Swansea schreef:
Het was zo, dat Elizan bekend was. Niet alleen zijzelf, alleen haar hele familie was bekend. Het was dan ook dat ze nóóit rustig van een feest kon genieten. Mensen keken haar aan, fluisterden naar elkaar als ze langs liep. Daarom zocht ze al gauw een rustig plekje op zo gauw ze binnen was. Deze keer, was haar oog gevallen op een trap die in een ronding naar een donkere hal liep. Perfect. Met snelle stappen rende ze bijna de trap op. Ah, rust. Maar nu was het zo dat ze ergens op een verlaten gang stond. Niet echt een perfecte plek om de rest van de avond door te brengen. Dus ze liep wat, op haar geluk af. Totdat ze uiteindelijk licht onder een deur vandaan zag komen, en het vage geluid van muziek. Ze was verbaasd, want ze wist toch zeker dat ze niet weer een verdieping naar beneden was gegaan. Voorzichtig duwde ze de deur open, om daarna te blijven staan. Er stond een man op een balkon, welke uit keek op de balzaal. Je hoorde het rumoer van de mensen aan de zijkant, en de muziek voor de mensen die midden in de zaal aan het dansen waren. Vanaf boven waren het net kleine miniaturen. Ze wist eigenlijk niet eens of ze hier wel mocht zijn. Vandaar dat ze bijna versteend in de deur opening bleef staan.