Forum

© Develish

‘Opstaan. Het is tijd.’ Elke morgen weer hetzelfde. Elke morgen weer opstaan met alle anderen op het vroegst van de dag. Elke dag zie je weer de bomen die het kleine dorpje omringen. Elke morgen weer dezelfde mensen. Een idyllische plek. Kleine stukjes het bos in vind je meertjes waar de prachtigste vissen in rond zwemmen. Geluiden van vogeltjes die hun lied zingen. Wilde dieren die hier vrij rondrennen en doen wat ze willen. Het is een droom voor mensen. Maar niet voor de mensen die hier wonen. Het zijn geen normale dieren die hier wonen. Dieren die meer kunnen. Elk dier is speciaal voor een van de mensen die in dit dorpje wonen. Maar ook hier kom je niet zomaar. Op geen een kaart hier in de Middeleeuwen is het te vinden. Nergens zul je het kleine plekje. ‘Strafisa’ vinden. Ook de prachtige natuur hieromheen niet. Niemand durft hier te komen door de hekken die om dit alles staan. Hekken waar krachten op zitten waar je niet mee wil spelen. In principe wordt dit gewoon door mensen gedaan. Mensen die speciaal zijn en door de overheid hierheen zijn geplaatst omdat ze ‘gevaarlijk voor de mensheid’ kunnen zijn. Geen verbinding met de buitenwereld. Geen ouders, kinderen of vrienden die je meer zult zien. Hier wonen mensen die niet zijn zoals anderen denken. Die speciaal zijn. Ieder heeft iets wat de Overheid wil hebben voor hun plan. Slim om iets te ontdekken wat eigenlijk nog niemand wist. De dieren die hier in dit plaatsje wonen zijn geen normale dieren. Mensen die hier komen zijn geen normale mensen. Bindt ze aan elkaar en niets kan er fout gaan.

Het plan van de Overheid, is niet om deze mensen ergens neer te droppen omdat ze gevaarlijk zijn. Het plan is om deze mensen bij elkaar te zetten om ze te laten vechten. Te laten vechten tegen andere landen. Tegen andere werelden die ze nog niet kennen. Deze werelden te ontdekken of mensen te laten verdwijnen die dingen doen die zeer zeker niet kunnen. Dingen die ze vrij zeker weten dat ze die niet zouden halen. Die mensen niet zouden halen. Maar zij kunnen ze halen. De mensen kunnen dit bereiken. Met hun speciale krachten krijgen ze van alles voor elkaar. Kunnen ze ze bundelen. Hier moeten ze iedere dag oefenen, oefenen, oefenen. Totdat ze kunnen bundelen. En de besten zijn.

Een verdere uitleg over het feit van de mensen en de dieren. Als je gespot bent, en in het dorp wordt geplaatst, krijgt ieder een eigen dier toegewezen.  Het verbinden is iets wat zeer pijnlijk is. Een soort haak die aan beiden wordt vastgemaakt. Maar hoe houdt dit die mensen dan daar. Niet alleen de mensen die daar helpen om de hekken onder stroom te zetten. De dieren hebben iets waardoor ze deze plek niet kunnen verlaten. Hebben iets speciaals in hun bloed. Met een tegen middel wordt dit dan wel verholpen, aangezien ze nog moeten kunnen vechten. Maar dit hebben de mensen zo niet binnen handbereik. Als de mensen zonder de dieren wegkomen, zullen ze langzaam sterven. Want eenmaal gebonden aan het dier. Zul je dit niet meer kunnen verhelpen. Zonder deze dieren kunnen de mensen niet meer leven. Wordt de energie voorzichtig uit hun lichamen weggezogen.

We beginnen op het punt dat de mensen voor het eerst in het dorpje komen. Tests worden gedaan om hun innerlijk te bepalen. Ook wanneer een bepaald dier aan de mens wordt gebonden. Het oefenen, de Strijden. Worden allemaal later bepaald. Met wie je samen moet vechten zij aan zij. Alles wordt bepaald door de Overheid.

Regels:

1.       Onervaren mensen worden niet toegelaten. Sorry. Maar wij willen een serieuze RPG.

2.       We gaan geen kijk-mij-nou konijnen of perfecte personages uithangen. Hoewel ze speciaal zijn. Betekent dit niet dat ze alles kunnen.

3.       De wezens kunnen van alles zijn. Maar kies het liefst iets met afwisseling. Zodat we niet allemaal hetzelfde hebben.

4.       De dieren passen zijn een deel van je. Dus het is niet zo dat je ze ergens laat liggen. Ze horen bij je. Zijn echte vrienden van je en kennen je door en door. Het is misschien dan ook niet raar dat ze kunnen praten. Een plaatje van je dier hoort ook bij je personage.

5.       Ook de bewakers zijn speciaal. Om de anderen te straffen als dit nodig is.

Ik ben hier nieuw, dus daarom zul je me hier nog wel nooit gezien hebben. Ga dus alsjeblieft er niet gelijk van uit dat ik niet schrijven kan.

Overheid/Bewakers (1.2 meisje gezocht)
Yoi Akuma Hayashi, haar voornamen vertalen letterlijk naar nacht demon en passen dus ook ontzettend goed bij deze Japanse jonge vrouw. Hoewel ze niet helemaal Japans is, alleen haar moeder kwam uit het land van Sakura, ziet ze zichzelf wel als volbloed Japans en is ze beledigd als iemand iets anders durft te beweren. Haar lange zwarte haren rijken los tot net onder haar schouderbladen en haar linker schouder is versierd met een tatoeage. Ze heeft lichtblauwe ogen en een bleke huid. Ze kleed zich meestal in traditionele Japanse kleding, vaak in de kleuren zwart en roze, heeft haar haren bijna altijd netjes opgestoken en heeft altijd een katana om haar middel hangen. Yoi is hoofd bewaking wat betekend dat je haar liever te vriend houd, voor zover dat kan bij haar. Ze leerde al vroeg in haar leven dat genade tonen je nergens brengt, dat vriendelijkheid alleen maar pijn met zich meebrengt en dat liefde hetzelfde is als een vloek. Haar jeugd was niet bijzonder, ze werd niet mishandeld, uitgescholden of misbruikt. Ze werd getraind, opgeleid tot wat ze vandaag de dag is. Een harteloze vrouw die als een arend iedereen in de gaten houd. Ze heeft niets voor niets de functie gekregen die ze momenteel heeft, ze heeft hem eerlijk verdiend door haar harde werk. Ook hierdoor zal ze niet snel meelijden met iemand hebben, ze zal je niet even uit laten rusten of laten bijkomen. Ze heeft er ook geen problemen mee om een onbewapend iemand aan te vallen of iemand in zijn slaap te overvallen. Yoi ziet het leven niet als een waardevol iets maar als een verplicht iets, het is een taak, een missie, die iedereen moet uitvoeren. Alleen met hard werken, doorzettingsvermogen en pure wil kracht kun je iets bereiken tijdens je leven. Yoi zelf is een ontzettend kalm persoon, haar emoties zijn goed weggestopt diep in haar ziel, als ze die nog heeft, en ze heeft een geweldige pokerface. Ze is streng maar oprecht. Ze is eerlijk en recht voor z'n raap. Ze zal niet proberen je gevoelens te sparen of je te steunen. Elke hindernis, elke fout en elke twijfel zijn leermomenten voor een volgende keer. Ze was niet altijd zo hard en kil. Voordat ze getraind werd was ze een vrolijk jong meisje met een glimlach op haar gezicht. Roze blosjes, zo roze als Sakura, waren altijd op haar wangen te vinden en haar haren wapperden lichtjes met de wind mee. Deze versie van Yoi is er nog steeds, ergens diep in haar verborgen, maar is al jaren niet meer aan het licht gekomen. De kans is ook niet zo groot dat dat ooit zou gebeuren trouwens, Yoi geeft haarzelf niet de kans of tijd om blij te zijn. Het enige waar zijn echt van geniet is de macht die ze heeft gekregen met haar functie. Omdat ze natuurlijk van Japanse afkomst is vind ze het af en toe wel fijn als iemand haar aanspreekt als Yoi-sama, hoewel ze dit niet van mensen verwacht. Yoi doet niet aan voortrekken of door de vingers kijken, je zult bij haar niet met bepaalde dingen wegkomen. Loyaliteit is erg belangrijk voor haar en haar vertrouwen is moeilijk te krijgen, makkelijk te verliezen. Zorg er dus voor dat je je aan je afspraken houd en haar niet verraad. Haar kracht is liquefactie, iets wat haar ontzettend gevaarlijk maakt als het regent of in water in het algemeen. Ze zal voor je ogen in water veranderen, wanneer dit gebeurd hebben fysieke aanvallen geen nut meer op haar aangezien ze dan geen vorm meer heeft, en kan daarna achter je opeens weer in haar vaste vorm verschijnen. Ze kan dit altijd doen, niet alleen als het regent. Op deze manier kan ze ook makkelijk onder gesloten deuren door of snel ontsnappen, mocht het ooit nodig zijn. Verder is ze ook altijd nog een geoefend zwaardvechter en zal ze eerder haar katana gebruiken dan haar kracht. Al met al is Yoi een gevaarlijke jonge vrouw, wat te verwachten valt van het hoofd van de bewaking.

 Kampelingen (Deze zijn vol.)

Aangenaam kennis te maken. Dit is Brandylinne. Brandylinne Sofia Versmuch. Een verschijning op zichzelf. Ze heeft geen andere mensen nodig. Ze is iemand die goed op haar eigen benen kan staan. Daarom beginnen we maar is met het uiterlijk van deze jongedame, om een beetje een beeld te vormen. Met een lengte van 1.61 is Brandylinne een letterlijke dwerg, iets waar ze zelf een hekel aan heeft. Meerdere mensen probeerden haar te kleineren, maar allen zingen ze nu een toontje lager. Witblonde haren, rode lippen. Haar lippen zijn van nature roder maar een laagje make-up helpt haar ook nog. Natuurlijke schoonheid is goed, maar als je geholpen kunt worden dan waarom niet. Het liefst gaat ze in kleding gehuld die haar lichaam tonen, die laten zien wat ze allemaal in huis heeft. Haar lieve kleine gezichtje, de glimlach die op haar gezicht zit. Allemaal een masker voor een groter geheel. Of masker. Van haar mag iedereen weten hoe ze in elkaar zit. Wat ze allemaal kan. Maar velen werden hier niet blij van, renden weg en bleef ze alleen over. Een masker was nodig om mensen bij zich te houden. Om te laten zien dat ze normaal was en niet gelijk geplaatst werd in het kamp dat berucht was onder iedereen die ook maar een beetje anders was. Ze waren freaks volgens sommigen. Maar zelf noemde ze zichzelf liever iemand die iets meer in huis had dan een ander. Brandylinne is namelijk een Engel. Of een Engel mag ze zichzelf niet meer noemen. Een Gevallen Engel. In de Hemel niet goed gedragen is er weg worden gestuurd. Met harde hand eruit gegooid en Gevallen bij Satan. Dit is dan ook het bijzondere. De meesten komen niet uit bij Satan, die hen dan onder zijn hoede neemt. De meesten zwerven rond over straat zonder hun vleugels. Haar vleugels heeft ze terug. Niet puur en wit. Prachtige vleugels om mee rond te vliegen. Deze stonden in vuur en vlam. Haar vorige vleugels waren er op vreselijke wijze afgerukt toen ze viel. Maar deze nieuwe waren net zo goed. De krachten die ze bezit zijn dan ook van beiden kanten meegegeven. Haar krachten om met schoonheid mensen te kunnen overtuigen. Natuurlijk, aan alles zit zijn slechtere kanten. Het is iets waar je doorheen kan kijken, met een beetje geluk en magie gaat alles ervan af. Niet de schoonheid, deze zal blijven. Maar je zult niet meer betoverd raken en/of zijn. De rest van haar gaves zijn afgenomen. Maar in ruil hiervoor heeft Satan haar enkele andere dingen gegeven. De kracht om iemand pijn te doen vanaf een afstandje. Pijn die je op je knieën neer laat komen en kermt van de pijn. Het is een prachtig gezicht volgens deze dame, de mens die denkt dat ze kunnen winnen van iets dat vele malen sterker is. Haar volgende kracht is het van binnen uit pijn doen. Het manipuleren van dromen. Ze kan je dromen laten veranderen in iets goeds, of in iets kwaads. Kan je dan ook tot slapen dwingen. Zo zie je dingen die je mentaal kunnen breken. Helemaal de grond in kunnen drukken. Het laatste wat ze nog heeft meegekregen is het vormen van beelden in haar hoofd. Van een iets. Dat iets kan ze zo in handen krijgen. Het ultieme wapen. Nu je weet wat deze dame is, moet je ook nog weten hoe ze is. Ze is een living killing machine, precies waar Satan haar voor heeft geholpen. Hij zag de potentie. De haat tegenover de mensheid in haar ogen. Het liefst wilde ze ze allemaal uitroeien. Natuurlijk kon dit niet, ze zou gesnapt worden. Maar dit is wel hoe Satan haar heeft opgevoed. Sadistisch. Ze doet graag mensen pijn, langzaam en om te kijken. Natuurlijk, hier heeft ze zelf ook wel eens problemen mee gekregen omdat anderen hetzelfde probeerden. Maar nog nooit iemand heeft haar kunnen pakken. Ieder maal vluchtte ze door het oog van de naald. Waarom ze uit de Hemel is gestuurd is ook nog een geval apart. Sommige keren mogen Engelen naar beneden om mensen te helpen. Maar iedere keer boog  Brandylinne dit naar haar eigen hand. Ze liet de mensen doen wat zij wilde dat deze mensen deden. Ze wilde dat ze leden. Toen al was ze een sadistisch klein meisje dat er met haar glimlach wel vanaf kwam. Maar nu is ze sterker dan tevoren. Nog steeds spreekt Satan haar moed in. Helpt hij haar door daden te verrichten. Iedere duistere kant heeft ook zo zijn goede. Begint ze naar het goede te hellen. Een goede daad, een mooi woord. Spreekt Satan via haar. Haar ogen worden rood, langzaam zullen er verschillende spullen tollen. Zo is ze in de ban van de Duivel. Voor altijd.

Mag ik je voorstellen aan de inmiddels 329-jarige Shanaiya: beheerst, sluw, eigenzinnig, maar bovenal mysterieus. Wil je iets over haar te weten komen, dan moet je het verdienen. Je zult al gauw merken dat ze niet iemand is met wie je even gezellig een gesprekje kunt beginnen, waarschijnlijk wordt je dan keihard genegeerd. Ze is ook zeker niet iemand die je met één blik kunt doorgronden. Sterker nog, waarschijnlijk lukt je dat met nog geen duizend blikken. Op z'n zacht gezegd heeft ze haar emotie's namelijk perfect onder controle. Elke spier, elke cel lijkt ze volledig te beheersen waardoor ze zich haast geruisloos kan voortbewegen, geen misstappen, en ze bezit een dodelijke precisie die ervoor zorgt dat ze nooit haar doel lijkt te missen.

Zo sluw als een vos schiet waarschijnlijk te kort als je het over haar hebt. Het is dan misschien lastig om haar te peilen, maar één klein spiertje dat je verrekt is vaak al genoeg voor haar om je volledig door te hebben. Ze lijkt altijd overal een oplossing voor te hebben al hoewel ze die niet altijd met anderen deelt. Zeker iemand bij wie je goed op moet passen met wat je doet en zegt.

Eigenzinnig. Waarschijnlijk spreekt het voor zich net als mysterieus. Ze is koppig en gaat het liefste haar eigen gang, maar helaas is dat lang niet altijd mogelijk op de plek waar zij leeft. Toch is haar koppigheid nog sterk te merken aan het feit dat ze zo goed als niets loslaat over zichelf. Spraakzaam is ze dan ook niet en je zou kunnen zeggen dat ze alleen het hoognodige zegt en af en toe een korte begroeting.

Nu je een beetje weet hoe en wie Shanaiya is, moet je nog weten wát ze is. Het probleem is alleen dat niemand dat echt lijkt te weten. Er zijn mensen die haar een elf noemen, eentje die is overgelopen naar de duistere kant. Anderen noemen haar een magiër, een tovenaar, een heks of een vormveranderaar. Er zijn ook genoeg mensen die haar een kwaadaarige nimf noemen en om eerlijk te zijn is ze van alles eigenlijk wel een beetje.

Puntige oren, snel, geruisloos, behendig en ze schiet minstens zo goed als een echte elf. Haar pijlen zijn echter geen gewone pijlen, maar zijn gemaakt van pure duisternis. Een schampschot kan al dodelijk zijn voor een gewoon mens en het weet bijna door elke materie te dringen.

Echt verbazingwekkende dingen kan ze niet qua magie, maar er zijn wel een paar kleine dingetjes waar ze gretig gebruik van maakt: een dier kan ze niet worden, maar wel kan ze kleine veranderingen maken aan haar lichaam waardoor ze zich al die tijd verborgen heeft kunnen houden voor de gewone mens en natuurlijk de mensen van hier; ze lijkt een soort magisch pantser om haar huid te hebben, een helderblauwe gloed die haar bijna onkwetsbaar lijkt te maken voor menselijke wapens; als laatste kan ze haar gedachten naar anderen 'sturen' mits diegene het toelaat en soms krijgt ze het ook voorelkaar om flarden van andermans gedachten op te vangen.

Hoe duister en gesloten ze soms ook lijkt te zijn haar band met de natuur is nooit verzwakt. Ze voelt zich nauw verbonden en heel erg verrassend is het dan ook niet dat het bos, omgeven door al het groen dat de natuur te bieden heeft, haar favoriete plek is om tot rust te komen. Waarschijnlijk is dat de plek waar Shanaiya zich het meest thuis voelt ondanks haar duistere trekjes.

Kortom: een dodelijke, maar teruggetrokken dame met een eigen wil.

Mag ik u allen voorstellen aan Gabriël Alexander Pentragon, een jongen van ongeveer negentien jaar al is nooit met zekerheid te zeggen hoe oud hij in wekelijkheid is. Gabriël is geboren op een klein eiland nabij Griekenland. Hij was een prins en geliefd bij het volk al was hij nogal naïf en blind voor de plannen van zijn oom en neef. Er werd een complot tegen hem gespannen en toen de koning plots onverwacht stierf werd hij beschuldigd als zijnde de moordenaar. Natuurlijk speelde zich dit tafereel duizenden jaren geleden af en waren er toen nog geen speciale technieken om moorden op te lossen, hoewel het volk verbaasd en geschokt was, was het makkelijk om te kopen en te manipuleren dus de toen nog jongen en onwetende Gabriël werd gestraft en op het vermoorden van je eigen koninklijke bloed stond op hun eiland en wel zeer speciale straf. Gabriël schreeuwde dat hij hier niets mee te maken had maar niemand wou hem geloven, hij werd verdoofd en toen hij wakker werd was hij niet langer een mens maar een kelpie. Kelpies zijn wezens die boven water elke vorm kunnen aannemen die ze maar willen, al opteren ze voor iets dat schoonheid en perfectie uitstraalt. Wanneer ze in aanraking komen met water nemen ze wel meteen hun ware gedaante aan wat lijkt op dat van een meermin of in Gabriëls geval meerman, behalve dan dat hij twee paar scherpe klauwen heeft en vlijmscherpe tanden waarmee hij zijn prooi makkelijk kan verscheuren. Kelpies kunnen zowel overleven op menselijk als op dierlijk vlees al gaat de voorkeur naar mens. Hun manier van werken is iets gecompliceerden. Ze doden hun prooi niet zomaar, nee, ze verleiden hem. Ze hebben een bovenmenselijke mensenkennis waardoor ze perfect weten wat iemand aantrekkelijk vindt. Ze passen hun innerlijk en gedrag hieraan aan en verleiden zo hun prooi. Bij het geven van een kus maken ze in hun speeksel een feromoon vrij waardoor hun prooi zijn vrije wil kwijtraakt en de kelpie hem of haar gewoon kan meenemen naar een meer het er in kan trekken en daarna kan oppeuzelen al vinden ze het extra leuk als ze de kus achterwegen kunnen laten en hen gewoon soldaat kunnen maken wanneer ze nog volledig bij zinnen zijn. Gabriël is sindsdien enorm verandert. Net zoals zijn uiterlijk verandert zijn gedrag constant naargelang wiens hart hij probeert te veroveren. Zijn ware innerlijk krijgen zijn prooien echter nooit te zien. Ze zullen nooit weten dat hij in hen zijn eigen naïviteit ziet wanneer hij hen mee naar het meer lokt. Ze zullen nooit weten hoe het is om van iemand te gaan houden en haar dan te moeten opeten, want het is moeilijk iemand te verleiden zonder liefde te voelen, of toch voor Gabriël. De tijd heeft hem harder en wijzer gemaakt. Vroeger zag hij vaak alleen maar het goede in mensen, maar dat heeft hem alleen maar problemen opgeleverd. Nu ziet hij hen gewoon als zijn speeltjes, zijn maaltijden die klaarstaan om gegeten te worden. Hij voelt zich vaak eenzaam, maar dat is een deel van de straf die hem toen gegeven is. Het dier dat aan hem gekoppeld wordt is een lynx. Het is een dier dat alleen leeft en stil maar wijs is net zoals hem. Zijn uiterlijk veranderd eigenlijk enorm vaak al kiest hij vaak voor zijn vroegere uiterlijk maar dan iets ouder. Hij ziet er dan uit als een jongen met donkere krullen en heldergroene ogen, een olijfkleurige huid en een lengte van ongeveer 1m90. Natuurlijk past hij het hier en daar wel een beetje aan omdat kelpies altijd streven naar perfectie als het op hun uiterlijk aankomt. 

Ooit leefde Darren als een mens, maar lang geleden stierf hij. Door zijn daden zou hij eindigen in de hel, maar in plaats van eeuwig te moeten lijden, had Lucifer hem een kans gegeven. Hij kreeg de kans om terug te keren als demon. Hij hoefde slechts te laten zien dat hij het waard was. Het maakte hem niet uit hoe veel pijn hij anderen deed in dit proces, hij nam de kans met beide handen aan. Het duurde niet lang voor Lucifer hem waardig vond en hem een nieuw leven als demon gaf. 
Veel is hij niet veranderd, mentaal is hij nog steeds zoals hij als mens was. Hij is nog steeds egoïstisch, al zet bij zichzelf op een tweede plek voor Lucifer. Hij is een dienaar van Lucifer en zal dit ook altijd blijven. Hoewel het niet vaak voorkomt dat Darren iemand dankbaar is, wordt voor de gevallen aartsengel een uitzondering gemaakt. Door hem heeft Darren de macht waar hij van droomde. Hij is een van de eerste demonen, iets wat hem onderscheidt van de lagere klassen. Net zoals anderen ziet hij er menselijk uit, maar wanneer lagere klassen tonen wie ze zijn zullen hun ogen als een gitzwarte diepte lijken. Zijn pupillen en iris zullen een goudgele kleur vertonen. Net zoals andere demonen is ook hij fysiek sterker dan de gemiddelde mens, maar hij deelt ook zwakheden met de lagere klassen. Zo is hij niet bestand tegen zout, ijzer en wijwater. Allen zouden tegen hem gebruikt kunnen worden als martelwapens. Ook heb je volledige macht over hem wanneer je hem opsluit in een duivelsval. Hij zal geen van zijn krachten kunnen gebruiken en zal de val niet kunnen verlaten, tenzij deze gebroken wordt. Maar waar hij zijn zwakheden heeft, heeft hij ook zijn speciale krachten. Zo kan hij vuur laten verschijnen en manipuleren. Maar ook telekinese is een van zijn sterke punten. Meestal gebruikt hij deze krachten om zijn slachtoffers een voorproefje te geven van martelingen in de hel, luistert hij naar hun schreeuwen om hulp. Hij geniet van de pijn die hij kan veroorzaken, maar niet alleen fysieke pijn. Je zal hem meer dan eens iemand spottende of sarcastische zien toewerpen. Zo zit hij in elkaar, zo veel mgelijk genieten van andermans misère.