Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

13 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ~ Spideypool

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Ik:

Peter Parker ~ Verlegen wanneer hij gewoon zichzelf is ~ mysterieus ~ een beetje een nerd, maar wel een heel schattige nerd.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade Winston Wilson - Deadpool - Grote ego - Best lief, zodra je hem kent - overenthousiast - vaak nog een kind - you'll get to know him.

Jij mag beginnen c:

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Peter vloog door de stad dankzij zijn spinnendraden. Hij had de dieven in het vizier en dreef hen in het nauw. Hij landde achter hen in een doodlopend steegje. Ze waren met vier in totaal en aan de gezichtsuitdrukking van enkelen te zien wouden ze al opgeven enkel en alleen door hem te zien. Hij was nu eenmaal een icoon in de stad. Toch gingen ze hun buit niet zomaar afgeven. Eén van hen trok zijn pistool en richtte dat op zijn borst. Peter grijnsde vanonder zijn masker, het feit dat hij zijn krachten vrij kon gebruiken maakte hem veel zelfverzekerder. Hij boog zijn hand om het geweer weg te trekken met een spinnenweb, maar tot zijn verbazing kwam er niets uit zijn hand. Hij probeerde het nogmaals, maar ook dit keer kwam er niets. Zijn verbazing was duidelijk bij de mannen te zien die een cirkel rondom hem vormden en allemaal een grote, gemene grijns op hun gezicht hadden. Peter probeerde via de muur omhoog te klimmen, maar bleef niet plakken en viel gewoon terug op de grond. "Zo zo ik denk dat het tijd is om dit spinnetje plat te trappen" zei diegene die eerder al zijn pistool op hem had gericht. De rest lachte en Peter wou dat hij iets kon doen. Hij had dan wel zijn spinnenkrachten niet meer maar hij kon ook gewoon zijn vuisten gebruiken. Hij rende op een van de mannen af en wou deze in zijn gezicht slaan, maar hij ontweek hem en liet Peter struikelen. Zelfs zijn reflexen was hij kwijt, moest hij niet een beetje zelfwaarde hebben zou hij beginnen huilen, maar hij was Spiderman en Spiderman zou niet huilend sterven, die zou moedig blijven en het gewoon laten gebeuren.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade zou het zelf nooit toegeven, maar hij was Peter stiekem gevolgd. Hij had een zwak voor de kleinere en jongere Peter, die nu bekend stond als Spiderman. Al vele keren had Wade geprobeerd iets van liefde te uiten richting Peter, maar die wilde het blijkbaar niet. Toch bleef Wade proberen en daarvoor kwamen die stalkersneigingen wel van pas.
Op het moment keek hij naar Peter en amuseerde zich wel, tot hij merkte dat Peter in de nesten zat. Hij gebruikte zijn krachten niet, of... kon hij dat niet? Dat was de vraag die Wade zich afvroeg, terwijl hij naar beneden sprong en tussen Peter en de bende in kwam te staan. Hij trok zijn zwaarden en ging beschermend voor Peter staan.
''Rot op Deadpool, hij is van ons.'' gromde één van de bendeleden. Wade trok een vies gezicht, die zelfs door zijn masker heen was te zien. ''Pfoe, wat hebben jullie gegeten? Je eigen oorsmeer of zoiets? Man, echt, het stinkt hier verschrikkelijk en het zijn niet alleen de vuilnisbakken die ik ruik.''
Wade was een verschrikkelijke uitslover, zeker nu Peter hem kon zien. Hij had dit zaakje zo kunnen afhandelen, maar dat deed hij natuurlijk niet.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Peter stond al klaar om gedood te worden, had zijn lot aanvaard, zijn leven aan zich voorbij zien flitsen toen er plots iemand tussen hen in sprong. Geschrokken keek hij naar de persoon die beschermend voor hem stond. "Wad... eehm Deadpool" zei hij verbaasd. Ok, eigenlijk had hij wel kunnen verwachten dat Wade in de buurt zou zijn, want hij had wel door dat hij gevoelens voor hem had. Gevoelens die niet echt wederzijds waren. Waarom kon hij eigenlijk niet precies zeggen. Tony en Steve mochten hem niet en iedereen wist wel dat hij gestoord was, al stond hij er nu wel om hem te redden. Peter wou zeggen dat hij dit zaakje wel onder controle had, al was dat helemaal niet waar en eigenlijk kon hij alleen maar dankbaar zijn dat Wade hem hier uit de nood kwam helpen. Als dat was wat hij kwam doen tenminste want je kon nooit precies weten wat hij in zijn schild voerde. Plots trok Peter snel zijn masker een stukje omhoog om tegen de muur achter hem te kotsen. Nu viel het hem pas op dat hij zich echt beroerd voelde en waarschijnlijk ook koorts had. Natuurlijk moesten die criminelen daar om lachen, al zag de situatie er voor hen momenteel minder rooskleurig uit nu Deadpool er was.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade draaide zijn hoofd in de richting van Peter. Hij hoefde niet eens te vragen of het wel goed ging, want het was overduidelijk dat Peter zich nu beroerd voelde. Daarom besloot Wade er maar een snel einde van te maken. Hij had de bende natuurlijk bewusteloos kunnen slaan, maar ze lachten zijn lieve Peter uit en daar zouden ze voor moeten boeten. Met een paar simpele slagen met zijn zwaarden viel de bende roerloos op de grond neer. Het bloed werd aan hun kleding afgeveegd en niet veel later waren de zwaarden terug in hun houder. Voorzichtig tilde Wade Peter op en droeg hem naar zijn huis toe. Heel toevallig wist Wade waar Peter woonde en dat zijn ouders nu een paar maanden weg waren. Dus Wade kon, niet zo heel veel later, met een gerust hart door het raam van Peter's slaapkamer klimmen en Peter in bed leggen.
Wade had Peter opgefrist, hem in normale kleding geholpen, goed ingestopt en was hem nu een kom kippensoep aan het voeren. Al was Wade een slons, hij was een geweldige kok. Hij was vooral gespecialiseerd in pannenkoeken, maar ander voedsel kon hij ook gemakkelijk maken. ''Kom Petey, je moet wat eten.'' zei Wade.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Peter wist niet wat er precies gebeurd was, maar opeens lag hij in bed en voelde dat iemand met een lepel tegen zijn mond drukte. Hij daarentegen had totaal geen honger en voelde gewoon dat alles dat er bij hem in zou gaan en ook meteen terug uit zou komen. "Laat me met rust ik wil slapen." zei hij en duwde zachtjes met zijn hand tegen de hand die hem de lepel voorhield. Nu pas voelde hij het latex pak en wanneer hij moeizaam zijn ogen opende keek hij recht op het masker van deadpool. Hij was te moe om opnieuw geschokt te reageren. "Wade wat doe jij hier, hoe kom je in mijn kamer, wat is er gebeurd" vroeg hij. Misschien was dit wel gewoon een vreemde droom.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
''Blijkbaar heeft dat virus ook je geheugen aangetast. Nog een wonder dat je weet wie ik ben.'' mompelde Wade, waarna hij zijn hoofd schudde en de lepel in Peter's mond deed. ''Ik ben hier, omdat ik je hier heen heb gebracht. Je was in een steeg tegen een bende aan het vechten en verloor door hoogstwaarschijnlijk een virus, je krachten. En nu ben je ook doodziek. En daarom moet je de soep eten, zodat je wat aan kan sterken.'' zei Wade rustig en hield nog een lepel met afgekoelde soep voor Peter zijn lippen. ''Kom Petey, eet wat alsjeblieft. Al zijn het maar een paar happen, je moet wel wat in je maag hebben. Dan mag je slapen.'' zei Wade op een lieve, licht smekende toon. Hij speelde dit natuurlijk wel een beetje, maar hij was werkelijk bezorgd om Peter. Al liet hij dat niet snel merken.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Peter nam moeizaam een paar happen omdat hij gewoon de kracht niet had om zich te verzetten. "Wade dat is echt enorm vriendelijk van je, maar ik denk dat het beter is dat je weggaat en stop alsjeblieft met me Petey te noemen dat vind ik nogal kinderachtig" zei hij al moest hij wel toegeven dat het enorm lief en attent was wat hij deed en dat hij zonder hem nu dood zou zijn geweest. "Wade waarom doe je dit toch allemaal" zei hij vlak voor hij overstelpt werd door vermoeidheid en in slaap viel.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Het was een aardige opluchting voor Wade toen Peter eindelijk wat at. Rustig zette hij de kom met soep opzij en bleef op de rand van het bed zitten. ''Zoals je wilt.'' mompelde Wade, al zou het wel voor hem wat moeilijker worden om dat koosnaampje af te leren. Hij wilde net antwoord geven, toen hij merkte dat Peter in slaap was gevallen. Lief en zonder hem te wekken stopte hij Peter in, waarna hij even wat haren weg streelde. ''De reden weet je.'' mompelde Wade zachtjes en ging toen in stoel zitten, die in de hoek van de kamer stond. Ondertussen speelde hij wat Pokémon op zijn 3DS.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Peter had totaal geen idee hoelang hij had liggen slapen. Het was nog donker toen hij helemaal bezweet wakker werd en gelukkig voelde hij zich al iets beter. Moeizaam ging hij rechtop zitten en keek de kamer rond. Zijn oog viel meteen op het lichtje uit de hoek dat van Wades nintendo afkomstig was. Hij zag er best geconcentreerd uit en Peter rolde even met zijn ogen. "Heb je hier echt heel de tijd gewoon gezeten en spelletjes gespeeld" zei hij, maar kon een kleine glimlach toch niet verbergen. Hij viel zuchtend terug in zijn kussen neer, hij was helemaal niet in staat om zo de stad tegen het kwaad te beschermen. Hoe lang zou het duren voor de kranten er bericht over zouden leveren en anderen slechteriken hun kans mooi zagen nu Spiderman er niet meer was.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade keek op toen hij een stem hoorde en glimlachte toen op zijn gebruikelijke, speelse manier. ''Sommige dingen neem ik wel serieus hoor, zoals de wacht houden.'' zei hij grinnikend en sloeg zijn spelletje op, om het vervolgens af te sluiten. Stil keek Wade naar Peter, terwijl hij zich afvroeg of hij nu nou wel zijn mond open moest trekken, om te vragen of hij iets kon doen, of beter stil kon blijven toekijken, tot Peter uiteindelijk zelf wat zou zeggen. Hij besloot maar om het tweede te doen en bleef gewoon zitten. Maar ja, stil zijn was niet echt iets voor Wade. ''Heb je iets nodig?'' vroeg hij dan maar.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Een tegengif, of iets anders dat me mijn krachten teruggeeft, ik bedoel hoe moet het anders verder met de stad" zei Peter gefrustreerd. Al wist hij ook wel dat Wade dit niet zomaar tevoorschijn kon toveren. "Ik kan zelfs niet meer herinneren hoe ik het heb opgelopen." Hij stond op uit bed en zette zijn laptop aan. Je kon tegenwoordig bijna alles op het internet vinden, dus hopelijk ook iets meer uitleg over die vreemde ziekte die hij had opgelopen. Hij had al wel een theorie in zijn hoofd, hij dacht namelijk dat het virus dat hij opgelopen had enkel effectief was op spinnen en niet op mensen, een spinnenziekte dus, die zijn krachten uitschakelde en de spin in hem aantastte. Er was jammergenoeg nergens informatie te vinden over spinnenziekte en geërgerd klapte hij zijn laptop dicht. "Ik ga naar de bibliotheek" zei hij vastbesloten, hopend dat hij daar wel iets vond dat kon helpen.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade stond op en duwde Peter terug op het bed. ''Jij blijft hier. We gaan het niet riskeren dat jij buiten wordt aangevallen. Je hebt je pak nog aan en je zult herkent worden. Als ze merken dat je verzwakt bent, zal je er zeker aan onderdoor gaan. De stad kan ik nog wel helpen en het tegengif zal ook wel gevonden worden.'' zei Wade streng en hield met zijn armen Peter op het bed. ''Zelf heb ik ervoor moeten zorgen dat het gif weg was, maar blijkbaar hadden ze ergens anders een geheime voorraad. Het gif is ontworpen om bij mensen zonder helende krachten, hun krachten weg te halen en ze zwakker maken dan ze dan al zijn. Het effect vaagt wel weg na een tijdje, maar ik zal eens kijken wat ik kan doen om het tegengif te pakken te krijgen.'' vervolgde Wade en keek Peter aan. ''Beloof me hier te blijven en niets te doen dat je in gevaar kan brengen.'' mompelde hij wat streng.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Toen Wade hem terug in bed duwde vond Peter dat hij toch wel erg in zijn persoonlijke ruimte kwam, maar hij zei er niks over. "Ik mag toch gaan en staan waar ik ben, jij bent mijn baas toch niet" zei hij al had Wade wel zijn leven gered, waardoor hij hem wel wat verschuldigd was. "Ok, ik blijf wel" gaf hij toe. "Maar als het van jou mag, zou ik nu graag douchen en me omkleden" zei hij en nam Wades arm en duwde deze rustig aan de kant terwijl hij opstond en enkele gewone kleren uit zijn kast haalde.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade zuchtte. ''Op het moment is het wel even het beste voor je en het zou dan fijn zijn als je naar me luisterde.'' mompelde Wade wat en haalde zijn handen van Peter's schouders, om vervolgens op zij te stappen. Wade zijn kleren waren wel veel te groot voor Peter - op de boxers na -, maar eerlijk gezegd vond Wade het wel grappig om Peter in zijn kleding te zien. Het was zelfs schattig en Wade noemde niet gauw iemand schattig. Voor de zekerheid legde Wade een papiertje met zijn nummer en een werkende reserve telefoon op het nachtkastje. ''Als er ook maar iets is, gewoon bellen. Dan kom ik zo snel mogelijk terug. Ik ga nu even kijken of ze ergens nog de formule hebben liggen in hun oude hol.''

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld