TheCrazyWriter schreef:
Samen met een paar vrienden was Damian vandaag op het strand. Zijn humeur was voor zijn doen meer dan goed wat wel vaker het geval was als hij op het strand was, want hij kon zo genieten van alles daar: de zeelucht, het water dat heerlijk koel aanvoelde op zijn huid die was opgewarmd door de zon en bovenal het feit dat hij iets te doen had dat hij leuk vond, surfen wel te verstaan. Voor Damian was dit dé manier om de dag door te brengen en vermoedelijk was dat dan ook de reden dat hij zo vaak op het strand te vinden was.
"Hey, Damian, kom je er ook nog in?!" De stem van zijn vriend was nog maar net te verstaan boven het geluid van de golven ookal was de jongen die zich enkele meters bij Damian vandaan in het water bevond aan het schreeuwen. Waarschijnlijk had Damian hem ook wel begrepen als hij de jongen niet had gehoord, want hij kende de jongen zo lang hij zich kon herinneren wat er toch wel voor had gezorgd dat ze elkaar door en door kenden.
"Ik kom er aan!" schreeuwde hij terug en een brede grijns verscheen op zijn gezicht toen hij het water in liep, of beter gezegd rende, met zijn surfplank. Heel even dacht hij iets te zien bewegen vlakbij één van de rotsen, maar nu hij beter keek, zag hij niets dus ging hij ervanuit dat het verbeelding was geweest. Het had hem afgeleid waardoor hij iets minder soepel op zijn surfplank klom dan de bedoeling was toen hij de golf zag die op hem afkwam. Het was hem desondanks toch gelukt om zijn balans te vinden en niet van zijn plank af te vallen.