Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

14 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O// Laryanue VS. Riraito

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Jep, we know allllll about it, so screw you and fuck off. <3

Iraia Sanzei Delacour - 18

Fantasy Mermaid Wallpaper/Background 1920 x 1080 - Id: 205308 - Wallpaper Abyss

Fantasy Mermaid Wallpaper/Background 1920 x 1080 - Id: 205308 - Wallpaper Abyss

Haar staart stak flink uit boven de poel waar ze op dat moment in lag, maar haar middel was nog wel in het water. Als enige, gezien het feit dat ook haar hoofd en haren ditmaal niet in het water verkeerden. Meestal was ze wel helemaal in het water, ze was dan onzichtbaar voor mensen en hoefde hen dus ook niet te vrezen. Waarschijnlijk zouden ze het alleen maar vreemd vinden dat zij een staart had, terwijl die dingen waar zij op 'liepen' juist erg raar voor haar waren. Echt begrijpen hoe je recht moest blijven door twee van die sprietjes, deed ze niet. Ach, Iraia begreep wel meer niet en ze was ook niet van plan het wel te gaan begrijpen. Er was geen reden om je te infiltreren in iemand anders z'n wereld, zonder dat je er iets mee te maken had. Als er nou een specifieke reden was, oké, dan kon ze er misschien nog inkomen, maar gewoon eventjes kijken uit nieuwsgierigheid? Nergens voor nodig. Een dosis gezond verstand was wel nodig. Ugh, wat bazelde ze nou? Al jaren wilde ze kijken naar hoe anderen leefden, alleen had haar moeder haar duidelijk gemaakt dat dit niet de bedoeling was en dat ze zichzelf moest vertellen dat nieuwsgierigheid een slecht ding was. Een ding, geen karaktereigenschap, maar een ding. En dan zeggen dat zij dommer was dan haar moeder, natuurlijk. Terug naar waar ze nu lag, ze mocht hier namelijk helemaal niet komen en als haar moeder of haar groep erachter kwam, dan zat ze zwaar in de problemen. Kwamen ze er echter niet achter, dan had Iraia een voortreffelijke dag gehad in het zonnetje, een beetje badend. Droge haren, een lichte huid waarop de stralen schenen. Niets kon deze dag meer verpesten.

Ik moest met iets beginnen, don't blame me ;-;

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Samael Brown - 21

--
Voorzichtig bewoog hij zich voort, maar zelfs zijn met attentie gezette stappen konden niet voorkomen dat hij geluid maakte. Takjes braken bij de minste aanrakingen, krakende en ritselende bladeren bedekten de gehele wijde omgeving en verraadden zijn positie bij elke stap die hij zette. Een van de weinige manieren om hemzelf gerust te stellen, was om in gedachten te houden dat hij nog niet in de buurt was van het water. Waar hij nu voorzichtig was, zou hij straks nauwelijks kunnen bewegen. Zijn blik liet de omgeving niet met rust, kon niet op een plek blijven. Bij elk geluid leek hij in een standbeeld te veranderen, luisterend naar de omgeving. In zijn hand had hij een kruisboog. Het was een redelijk primitief wapen, niet iets waar je zomaar mee rondliep. Maar hij had orders gekregen, orders om ze te vangen. Een modern vuurwapen zou alleen maar zijn positie verraden waar een kruisboog een stiller alternatief was.
Een zacht briesje blies tussen de bomen door, leidde hem naar de stille wateren die zich in het bos bevonden. Daar zou hij ze vinden, daar zou hij ze vangen, mits er een dom genoeg was om boven water te komen. Hij had deze weg vele malen bewandeld, altijd met hetzelfde wapen in zijn handen. Af en toe kwam hij een stel jongeren tegen, die hem altijd vol verbazing aankeken. Ze keken naar hem alsof hij zijn boog zou gebruiken om hen mee neer te schieten, maar hij gebruikte het niet tegen mensen, het zou inhumaan zijn en daarbij was het een verspilling van zijn kostbare tijd. Elke seconde dat hij zich niet bij het water bevond, was een seconde waarin hij iets mis kon lopen. Al was het maar een vin die boven het water uitstak, een rimpeling in het wateroppervlak. Een teken dat ze er nog waren, een teken dat ze wel degelijk boven kwamen.
De boomgrens kwam in zicht, onthulde een open plek waar water zich verspreidde over een enorm oppervlak. De bomen zouden hier ophouden, zouden hem steeds minder bescherming bieden. Zich steeds achter bomen verschuilend, laag houdend, bewoog hij zich voort. Steeds stiller, maar geluid was altijd te horen.

--
I don't blame you. *Ik was wel even heel slowpoke want ik moest eten*

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Gesloten ogen deden vermoeden dat Iraia er niet helemaal bij was met haar gedachtes, dat was ze ook niet en daardoor had ze pas veel te laat door dat er iemand in de buurt was. In het water waren haar zintuigen erg scherp, op het land was dat veel minder, hoewel je kon zeggen dat het nu fifty-fifty was. Ze was namelijk maar half op het land, niet helemaal. Enfin, daar gaat het nu niet om, het is niet erg interessant om een heel verhaal op te hangen over het gehoor of de andere zintuigen van Ondines in het water of op het land. Waarschijnlijk vind jij dat ook niet heel interessant, zo gok ik dan maar weer. Oké, terug naar het feit dat Iraia onmiddellijk in de poel verdween. Het was niet diep en ze moest haar best dan ook doen om helemaal in de poel te komen. Haar staart stak nog een heel klein beetje uit, eigenlijk had ze meteen het diepere water in moeten duiken, maar dan moest ze een klein stukje over het water en als er hier iemand in de buurt zou zijn dan, dan ging ze dat niet halen. Plus dat het gevaarlijk kon zijn. Als een mens, of welke soort dan ook, haar staart zou zien en adequaat genoeg om toe te slaan, dan zou zij wel kunnen kronkelen en bijten, maar op het land was ze makkelijk te pakken. In het water een stuk minder. Deze poel zat er ongeveer tussenin, ze kon nog steeds heel venijnig overkomen als iemand zou proberen haar te pakken. Wie was het eigenlijk die ze had gehoord? Misschien was het wel gewoon de wind of een of ander beest. Het hoefde geen mens, soort, ding of wat dan ook te zijn, toch? Langzaam kwam haar hoofd weer een stukje boven water, nieuwsgierig naar wat er nou allemaal aan de hand was op het land.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
In de poel zag hij haar zitten, een van hen, genietend van het zonlicht. Er was blijkbaar toch iemand gek genoeg om naar boven te komen. Was het dan niet bij hen bekend dat er jacht op hen werd gemaakt? Hij kwam dichterbij, maar ging daar de fout in. Nog voor hij een pijl tevoorschijn kon halen kwam ze in beweging, deed ze een poging om via het water te ontsnappen. Hij griste naar de pijlenkoker en haalde er een pijl uit. Hoe vaak had hij dit wel niet gedaan? Hoe vaak had hij al een pijl op deze boog gelegd en op een Ondine gericht? Hij had maanden getraind om dit werk te doen. Toen hij begon had hij ze voor gek verklaard, wezens als deze bestonden niet, dacht hij. Ze hadden hem het tegendeel bewezen, en hij was vrijwel onmiddellijk om. Hij richtte op de Ondine in de poel die zich in erg ondiep water bevond, nog steeds niet een al te moeilijk doelwit. Hij legde zijn vinger op de trekker, volgde haar bewegingen. Hoewel hij dit meer dan eens had gedaan, voelde hij nog steeds adrenaline door zijn aderen gieren. De spanning van de jacht had wel vaker deze invloed, veroorzaakte trillende handen, misgeschoten pijlen. Hij probeerde zijn handen stil te houden, zijn hartslag onder controle te krijgen en te wachten tot de tijd tussen hartslagen en de rechte lijn tussen pijl en Ondine.
De pijl zou niet dodelijk zijn, mits goed gericht. Het zou alleen als een verdovend middel werken, tijdelijk werkend, lang genoeg om haar uit het water te halen en met hem mee te brengen naar het lab. Toen het moment daar leek te zijn, toen ze nieuwsgierig haar hoofd boven het water uitstak, schoot hij. Hij richtte niet op haar hoofd, maar nu ze gedeeltelijk boven water was, zou het in zijn voordeel kunnen werken.