Forum

Zenuwachtig slikte Xavier, terwijl zijn vader vol overgave allemaal soorten verwensingen naar zijn moeders hoofd slingerde. Veel ving hij hier echter niet van op, de stem van zijn vader leek vertroebeld door al de alcohol van de afgelopen dagen, en de man riep van alles door elkaar heen. Xavier liet zijn blik naar zijn moeder afglijden, die in het hoekje naast de kachel op de grond lag. Ineengedoken, huilend en bloedend. De rode substantie druppelde langzaam vanaf ergens in haar haar, langs haar slaap, over haar wang, naar haar kaak, waar de zwaartekracht het verder overnam en het bloed op haar eens schone rok liet vallen. Waar haar onophoudende zoute tranen zich vermengden met het bloed, stroomde het iets sneller, maar de pijn verlichtte het niet. Dit plaatje was bekend voor Xavier. Bekender dan het zou moeten zijn. Al weken herhaalde het zich, al weken kreeg zijn moeder op haar donder voor alles en niets, al weken werd ook hij het slachtoffer van zijn vaders tirades. Hoe zeer Xavier ook voor zijn moeder op wilde komen, hij kon het niet. Nooit zou hij van zijn vader kunnen winnen, het litteken in zijn zij was daar het bewijs wel van. Het schuldgevoel bouwde zich elke dag verder op, zelfs al wist hij dat hij er niets aan kon doen. Een volgende schreeuw die zijn vaders keel verliet, rukte Xavier uit zijn gedachten, en zijn blik van zijn moeder weg. Eindelijk had de man zijn enige zoon opgemerkt. Meteen begon mr. Foster aan een nieuwe reeks uitroepingen. Het enige wat Xavier eruit kon opmaken, was dat hij moest vertrekken. Waarheen? Naar zijn werk. Xavier was de enige in het gezin die geld in het laatje bracht, ook dit was al weken zo. Ineens werd zijn vader stil, en op het gesnik van zijn moeder na, viel er een doodse stilte. Blijkbaar duurde het al te lang. Mr. Foster zette een stap naar voren, en gromde waarschuwend. Snel deinsde Xavier achteruit, tot hij de deur tegen zijn rug aan voelde. Hij tastte naar de deurknop en keek zijn vader recht in de ogen. Dat had hij beter niet kunnen doen, een grommende hond keek je immers ook niet in de ogen en op dit moment was zijn vader een grommende hond. Hij kwam op Xavier af en maakte zijn riem los, waarna hij hem ophief. Xavier kon de deur net op tijd openen en de gesp ketste op het hout af. 

Badend in het zweet schoot Xavier omhoog. Alcohol voor het slapengaan? Nooit meer.

Toen Xavier al een tijdje recht overeind in zijn bed zat, maakte zijn onregelmatige, ruwe ademhaling één van zijn beste vrienden wakker; Joseph King. Hij was de lichts slapende van het hele barak, waar ze zich momenteel in bevonden. De jongens die daar sliepen, waren allemaal opgeroepen, om mee te helpen vechten in de oorlog tegen de elfen. Velen waren het er absoluut niet mee eens, en vonden dat de twee volkeren gewoon in vrede naast elkaar moesten leven, maar anderen hadden daar een andere opinie over. Joseph draaide zich een stukje om, zodat hij op zijn rug lag, en draaide zijn hoofd. ‘Xavier?’ mompelde hij slaperig en zacht. Xaviers hoofd schoot opzij, hij had zijn vriend niet eens gehoord. Joseph wreef even in zijn ogen. Meteen herkende hij de situatie van Xavier. Joseph was hier wel vaker van wakker geworden. De eerste keren weigerde de roodharige te vertellen wat er aan de hand was, maar na veel aandringen, had hij het toch vrijgegeven. Rustig, om zichzelf geen barstende koppijn te bezorgen, ging Joseph staan. Even struikelde hij bijna, maar al snel kon hij zich neerzetten op het bed van Xavier. Joseph legde een hand op Xaviers been, met de andere ging hij door zijn ronduit weelderige haar. ‘Wat was het dit keer?’ vroeg hij, nog steeds een beetje duf. Xavier bleef voor zich uitstaren en slikte een keer, terwijl de beelden zich steeds herhaalden voor zijn ogen. ‘Het was,’ begon hij, ‘Die keer… die keer dat hij…’ stamelde hij verder. Een traan glipte uit zijn ooghoek, en baande zijn weg naar Xaviers wang, net als de tranen van zijn moeder hadden gedaan, de dag voor ze ruw vermoord werd.