Lix schreef:
'Ik ga!' schreeuwde ik vanaf de bovenste verdieping. Onze huiself, Gerry, verscheen en nam mijn hutkoffer en uil mee. Ik ging op de trapleuning zitten en gleed naar beneden. Zoals mij al vaker werd verteld: Ik was gewoon een groot kind. Beneden stond Gerry al weer met mijn hutkoffer. 'Dankje,' zei ik en gaf hem een koekje. Mijn ouders gaven niet veel om hem, maar ik probeerde zo aardig mogelijk tegen hem te zijn. Ik liep naar de eetzaal, waar mijn ouders aan tafel zaten. 'Hij komt tegen,' zei mijn moeder zachtjes, 'ik voel het.' Mijn vader knikte en glimlachte. Zijn glimlach deed me rillen, het was geen goede. Ik stapte de zaal binnen en zei dat ik vertrok. 'Ja, ja,' zei mijn moeder geïrriteerd, 'ga nou maar.' Ze verachten mij. Ze wouden dat ik een Deatheater werd, maar ik vertikte het. 'Ik houd ook van jullie,' gromde ik.