Forum

Ze was blind voor alle ellende om haar heen. De angst en de pijn van haar  onderdanen werden verstopt achter de gesloten deuren van het rijk en er werd nooit gesproken over de duisternis die heerste in het land. De vrolijke prinses die ze ooit was geweest was samen met haar moeder gestorven. Een verbitterde, jonge en onervaren koningin had het overgenomen. Haar ogen waren gesloten voor alles wat ook maar te maken kon hebben met pijn of verdriet, ze had daar zelf immers al genoeg van. Het land werd verwaarloost, haar onderdanen stierven van de honger en niemand leek hun te kunnen helpen.

'Ik weiger het.' haar harde stem echode door de lege hallen van het grijze paleis. Vroeger hadden deze hallen kleur gehad, de zon had naar binnen geschenen en de kleden aan de wand hadden het geheel opgevrolijkt. Momenteel waren de muren, grond en het plafond leeg. De gordijnen hielden de zon tegen en de kroonluchters waren het jaar daarvoor al naar beneden gehaald. Er was niets meer dan stenen muren en een stenen vloer. Geen gelach, geen muziek en al helemaal geen licht. Een schaduw had zich in het hart van de koningin genesteld en weigerde haar ziel los te laten. Dag na dag verschool ze zich achter de dichte deuren en kwijnde ze weg in het duister.

'Hare majesteit, u kunt dit niet weigeren.' een stem zachter dan het geluid van een paserend zomerbriesje ontsnapte aan de bleke lippen van een bange man. Zijn vette bruine haren kwamen tot net onder zijn kin. Zijn bleke huid leek nog lichter naast zijn donker omringde, groene ogen. Zijn huid was ongewassen en rook naar paardenuitwerpselen. Angstig keek hij naar zijn koningin, bang voor haar woede en ongenadigheid. 'Ik mag weigeren wat ik wil.' was haar antwoord, de snauwende toon in haar stem sprak boekdelen en de man deed een stap terug.

Lange, zwarte haren sleepten achter haar aan bij elke stap die ze naar de man deed. Haar bleke huid door te weinig zonlicht gaf bijna een gloed af en haar licht blauwe ogen boorden zich recht in die van hem, alsof ze recht in zijn ziel keek. Haar jurk, wit en elegant, wapperde een beetje om haar lichaam door de wind die door het paleis raasde. De verfijnde stof was versierd met linten en een bloemenpatroon, iets wat niet echt bij de kille koningin paste. 'En hoe vaak heb ik je wel niet gezegd om de deuren achter je te sluiten? Worm!' De man kon een klein gilletje niet binnen houden en kroop als een bang dier in een hoekje.

Een wachter had de hint vernomen en sloot de deuren, de wind ging liggen en de koningin zuchtte even. 'Houd nooit en dan ook nooit de deuren open. Sluit de deuren, sluit de ramen..' mompelde ze verward terwijl ze zich omdraaide en de man verder geen blik meer waardig gunde. 'Ik weiger, Thoran. Ik weiger alles wat jij mij verteld te geloven.' heel even was er angst en verdriet te horen in haar stem maar ze herstelde zichzelf goed. 'Verdwijn nu Thoran.' ze stond abrupt stil en zweeg heel even. 'En sluit in godsnaam de deuren achter je.'

Ze was blind voor alle ellende om haar heen. De angst en de pijn van haar  onderdanen werden verstopt achter de gesloten deuren van het rijk en er werd nooit gesproken over de duisternis die heerste in het land. De vrolijke prinses die ze ooit was geweest was samen met haar moeder gestorven. Een verbitterde, jonge en onervaren koningin had het overgenomen. Haar ogen waren gesloten voor alles wat ook maar te maken kon hebben met pijn of verdriet, ze had daar zelf immers al genoeg van. Het land werd verwaarloost, haar onderdanen stierven van de honger en niemand leek hun te kunnen helpen.

'Ik weiger het.' haar harde stem echode door de lege hallen van het grijze paleis. Vroeger hadden deze hallen kleur gehad, de zon had naar binnen geschenen en de kleden aan de wand hadden het geheel opgevrolijkt. Momenteel waren de muren, grond en het plafond leeg. De gordijnen hielden de zon tegen en de kroonluchters waren het jaar daarvoor al naar beneden gehaald. Er was niets meer dan stenen muren en een stenen vloer. Geen gelach, geen muziek en al helemaal geen licht. Een schaduw had zich in het hart van de koningin genesteld en weigerde haar ziel los te laten. Dag na dag verschool ze zich achter de dichte deuren en kwijnde ze weg in het duister.

'Hare majesteit, u kunt dit niet weigeren.' een stem zachter dan het geluid van een paserend zomerbriesje ontsnapte aan de bleke lippen van een bange man. Zijn vette bruine haren kwamen tot net onder zijn kin. Zijn bleke huid leek nog lichter naast zijn donker omringde, groene ogen. Zijn huid was ongewassen en rook naar paardenuitwerpselen. Angstig keek hij naar zijn koningin, bang voor haar woede en ongenadigheid. 'Ik mag weigeren wat ik wil.' was haar antwoord, de snauwende toon in haar stem sprak boekdelen en de man deed een stap terug.

Lange, zwarte haren sleepten achter haar aan bij elke stap die ze naar de man deed. Haar bleke huid door te weinig zonlicht gaf bijna een gloed af en haar licht blauwe ogen boorden zich recht in die van hem, alsof ze recht in zijn ziel keek. Haar jurk, wit en elegant, wapperde een beetje om haar lichaam door de wind die door het paleis raasde. De verfijnde stof was versiert met linten en een bloemenpatroon, iets wat niet echt bij de kille koningin paste. 'En hoe vaak heb ik je wel niet gezegd om de deuren achter je te sluiten? Worm!' De man kon een klein gilletje niet binnen houden en kroop als een bang dier in een hoekje.

Een wachter had de hint vernomen en sloot de deuren, de wind ging liggen en de koningin zuchtte even. 'Houd nooit en dan ook nooit de deuren open. Sluit de deuren, sluit de ramen..' mompelde ze verward terwijl ze zich omdraaide en de man verder geen blik meer waardig gunde. 'Ik weiger, Thoran. Ik weiger alles wat jij mij verteld te geloven.' heel even was er angst en verdriet te horen in haar stem maar ze herstelde zichzelf goed. 'Verdwijn nu Thoran... en in godsnaam sluit de deuren achter je.'