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Het was een vergissing geweest om terug naar boven te komen en haar hoofd boven het water uit te steken, vrijwel meteen zag Iraia de jongeman die ze gehoord moest hebben, hij richtte een pijl op haar. Geschrokken wilde ze onmiddellijk terug naar onderen gaan, het water in, hopend dat hij mis zou schieten of haar met rust zou laten nu ze weer in het water lag. Voor zover dat mogelijk was. De pijl boorde zich in haar schouder, het was geen verschrikkelijke wond en Ondines genazen zonder dat ze er verder iets voor hoefden te doen, dat ging zelfs heel snel, maar het deed wel pijn en met grote ogen probeerde ze zichzelf nog verder in de poel te duwen. Dat lukte niet. Jammer genoeg. Het spul dat op de pijl gezeten had begon langzaam te werken, het verspreidde zich door haar lichaam, waardoor Iraia wel naar boven moest komen en adem hapte. Prijs geven dat ze hem ook helemaal verrot kon schelden, ging ze niet, maar je kon niet zeggen dat ze er de neiging niet toe had. Ze wilde hem met woorden eventjes flink laten weten wat ze dacht, hoe ze dat dacht en waarom ze dat dacht. Dat hij een vuile schoft was, hij had het recht niet om zomaar een pijl op haar te schieten en er dan ook nog voor te zorgen dat ze half bewusteloos aan het raken was. Dat recht had hij niet. Echt niet.
Haar staart was nu nog onder water, echter was Iraia's bovenlichaam wel boven water. Haren hingen als natte slierten om haar gezicht, het gaf haar een soort van schattigheid die de meeste Ondines bezaten als ze weer eens probeerden een slachtoffer te maken. Je dacht toch niet dat schepen over het algemeen vergaan omdat ze op de klippen lopen? Of dat stormen de boosdoener zijn? Nee, schepen vergaan omdat een Ondine, of een groep Ondines, besluit op jacht te gaan. Reden nummer één.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Hij keek toe hoe ze een poging deed om aan de pijl te ontkomen, hoe ze poogde deze te ontwijken door het diepere water in te zwemmen. Helaas voor haar mocht dit niet baten en doorboorde zijn pijl haar schouder. Het zou niet lang duren voor ze het effect van de verdoving zou merken. Haar spieren zouden slap worden en hij zou haar zonder enige moeite met zich mee kunnen nemen. Hij hing zijn kruisboog over zijn schouder en keek al lopend toe hoe ze probeerde weg te komen, maar het gif werkte te snel. Hij liep verder, het wateroppervlak in de gaten houdend, hij zocht de wateren af naar beweging, tekenen dat ze niet alleen was. Maar behalve haar zwakke pogingen om aan hem te ontkomen, was er niets dat haar kon helpen. Ze was de enige Ondine in de poel.
Zodra hij een stap in het water zette, voelde hij hoe het water zijn schoenen binnendrong. Het doorweekte ze, en deed een poging de zoom van zijn broek te vangen, deze te verzwelgen in de diepten. Gelukkig voor hem zou dat niet zo snel gebeuren, natuurlijk zou hij tot zijn knieën in het water moeten lopen voor deze Ondine, maar tot daar en niet verder. Hij kwam steeds dichterbij, het water golfde tot aan zijn knieën en spatte met elke stap weer op tot hij uiteindelijk bij haar was. Ietwat ruw trok hij haar handen achter haar rug en bond hij dezen vast met een stuk touw dat hij bij zich had. Hij was op alles voorbereid, vangsten die hij maakte, maar ook Ondines die hem konden vangen. Hij had niet alleen een kruisboog bij zich, ook steekwapens waren aanwezig. Al waren die nu niet nodig.
Hij schoof zijn handen onder haar oksels en trok haar hieraan op zodat hij haar over zijn schouder kon tillen. Het was een behoorlijk stuk lopen naar zijn auto, en hij ging haar niet de hele weg achter zich aan trekken. Daar had ze het nog luxe vergeleken met hoe andere jagers de Ondines die ze vingen, behandelden.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Ja hallo wat moet ik nou schrijven ;-; Ik doe wel dat ze haar lichaam niet meer kan bewegen, maar dat ze nog wel gedachtes heeft, idk? Als je het er niet mee eens bent, heb je p e c h <3 Maar het zal niet zo'n lang stukje worden want helemaal zonder bewegen.......... das lastig oke!!!!!!!

ps volgend stukje wordt ze wakker ik probeer er nog in te komen

Haar gedachten registreerden wel dat er iemand het water betrad, ze voelde het aan de trillingen die hij veroorzaakte en ze wist zelfs dat ze weg zou moeten komen, maken dat ze weg kwam, dit kon ze alleen niet. Geloofd me, ze wilde heel graag weg, of opeens omhoog komen en zijn lul eraf rukken, hem zoveel pijn doen dat hij ter aarde zou storten en ze hem kon verslinden, het enige probleem was dat haar lichaam dienst weigerde. Hulpeloos moest ze toekijken hoe hij steeds dichterbij kwam, haar handen werden op haar rug gevouwen en niet veel later bond hij er iets omheen, nu kon ze dus ook haar klauwen niet meer gebruiken. Klauwen, ja. Als je goed zou kijken dan zag je dat haar nagels een stuk langer, scherper dan die van mensen -hoewel ze dit zelf natuurlijk niet had kunnen vergelijken, dat vertel ik je nu gewoon- en ook puntiger. Al met al waren het klauwen om mensen, vissen of wat dan ook mee open te scheuren. Net zoals dat ze venijnig scherpe hoektanden had, dan kon je het vlees van je prooi aftrekken en het makkelijker mee kauwen. Of ja, hoektanden waren voor het trekken, haar kiezen waren voor het kauwen. Iedereen met een beetje biologie in soorten zou dat kunnen bedenken, daar hoefde je niet eens biologie van de Ondine voor hebben gehad.
Uiteindelijk hing ze over zijn schouder, ze was uit het water en zelf snapte ze niet wat er nou precies aan de hand was. Waarom moest hij haar meenemen? Intussen was haar staart gevaarlijk opgedroogd, langzaam verdween deze en er kwamen twee benen voor in de plaats. Geschrokken voelde het meisje dat er iets niet klopte, maar ze kon niet op- of omkijken om te zien wat er aan de hand was, het spul zat nog steeds in haar lichaam. Een lichaam dat nu ook benen had. Die dingen waar mensen op liepen, hun balans op vonden en dus ook die dingen die ze er bij deze man af wilde rukken alsof het een lekker hapje was.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
"Niet zo gewelddadig meer?" Het was geen vraag, ze zou hem toch niet kunnen beantwoorden. Het was meer een veronderstelling, een manier om spot te tonen, haar te laten voelen hoe weinig controle ze over de situatie had. Want zo was het nu eenmaal, ze kon niks doen en hoewel sommige van haar soort zo hautaine als de neten waren, was ze net zoals een lappenpop. Ze kon niks uit zichzelf doen, momenteel niet in ieder geval.
Het duurde een tijdje voor ze bij de zwarte terreinwagen waren aangekomen, hij had veel te klagen over zijn baan. Maar de auto's die hij mocht gebruiken waren prima. Deze terreinwagen was echter nieuw voor hem, speciaal gemaakt om lastige Ondines in op te sluiten tijdens het vervoeren. Tot voor kort deden ze dit niet, om eerlijk te zijn was hij de eerste om er een levende mee naar het lab te brengen. Hij opende de kofferbak, waarna hij nog een kooideur opende. Hoewel het leek op een kooi waar je een wild beest in zou bewaren, gingen de mensen van het lab ervan uit dat dit een Ondine ook wel tegen kon houden, zo niet, dan had hij een groot probleem. In een auto zitten met een Ondine stond niet erg hoog op zijn 'try before you die' lijstje.
Hij liet haar van zijn schouder glijden, die pijnlijk begon aan te voelen, en legde haar in de kooi. Hij was blij dat hij geblindeerde ramen had, er zou maar iemand naar binnen kijken en een kooi zien met een meisje erin. Niet dat hij veel moest uitleggen, deze dingen deed hij heus niet voor zijn eigen lol.
Nadat ze op een degelijke manier in de kooi lag, sloot hij deze en deed hij deze op slot, waarna hij de kofferbak dicht sloeg. Het zou niet lang meer duren voor de verdoving uit zou werken, de tocht naar de auto had langer geduurd dan hij had gehoopt.
Nadat hij naar het portier aan de kant van de bestuurdersstoel was gelopen, opende hij deze en stapte hij de auto in om vervolgens zijn kruisboog en pijlenkoker van zijn schouder te halen en deze op de bijrijdersstoel te leggen. Niet veel later reed hij over een modderpad het bos uit.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
De jongeman liep gewoon door met haar op z'n rug, het leven was oneerlijk verdeeld. Al zo vaak was ze in de problemen gekomen en dan kwam ze er ook altijd weer uit op eigen kracht, maar hij had nu een manier gevonden om haar 'kracht' tijdelijk uit te schakelen, wat gelijk stond aan valsspelen. 'Niet zo gewelddadig meer?' Oh, jawel, ze was heel erg gewelddadig en ze wilde zijn strot doormidden bijten, alleen kon ze hem dat niet vertellen, juist omdat hij dan door zou hebben dat ze kon praten in zijn taal. Dat was niet iets wat ze meteen prijs wilde gaan geven, sommige geheimen moest je achter houden.
Niet veel later werd Iraia in een of ander enorm beest gelegd, er zaten een soort spijlen op de plaats waar hij haar dumpte en hij zette er nog eens spijlen voor. Aan alle kanten spijlen. Met een klap gooide hij dat ding weer dicht, geschrokken stoof ze achteruit. Wacht, ze ging achteruit? Ze kon weer bewegen, goddank! Grommend zette ze haar klauwen in de spijlen die haar hier hielden, alleen gaven ze niet bepaald mee. Iraia was niet gewend dat dingen niet meegaven als ze haar klauwen besloot erin te zetten, verbaasd liet ze zichzelf terug vallen en bekeek alles eens goed. Iets klopte er toch niet hoor, waarom waren die dingen zo hard? Opeens begon het ding waar ze in zat te rijden, een gil ontsnapte uit haar lippen zodra ze tegen de achterkant van de spijlen werd gekieperd -het was niet bepaald zo dat ze snapte wat er aan de hand was of zichzelf vast hield- en verbaasd bleef ze liggen.

ik ben te lui om meer te typen oeps

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Haar pogingen om los te komen lieten een kleine grijns op zijn gezicht verschijnen. Hoewel hij niet wist of ze wel dezelfde taal sprak, en hij niet zeker was geweest van zijn eerdere opmerking, moest hij moeite doen om niet nog een te maken. Daarbij gaf ze hem ook niet de tijd om iets te kunnen zeggen door de gil die door de auto te horen was toen hij in beweging kwam. Het liet hem in lachen uitbarsten. Wat kon hij zeggen? Hij had altijd al van leedvermaak gehouden, en daarbij gilde ze om iets wat voor hem heel alledaags was, al betwijfelde hij het of de Ondines ooit een auto hadden gezien.
Het commandocentrum en tevens het lab was geen verre reis met de auto. Maar voor de Ondines was het nog een hele wandeling, vooral omdat ze de weg te voet zouden moeten afleggen wegens gebrek aan water tussen het gebouw en hun leefgebied, en het leek hem dat ze niet erg gewend waren aan wandelingen. Hij had al eerder een zien lopen, maar nooit ver van het water. Toch bleef hij zich afvragen of ze het lang konden overleven boven water. Ach ja, daar zou hij binnenkort achter komen.
Om ze bij het commandocentrum te informeren haalde hij na enkele mislukte pogingen een mobiel uit zijn broekzak. Nu was het niet een modern hoogstandje, het ding deed het prima. Een oude Nokia 3310 en hoewel het ding niet zo veel opties had, leek het onverwoestbaar. Sommige van zijn collega's hadden smartphones, maar na een val kwamen ze alweer terug met een kapotte telefoon, die van hem had inmiddels vele dingen overleefd.
Hij toetste een nummer in, wat hij tot zijn verbazing altijd uit zijn hoofd wist, en belde deze op. Wachtend op verbinding wierp hij een blik op de Ondine via de achteruitkijkspiegel. Veel was niet te zien, ze lag tegen te spijlen maar deed niks verkeerds of iets wat zorgwekkend kon zijn.
Er werd eindelijk opgenomen en Samael vertelde dat hij onderweg was met een Ondine in zijn kofferbak en vroeg om tenminste een persoon met een verdovingsmiddel aangezien ze weer was bijgekomen in de auto.
Niet veel later verscheen het gebouw in beeld en stopte hij de auto, vanuit het gebouw kwamen enkele mannen naar hem toe lopen, een had een spuit met een verdunde versie van wat in de pijl zat. Het zou haar zwakker maken, maar niet tijdelijk compleet verlammen. In ieder geval zwak genoeg voor Samael en een andere collega om haar naar binnen te brengen.
Hij stapte uit en liep naar de kofferbak. Toen hij deze had geopend waren de mannen inmiddels al bij de auto aangekomen en moest alleen nog de kooi geopend worden.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Lachte hij haar nou werkelijk uit? Dat was helemaal niet de bedoeling, het was niet aardig ook. Niet dat ze er al vanuit zou gaan dat het een erg plezierige man was waar ze nu mee te maken had, maar je kon tenminste proberen om niet iemand uit te lachen die overduidelijk in moeilijkheden zat. En dan was hij ook nog eens de persoon die haar in deze moeilijkheden had gebracht. Niet veel later merkte Iraia dat het ding waar ze in lag, veel langzamer ging en ze hield zich vast aan de spijlen om niet nogmaals tegen de andere kant gelanceerd te worden. Toch ging het stoppen een stuk rustiger, hij beheerste zich, daar leek het tenminste op.
Zodra die vreemde klep weer open ging, zag ze dat er meerdere mannen bij waren gekomen en eentje had een heel vreemd apparaat in zijn handen. Nieuwsgierig keek ze naar het apparaat, tot het geluid begon te maken en haar uitdrukking veranderde. Apparaten van de mensheid waren slecht, in het water gingen ze altijd kapot en dan maakten ze geen geluid meer. Het moest kapot. Grommend liet ze haar tanden zien, schoof naar achteren en hield met arges-ogen de mannen in de gaten. 'Wat een schatje, hoe oud zou ze zijn?' Het plezier in de stem van een van de andere mannen was gewoon hoorbaar. Verschrikkelijk. 'Sterf,' Iraia's stem was heel zachtjes te horen, maar wel hard genoeg voor de mannen om te verstaan. Ze had een hoge stem, je zou hem kunnen beschrijven als schattig of hoe die mensen dat ook noemden, maar de toon die ze aansloeg was alles behalve schattig. Lief toch? 'Wacht, zei dat beest nou iets in onze taal?' Schamper moest Iraia lachen, besloot dat ze het nu toch door hadden en ging gewoon door. Normaal gesproken kon ze haar mond al niet houden en nu was er toch niets meer geheim qua spraakgebrek. 'Beest zeg je? Pardon? Ik ben níet degene die iemand anders uit z'n natuurlijke omgeving haalt, een pijl erop schiet en het dan ook nog eens mee sleurt in een ding waar die persoon nog nooit van gehoord heeft. Een slecht ding, dus ik zou het fijn vinden om eruit te kunnen en blijf met die spuit uit mijn buurt. Er is niets waar ik heen kan, ik ben niet zo blind dat ik niet kan zien dat er geen water in de buurt is hier. En anders, bijt ik je vingers eraf.'

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Hoewel hij druk in gesprek was met de collega's en enkele wetenschappers die erbij waren komen staan, bleef hij haar in de gaten houden. Hij wilde net iets zeggen toen een van de mannen, een jager, zei dat de Ondine een schatje was, waarna ze ietwat fel reageerde. Het duurde een tijdje voordat er weer verder werd gepraat, gezien ieders verbazing. Ze had hem dus wel verstaan toen hij zo'n beetje zei dat ze geen bedreiging vormde. 'Een schatje, zei je? Je bedoelde zeker dat ze een schatje zou zijn als ze haar mond dicht zou houden.' Ze sprak verder, nog steeds in dezelfde taal als zij deden. Blijkbaar voelde ze zich beledigd door hoe ze werd aangesproken. 'Misschien is het een goed idee om haar niet meer beest te noemen.' Het was maar een voorstel, maar het zou verdere bedreigingen voorkomen. 'Heb jij een beter idee?' vroeg diezelfde collega die haar als eerste een beest had genoemd.
'Misschien heeft ze een naam, heb je daar al aan gedacht?'
'En waarom zouden we haar naam vragen? Het is niet alsof we die ook echt gaan gebruiken.'
'Het gaat om het principe,' zei Samael ietwat geïrriteerd. 'Ik heb haar al beschoten met een pijl, tijdelijk verlamd en die auto ingesleurd, het minste wat je kan doen is haar bij haar naam noemen, als ze die heeft'
'Dus nu ben je in een keer Samael de Ondineliefhebber?' Het gelach van het gezelschap wekte enige irritatie op bij Samael, maar hij besloot het te negeren.
'Ik behoud liever al mijn vingers,' zei hij uiteindelijk, de koppige wetenschapper stil achterlatend. De wetenschapper met de spuit keek nog steeds naar de Ondine, maar leek geen weet te hebben van wat hij moest doen. Uiteindelijk liep Samael naar de kooi met de Ondine toe en deed een poging het met iets minder geweld en onvrijwilligheid op te lossen. 'Dus, als wij je er nu uitlaten. Zal je niemand's vingers er af bijten?'
'Probeer je nou ook nog met het beest te overleggen, ze zijn niet te vertrouwen.'
'Heb jij een beter plan, voor zover ik weet zal ze waarschijnlijk elke vinger die in de buurt komt eraf bijten en je weet niet of ze te vertrouwen zijn, tot een halve minuut geleden wist je niet eens of ze onze taal wel spreken.'

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Iets wat de mannen hier misschien zou verbazen was het feit dat Ondines niet konden liegen. Altijd spraken ze de keiharde waarheid, of mensen daar nou vrolijk van werden of niet. Wel konden ze de waarheid afzwakken of het laten klinken alsof ze de waarheid spraken, wanneer ze dat niet deden. Woorden als 'misschien' en 'waarschijnlijk' kwamen vaak voor in hun zinnen. Ook als je ze één specifiek ding verbood en ze accepteerden dat verbod, dan deden ze net iets wat erop leek, alleen het niet was. Erg leuk allemaal, voor de leidende Ondine tenminste en niet per se voor de persoon die daardoor in de problemen kwam.
Geïnteresseerd volgde Iraia het gesprek, totdat de jongeman die haar gevangen had, opeens haar kant op keerde. 'Dus, als wij je er nu uitlaten. Zal je niemands vinger eraf bijten?' Ze kon ook de gehele hand eraf bijten, dat was voor Iraia totaal geen probleem. Of een geslachtsdeel, misschien kreeg ze wel de kans om iemands strot door te bijten. Bij voorkeur die van de persoon die haar continue een beest noemde en zij dat ze niet te vertrouwen was. In dat laatste had hij sowieso gelijk, maar dat hoefde dan niet per se hardop uitgesproken te worden. 'Natuurlijk spreek ik jullie taal, ik zal niet ieder woord snappen wat jullie zeggen, maar dat is hetzelfde als ik jullie een specifiek woord uit ons landschap vraag. Dat zouden jullie ook niet weten. Sterker nog, jullie zouden meteen dood zijn bij ons onder water, dus ik kan nog wel eens de discussie aangaan met de eerste die me zwak noemt, dat je het maar weet. En nee, ik ga geen beloftes maken die ik niet kan houden, jullie vertrouwen me toch niet en pas als je die spuit uit m'n buurt houdt, zal ik overwegen om niet m'n tanden in je te zetten zodra je vingers in de buurt komen. Dankje.'

Kort stukje maar dit is een kutlaptop :x

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Hij overwoog om haar in ieder geval zelf de kooi uit te laten gaan, maar hij wist niet wat voor gevolgen dat zou hebben voor het onderzoek. Natuurlijk kon ze niet ver rennen, maar ze kon ook nog eens besluiten om een aantal mensen aan te vallen voordat ze uiteindelijk toch een verdovingsmiddel kreeg ingespoten of een kogel door haar hoofd kreeg. In het laatste geval zou dat zowel nadelig voor haar zijn als voor hem. Niet dat haar lot hem vreselijk veel uitmaakte. Maar zelfs al kwam haar leven aan een einde voordat er onderzoek op haar gedaan kon worden, zou het alsnog niet in zijn voordeel werken. Het zou zijn schuld zijn. Waarom konden ze nou niet gewoon van te voren hier een plan voor hebben in plaats van handelen zonder enig weet wat een ander zou doen?
Een zucht verliet zijn mond en uiteindelijk greep hij naar de sleutelbos in zijn broekzak, welke al rinkelend omhoog werd getrokken en naar het slot van de kooi gebracht werd. 'Je laat haar los? Ben je nu helemaal gek in je hoofd?' Samael negeerde deze woorden, gebaarde naar het gezelschap dat ze beter een paar stappen van de auto vandaan konden doen. Als er iets gebeurde, zou er genoeg afstand voor ze zijn om in te kunnen grijpen. Als hij aangevallen zou worden zou het misschien al te laat voor hem zijn, maar zij zouden henzelf nog kunnen redden. De meesten zetten enkele stappen naar achteren, maar enkelen bleven staan. 'Ik ben misschien wel gek, maar ik zie geen reden om het niet te doen. Anders komt ze toch nooit uit die kooi.' Met deze woorden stak hij de sleutel in het slot, draaide hij deze om en zwaaide hij de kooideur open.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Uiteindelijk besloot hij toch de sleutels tevoorschijn te halen, slimme jongen. Of nee, niet zo slim, het waren hier een stelletje idioten bij elkaar. 'Je laat haar los? Ben je nu helemaal gek in je hoofd?' Natuurlijk was hij niet gek, hij was de slimste van allemaal bij elkaar, hij had haar kunnen vangen en de rest kon dat niet. 'Ik ben misschien wel gek, maar ik zie geen den om het niet te doen. Anders komt ze toch nooit uit die kooi.' Nog geen tien seconden later ging de sleutel in het slot en de kooideur ging met een zwaai prachtig open. Iraia bleef gewoon zitten. 'Weet je, als wij ooit boten kaapten dan dachten mensen altijd dat ze slimmer waren dan wij. Wij waren de beesten die hen vernietigden en zo hun boten lieten zinken, maar wij waren altijd de domsten. Toch snap ik dan niet hoe géén van jullie niet heeft gezien dat mijn handen nog steeds gebonden zijn, het is vrij lastig om dan aan te vallen. Of zie ik er misschien uit alsof ik mijn benen echt optimaal weet te gebruiken?' Eventjes was het heel erg stil tussen de wetenschappers, daarna lachten ze wat nerveus en uiteindelijk gaven ze wel toe dat ze dat dan over het hoofd hadden gezien. Ze waren veel te druk bezig geweest met hun angst, dat ze gewoon niet goed hadden gekeken naar of hun angst wel gegrond was. 'Jongens laten we haar eerst een chip geven, dan kunnen we haar altijd opsporen mocht ze in het bassin zitten. Daarna kunnen we haar misschien eerst in een van de glazen, met water gevulde kooien doen, ik ben wel benieuwd naar hoe zo'n staart werkt.' Chip. Chip? Wat was een chip? 'Wat is dat?' Mensen hier hadden vast al wel door dat dit meisje niet de beroerdste was om gewoon iets te vragen, mits je haar niet als dom behandelde.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Natuurlijk, typisch iets voor hem om te vergeten. Hij had verdorie zelf nog haar polsen vastgebonden, en dan kreeg hij het voor elkaar om het te vergeten terwijl het overduidelijk was dat ze nog vast zat. De manier waarop ze in de kooi had gezeten maakte het al duidelijk genoeg. Hij had zichzelf wel voor zijn kop kunnen slaan. Daarbij merkte hij ook iets anders, en hij was niet de enige. 'Is het misschien een goed idee om haar wat kleren te geven?' zei een van de wetenschappers ietwat beschaamd. Ze hadden nu al een tijdje naar haar staan kijken en over haar zitten discussiëren en ze merkten nu pas dat ze niks aan had. Enkele veelbetekenende blikken werden Samael's kant op geworpen, waardoor zijn gezicht een lichtrode kleur kreeg. 'Wat? Het is niet alsof ik standaard vrouwenkleding bij me heb. Ik ben een jager, geen winkelassistent.' Hij wendde zijn blik af, voorkomend dat er nog meer blikken op zijn nu al rooie gezicht werden geworpen. 'Heb je een chip bij je?' vroeg hij uiteindelijk aan een van de wetenschappers. Nog geen seconde later kwam er een tweede spuit tevoorschijn. Daarna deed hij een poging om weer naar de Ondine te kijken en haar vraag te beantwoorden, maar hoe kreeg hij dat nou weer voor elkaar zonder te klinken alsof het een of ander instrument was waarmee ze haar familie zouden kunnen opsporen en uitmoorden als ze toch vrij kwam, niet dat dat hun complete doel was. 'Een soort van...' Hij kon de woorden niet vinden om het simpel te beschrijven zodat het voor iemand die niet bekend was met technologie te begrijpen was. 'Een dingetje waarmee we bepaalde informatie kunnen krijgen,' zei hij uiteindelijk, niet wetend wat hij anders zou moeten zeggen.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld