[V] How to survive like a butterfly ~ - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

[V] How to survive like a butterfly ~

Katavi
YouTube-ster

Katavi schreef:

1

Mijn ogen zijn al zo lang gewend aan het donker dat ik aanvankelijk de vage lichtvlek in de verte niet opmerk. Maar wanneer ik even knipper en ingespannen naar het lichtpuntje in de duisternis blijf turen, weet ik het zeker: de poort gaat zo meteen open.
Er fladdert een kriebelende substantie in mijn keel en mijn hart begint sneller te slaan. Ik schuif ongemakkelijk heen en weer op de koude, wellicht betonnen vloer. Ik vouw mijn benen onrustig heen en weer en probeer in mijn kleermakerszit te blijven zitten. Mijn trillende handen leg ik op mijn knieën in een poging ze stil te houden. Ik wacht al negentien dagen op een alarm dat me uit deze vreselijke kamer kan redden. Eigenlijk is het niet echt een kamer. Eigenlijk weet ik niet eens hoe groot deze ruimte is; als je probeert om je heen te kijken zie je niets anders dan duisternis. Maar de fluisterende stemmen, gedempte kreten en het wanhopige of vermoeide gesnik en gehijg overal om me heen bevestigen dat ik hier niet alleen ben. Tientallen, honderden, duizenden vlinders - wie zal het zeggen? - wachten hier op verlossing en de belofte op een écht leven.
Maar hoe ziet dat leven eruit? Niemand kan het met zekerheid zeggen. De belangrijkste zekerheid die ik heb, is dat ik vrij ben als ik hieruit weet te komen, als ik door de poort uit deze ruimte kan ontsnappen.
Ik weet niet helemaal zeker of ik nu al wil proberen te ontsnappen. In de negentien dagen dat ik leef ben ik ontwikkeld tot het niveau van een jongvolwassen vlinder, wat de perfecte leeftijd is om aan dat 'echte leven' te beginnen. En toch twíjfel ik. Toch weet ik niet of ik nu al het leven wil leiden dat achter die poort op me wacht.
Wie weet wat voor leven het is.

Sorry dat het roze is, daar kan ik atm niks aandoen. Anders zou ik alles over moeten typen haha.

Anoniem
Straatmuzikant

Ryuzaki schreef:
Meeer mihihhi c:

Oh, misschien even n [V]'tje ervoor zetten in de titel haha. (kan gewoon als je t eerste bericht bewerkt)

Katavi
YouTube-ster

Katavi schreef:

Ryuzaki schreef:
Meeer mihihhi c:

Oh, misschien even n [V]'tje ervoor zetten in de titel haha. (kan gewoon als je t eerste bericht bewerkt)

Done C:

Anoniem
Straatmuzikant

Ryuzaki schreef:
Added to mah watchlist btw ^^

Katavi
YouTube-ster

Katavi schreef:

Ryuzaki schreef:
Added to mah watchlist btw ^^

Thanks^^ ik post gewoon meteen nog een stukje haha.

2
Vlinders ontstaan altijd op dit soort plekken, achter een poort en gehuld in totale duisternis. Opgesloten in het lichaam van iemand - een persoon, een mens - die verliefd is of wordt. Op de momenten waarop die verliefdheid een hevige opstoot krijgt (bijvoorbeeld als de persoon degene ziet waarop hij of zij verliefd is), wordt er gesproken over een vlinderalarm. Zoals nu. De kans om te ontsnappen via een poort, het echte leven in. De kans om te ontstaan. Ik weet dat de meeste vlinders, wanneer ze het over hun ontstaan hebben, praten over het moment dat ze langs een poort konden ontsnappen.
Zouden er ook vlinders leven buiten de poort? Zijn ze gelukkig? Wat doen ze? Zouden er misschien meerdere poorten zijn? Bestaat er een soort samenleving van vlinders buiten deze verschrikkelijke ruimte, is er een écht leven zoals de belofte me voor houdt?
Vraag me niet hoe ik dit soort dingen weet - de informatie over de vlinderalarmen, over het ontstaan. (Bovendien vraag ik me veel meer dingen af dan dat ik dingen weet.) Het lijken een van de vele, zogenaamde 'zekerheden' te zijn die ik tot op heden heb mogen ontdekken. Alsof het zinnen zijn die vanaf het moment dat je begint te leven ingebakken zitten in je geheugen.
Alhoewel ik op dit moment niet echt het gevoel heb dat ik leef. Integendeel, ik ben doodop door de ontwikkeling die mijn vleugels de laatste dagen hebben doorgemaakt. Gisteren dacht ik heel even dat ik ze zelfs door de dunne stof van mijn shirt heen kon horen scheuren. Ik vind het jammer dat ik ze niet kan zien. Ik heb het wel geprobeerd, maar in deze ruimte kan je nu eenmaal niets zien. Je kan de soms bijna angstaanjagende geluiden om je heen horen. Je kan het gewicht van je vleugels en de stof van je shirt dat langs je huid schuurt voelen. Je kan de muffe geur van zweet ruiken. Je kan de smaak van eenzaamheid proeven op je tong.
Maar je kan niet zien hoe je eruitziet. Je kan de wrede - wie weet - taferelen om je heen niet zien. Dat mag dan nog een pluspunt zijn, maar ik blijf het vreselijk vinden. Soms hoor ik stemmen die tegen elkaar praten, en ik vraag me af hoe je het níét eng kan vinden om tegen iemand te praten die je niet kan zien. Soms hoop ik dat ik me de stemmen die ik hoor alleen maar verbeeld.

Anoniem
Straatmuzikant

Ryuzaki schreef:
c:

Katavi
YouTube-ster

Katavi schreef:
;p

Philophobia
Straatmuzikant

Philophobia schreef:
Added to mah watchlist ghehehe.

Katavi
YouTube-ster

Katavi schreef:

Philophobia schreef:
Added to mah watchlist ghehehe.

Whihi^^

Katavi
YouTube-ster

Katavi schreef:

3
Ik leun een beetje voorover en knijp mijn ogen tot spleetjes in een poging mijn zicht op de lichtvlek opnieuw scherp te stellen. Het lijkt wel alsof hij groter wordt, langzaam, als een bloemknop die blaadje voor blaadje ontluikt.
De stemmen om me heen worden luider, krijgen een opgewonden ondertoon. Zij hebben het ook gezien. Dan is er toch iets wat ik me niet heb verbeeld. Ze zullen veel sneller bij de poort zijn dan ik, schiet ineens door mijn hoofd. Ik ben er zelfs zeker van dat er tientallen vlinders zijn die ouder en meer ervaren zijn dan ik. Ze zullen me onder de voet lopen, ik ben er zeker van. Ik moet het gewoon niet proberen.
Ik schrik op wanneer ik besef dat ik mezelf probeer te overtuigen om niet door de poort te ontsnappen. Is dat echt wat ik wil? Wil ik hier blijven tot ik te oud en te zwak geworden ben om ooit nog een uitweg naar het echte leven te vinden?
Dat is niet waar, spreekt een stem me in gedachten tegen. Je hebt nog meer dan genoeg kansen. In de toekomst zal er een overvloed aan alarmen zijn, en dan ben je vrij. Als je door die poort stapt. Als je genoeg moed verzamelt. Als je niet de bange, zwakke vlinder uithangt zoals je nu doet.
Ik moet even slikken. En wat als ik het nu probeer?
Dat wil je niet.
Ik weet het niet.
Een plotselinge, hoge gil van angst baant zich een weg uit mijn keel wanneer ik een arm - of iets anders - langs mijn linkervleugel voel strijken. Iemand mompelt een verontschuldiging.
Nog natrillend van angst waag ik een poging mijn ademhaling onder controle te krijgen. Het gaat me niet lukken. Het gaat me gewoon niet lukken. Ik besef het met een misselijk gevoel dat zich snel door mijn lichaam verspreidt en mijn ledematen lamlegt. Ik ben te zwak. Ik ben te jong. Ik moet gewoon wachten tot een nieuw alarm.
Maar wanneer dít alarm ook daadwerkelijk door de ruimte begint te galmen, twíjfel ik opnieuw. Tegenstrijdige gedachten denderen allemaal door elkaar door mijn hoofd als sneltreinen die zo meteen op elkaar zullen botsen. Toch weet het indringende geluid van het alarm het steeds te overstemmen. Ik ben er zeker van dat ik over drie dagen nog altijd dezelfde, steeds herhaalde tonen in mijn hoofd zal horen. Ik onderdruk de aandrang om mijn handen over mijn oren te slaan en probeer me zo min mogelijk op mijn schreeuwerige gedachten, die elkaar blijven tegenspreken, te concentreren.

Maybe spoiler ik nu wel, maar ik wil jullie wel graag even een pic sturen over mijn crew die jullie nog moeten leren kennen (x

De bovenstaande stukjes gaan over Riga, nu nog een nummer. 316 dus.
De andere crewleden leren jullie snel genoeg kennen.. (:

Katavi
YouTube-ster

Katavi schreef:
hh

Philophobia
Straatmuzikant

Philophobia schreef:
wauw..

Mew
Straatmuzikant

Mew schreef:
Following <3

Mew
Straatmuzikant

Mew schreef:
Ga je hier nog mee verder? ^^

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld