om me heen, ik zag geen raampjes of balkons. Alleen maar één grote deur. Ik stond op en ging meteen weer zitten. De hele kamer draaide en ik legde mijn hoofd op mijn handen om het te laten rusten. Alles was zoveel in één keer. Het slot werd open gedraaid en ik keek naar de deur. Een meisje kwam binnen en deed de deur meteen weer dicht. Natuurlijk, zei ik sarcastisch in mezelf. We mogen natuurlijk niet riskeren dat ik misschien wel zou weglopen. Het meisje zei "U kunt misschien beter even rusten. Het slaapmiddel is natuurlijk niet volledig uitgewerkt en we moeten u fris en fruitig hebben voor de bruiloft met mijnheer Jacob. Ik was gaan liggen maar schoot meteen overeind. "Bruiloft, wanneer!" riep ik uit. Ik ging meteen weer liggen want alles begon weer te draaien. "Dat verbaast u natuurlijk maar vandaag is u bruiloft met mijnheer Jacob. Alles is al helemaal geregeld en over een half uur wordt u klaar gemaakt. Hier heeft u uw ontbijt het zal u goed doen." Zei ze met een glimlach. Ik begon voorzichtig met eten en ik voelde me inderdaad al langzamerhand beter worden.

Brandon
De voorbereidingen werden getroffen voor vanavond. Het was nu allemaal heel snel bezig en iedereen rende heen en weer. Volgens mij waren ze nog nooit zo druk geweest als nu. De jongens en meisje rende overal heen om de laatste voorbereidingen te treffen. Ik liep rond en voelde de zenuwen door mijn lichaam gieren. Ik woelde een beetje rond in mijn haar terwijl ik van de ene naar de andere kamer liep. Een van de dienstmeisje's zij dat het tijd was om me gaan klaar te maken voor de bruiloft. Gelukkig gingen Jacob en ik tegelijk trouwen en hadden we steun aan elkaar. Ik zou me nu geen raad kunnen weten zonder hem.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Jacob deed de vest van zijn kostuum aan. Hij had de jurk van zijn bruid niet gezien, maar haar bediende had hem wel de kleur meegedeeld en hem een kostuum gegeven dat er perfect bij zou passen. De zenuwen gierde door zijn lijf, alles moest echt perfect zijn. Er was nog maar een kwartier tijd en dan zouden de bruiden naar buiten geleid worden, want hun huwelijk zou buiten in de tuin plaatsvinden. Jacob moest nu echt naar het prieeltje toe waar hij zijn ja-woord zou geven en kwam onderweg Brandon tegen. "Jammer dat we geen vrijgezellenfeest konden geven zoals men vroeger gewoon was" zei hij en lachte al klonk er wel wat droefheid in zijn stem. Jacob was erg gefascineerd door het verleden, de tijd voor het virus wanneer hij nog een heel leven voor zich zou hebben. "Wel ik moet zeggen je ziet er echt geweldig uit, dat meisje is een echt gelukzak" hij hief zijn hand op en wou net zijn broers haar in de war doen maar trok zijn hand toen toch maar terug omdat net op dat moment hun vader eraan kwam. "Daar zijn jullie kom nu onmiddellijk mee de ceremonie gaat dadelijk beginnen."

Er waren minstens vijf vrouwen die heel de tijd middeltjes op haar huid hadden gewreven, geurende olie in het bad hadden gekieperd en niet van haar haar konden afblijven. "Oh schatje je zit onder de blauwe plekken en dan dat oog dat krijgen we nooit helemaal gemaskeerd" zei een van hen die met haar vinger haar blauwe oog aanraakte waarna ze onmiddellijk terugdeinsde. "Wilt u het alsjeblieft niet aanraken, het is een blauw oog en dat doet dus nogal pijn" ze legde het rustig uit alsof je een kleuter uitlegde dat hij niet het speelgoed van anderen mocht stelen. "Maar liefje, we gaan het toch een beetje moeten camoufleren voor je bruiloft" zeiden de vrouwen en giechelden. Cassandra rolde onopgemerkt met haar ogen en probeerde zo weinig mogelijk in elkaar te krimpen van de pijn terwijl de vrouwen haar verder make-upten. Ze kreeg niet eens de kans om in de spiegel te kijken wat ze met haar haar hadden gedaan, want werd blijkbaar moest ze dringend naar ene Asa om haar jurk te passen. Asa bleek een jongetje van nog geen tien jaar oud te zijn en hij stond zenuwachtig op zijn benen te huppen. "Hallo" zei hij vrolijk en schudde haar hand. "Ik ben Asa je persoonlijke bediende" Cassandra fronste. "Persoonlijke bediende?" Wat het nog gekker maakte was dat hij er zelfs geen erg leek in te hebben. "Jep ik ontwerp je kleren en normaal gezien doe ik ook je haar en make-up, maar aangezien je gisteren pas aankwam moest ik de jurk nog helemaal maken, ik hoop echt dat hij past." zei hij terwijl hij iets uit een kast haalde, hij kon het nauwelijks dragen zo'n groot ding was het. "Kom ik help je wel" zei Cassandra terwijl ze de jurk uitpakte omdat er een beschermend omhulsel rond zat. "Heb jij dit echt gemaakt" zei ze vol bewondering starend naar de sneeuwwitte jurk." Asa knikte trots. "Het is een van mijn beste werken, en nu nog hopen dat hij past" zei hij en gaf de jurk aan Cassandra die hem voorzichtig aandeed. Hij zat als gegoten. Nu pas merkte ze de spiegel op die een stukje verder hing. Haar blauwe oog was nog altijd zichtbaar ook al zat er echt een dikke laag make-up op. Voor de rest zag ze er werkelijk prachtig uit. "Die jongen gaat zo'n verkeerd beeld van me krijgen" dacht ze terwijl ze zich zuchtend omdraaide en toen pas de andere bruid zag, het meisje dat net als zij was uitgekozen. Ze stak ongemakkelijk haar hand op, "Hallo" zei ze vanaf haar plaats aan de andere kant van de kamer.

Anoniem
Straatmuzikant

DemonicBeauty schreef:

Ik kwam binnen en meteen werd mijn kleding uitgedaan en werd ik in een bad gegooid. Allerlei middeltjes werden in mijn haar gegoten en mijn hele lichaam werd geboend todat er geen vuiltje meer opzat. Daarna werd ik geschoren en in een badjas op een stoel gesommerd. Mijn haar werd opnieuw gewassen door twee vrouwen die de hele tijd roddels aan elkaar aan het uitwisselen over de hele buurt. Dat mensen zich zo druk kunnen maken over dat er geen bepaalde kreeft op een feestje was terwijl in de buitenbuurt de mensen zo'n honger hebben dat ze eten stelen uit vuilnisbakken. Mijn haar werd gefönd en in een knot gezet. Er bleven twee lokken aan de voorkant over en daar zette ze krullen in. Daarna maakte ze mij op en deden mijn nagels. Als laatste zette ze nog een kleine diadeem in mijn haar en duwde me toen naar de spiegel. "Je ziet er prachtig uit meid." Zeiden een paar vrouwen tegen mij. Ik keek naar ze en ze waren misschien twee jaar ouder dan mij. Ik keek naar het meisje in de spiegel en zag totaal iemand anders. Ik zag er inderdaad prachtig uit maar voelde me niet mezelf. Ach ja wat kon ik er tegen doen. De vrouwen sommerde me naar een andere kamer en daar stond een jongen van een jaar of twaalf misschien dertien in de kamer. "Hoi ik ben Myron je pd." Hij schudde mijn hand en nam me mee naar een grote kast. "Uhmm sorry als ik stom klink maar wat is een pd?" Vroeg ik met een rood hoofd. Myron lachtte en zei "Dat weet je natuurlijk niet, ik ben je persoonlijk bediende. Ik help je met alles en zorg ervoor dat je de goede kleding hebt bij feestjes." Ik knikte wat ongemakkelijk en hij zei "Nou open de kast maar dan zie je je jurk voor de bruiloft." Ik opende de kast en zag een prachtige kanten jurk. Ik keek mijn ogen uit en vroeg "Waar heb je die gehaald hij is geweldig!" Hij knikte een beetje verlegen en zei "Ik heb hem zelf gemaakt. Kom ik zal je helpen hem aan te trekken." Ik moest glimlachen om zijn vrolijke gezicht toen hij de jurk aandeed. "Je ziet er geweldig uit kom ik zal het laten zien." Hij liep met me naar de spiegel toe die een klein podium had waar ik op ging staan. Ik zag er geweldig uit en zei "Myron bedankt, ik zie er prachtig uit." Ik keek opzij en zag het andere meisje staan. Ze zag er onwijs mooi uit. Ik stak ongemakkelijk mijn hand op en zei "Hallo."

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Cassandra wou net iets terugzeggen, over het feit dat ze er echt geweldig uit zag in die jurk, maar dat leek haar niet echt iets gepast om te zeggen als je wist dat er een vrachtwagen vol meisjes gestorven was en zij de enige twee overlevenden waren, gewoon omdat een of andere rijke kerel hen wel zag zitten. Cassandra vreesde ook voor de huwelijksnacht. Ze was nog altijd maagd en wou dit ook zo houden, maar ze wist dat ze waarschijnlijk een keuze zou moeten maken tussen de lakens met iemand delen of net zoals die andere meisjes te sterven. Ze was nu eenmaal vervangbaar. Toen ze haar mond opende kwam Asa net naar haar toe. "Mevrouw het is tijd om naar buiten te gaan, we hebben een strak schema" hij naam haar bij de hand en leidde haar naar buiten. Het duurde ongeveer vijf minuten voor ze bij een meer aankwamen waar een enorme treurwilg naast stond. Midden op het meer stond een platform met een prieeltje en je kon er via een brugje naartoe wandelen. Op het meer zelf lagen honderden lelies en het gonsde van de libellen en waterjuffers. Het was een enorm mooi tafereel en paste totaal niet bij de misselijkheid die Cassandra in haar maag voelde toen ze naar twee jongens voor haar keek, die al in het prieel stonden te wachten. Ze hadden dezelfde haarkleur en ze ging er van uit dat ze broers waren. Ze slikte terwijl ze naar een van de jongens werd gebracht en haar hand in de zijne legde.

Jacob kon niet stil blijven staan ook al gaf zijn vader hem een afkeurend blik telkens hij heen en weer op zijn voeten sprong. De ring brandde in zijn borstzak en hij checkte constant of hij er nog wel zat. Moest Brandon er nu niet zijn zou hij echt helemaal dood gaan van de zenuwen. Hij hoorde voetstappen, maar hun vader had gezegd dat ze nog niet achterom mochten kijken. Aangezien de naam van zijn bruid eerder in het alfabet voorkwam, moest hij als eerste zijn gelofte afleggen, wat hem alleen maar nog meer zenuwen bezorgde.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld