Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

17 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

RPG // Super Family // Donnie, Jaspis

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Stony met hun lieve zoon Peter Parker ;3

Ik ben Tony, Jaspis is Peter en Donnie is Steve ;D

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
‘Geloof je dit nou?!’ schreeuwde ik bijna. Ik smeet de krant op de keukentafel toen ik erlangs liep. Op de eerste pagina stond alweer een artikel over die Spiderman. Die idioot stond daar al weken. Al weken was hij bezig de stad ‘te redden’. Naar mijn mening teisterde hij de stad meer. Oké, misschien haalde hij wel een paar schurken van de straat, maar toch, ik mocht die jongen gewoon niet. Hij was irritant en brutaal. Nog steeds woedend om het succes van Spiderman liep ik naar Steve, die aan het fornuis stond te koken. Ik liet mijn hoofd op het bovenrug rusten en legde mijn armen van achter om zijn middel. Ik snoof zijn kalmerende geur op, waarna ik eens diep zuchtte.

Mew
Straatmuzikant

Mew schreef:
Peter haalde de huissleutel uit zijn zak en draaide hem in het slot. Zijn pak zat veilig opgeborgen in zijn rugzak – als zijn ouders hem zouden vinden zou hij officieel dood zijn. Ze waren overdreven beschermend, wat hij zelf absoluut niet nodig vond; hij was zestien, for crying out loud.
Hij liep naar binnen en drukte ongeduldig op het knopje van de lift, die lichtblauw oplichtte. De deuren gleden langzaam open en Peter stapte in. Het liftmuziekje begon te spelen en Peter had de neiging om het te slopen.
‘Jarvis,’ zei hij geïrriteerd, ‘zet die muziek uit. Alsjeblieft.’
‘Het spijt me, meneer,’ klonk de stijve, robotachtige stem van Jarvis. ‘Niet zonder toestemming van meneer Stark.’
‘Ik sloop je nog wel een keer,’ bromde Peter. De liftdeuren sprongen open, en hij liep door naar het eetgedeelte van de Stark Tower.
‘Geloof je dit nou?!’ hoorde hij Tony roepen. Peter kon raden waar hij het over had. Ook vandaag had hij, net zoals de afgelopen paar weken, gepatrouilleerd op straat en enkele schurken overmeesterd. Het had bijna elke dag in de krant gestaan, niet echt handig voor het feit dat hij zijn identiteit liever wilde verbergen.
‘Hoi paps.’ Hij zag zijn vader met zijn armen om Steve geslagen. Sommige mensen zouden het vreemd vinden, maar na elf jaar raak je er aan gewend.
‘Cap!’ Het was de bijnaam die hij altijd voor zijn andere vader gebruikte. Hij liep naar hem toe.
‘Wat eten we?’

Donnie
Karaoke-ster

Donnie schreef:
Ik voelde Tony's armen om me heen en ik hoorde hem zuchten. Hij was al dagen chagrijnig sinds die spiderman in alle kranten verscheen. Ik wilde net wat tegen Tony zeggen toen ik de lift omhoog hoorde komen en onze zoon Peter naar binnen stapte. Peter was al wel gewend geraakt ons zo te zien. Hij liep gewoon verder de keuken binnen, begroette ons en vroeg wat we gingen eten.
'Ik ben bijna klaar met de pasta.' antwoordde ik, 'Tony, liefje, haal die krant van tafel dan kan Peter de tafel dekken.'

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:

Ik gromde nog even wat onverstaanbaars om mijn frustratie te laten blijken, maar deed wel wat Steve vroeg. Ik griste de krant weer van de tafel en liep naar de woonkamer. Toen ik langs Peter liep, mompelde ik een ‘hey, Pete’ en liep weer door. Ik gooide de krant op de salontafel. Nog steeds met een vernietigende blik ging ik terug. De stress van de afgelopen weken, waarin ik steeds lange dagen in het lab gemaakt had, en het gemis van de alcohol, die Steve me niet liet drinken, zorgden ervoor dat ik echt niet te genieten was. Peter was intussen de tafel al aan het denken en dus kon ik zo aanschuiven.

Mew
Straatmuzikant

Mew schreef:
Peter snoof de lucht op die zich door de keuken had gespreid. Het rook heerlijk, zoals altijd.
'Ik ben bijna klaar met de pasta,' antwoordde hij. 'Tony, liefje, haal die krant van tafel dan kan Peter de tafel dekken.'
Peter rolde met zijn ogen. Hij was net een minuut thuis, en dan moest hij de tafel gaan dekken, alsof Tony het niet kon doen; die was waarschijnlijk al een uur thuis.
Tony pakte de krant van tafel en liep naar de woonkamer, en Peter trok de kast open om placemats, onderzetters, borden en bestek te pakken. Met alles in zijn armen liep hij terug naar de keukentafel en dumpte het op tafel, toen plotseling zijn oog op de krant op de salontafel viel. De halve voorpagina was bezet door een foto van hem, met erboven in koeienletters: 'SPIDERMAN SAVES THE DAY AGAIN'. Het was nooit zijn bedoeling geweest om in korte tijd zoveel bekendheid te vergaren, alleen maar om mensen te helpen.
Hij legde de borden en bestek netjes neer en schoof aan op een stoel, terwijl Steve een dampende pan op een van de onderzetters zette.

Donnie
Karaoke-ster

Donnie schreef:
Nadat Tony zijn krant had opgeruimd en Peter de tafel had gedekt, zette ik de dampende pan met pasta op tafel. Iedereen ging aan tafel zitten. Het was weer eens zo'n avond waarin niemand iets zei, en gewoon at. Tony zat chagrijnig zijn pasta naar binnen te werken en ook Peter zat stilletjes te eten. Veel zinnigs had ik ook niet te zeggen. Het onderwerp zou toch wel weer veranderen in 'spiderman'. Dus iedereen at gewoon rustig door tot alles op was. Zonder iets te zeggen, stond iedereen op en ruimde de tafel af. De placemats en onderzetters terug in de kast en de borden, het bestek en de pan werd in de vaaswasser gezet. Nadat alles opgeruimd was, ging Peter naar zijn kamer, daar sloot hij zichzelf wel vaker op als er hier een ongezellige sfeer hangt. Tony en ik hebben geen idee wat hij daar allemaal doet, maar we laten hem maar met rust. Ik ging op de bank in de huiskamer zitten, Tony kwam naast me zitten en legde zijn hoofd zuchtend tegen mijn schouder.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:

You powerplayer
____________________________________

Even viel er een redelijk ongemakkelijke stilte. Ik wist echt even niets meer te zeggen. Mijn tirade over Spiderman was wel weer wat overgewaaid, maar ik was nog steeds chagrijnig en voelde me echt rot. Deels omdat de slechte sfeer voor zo’n 90 procent door mij was veroorzaakt en deels omdat ik een enorme behoefte had om gewoon wat te gaan drinken en mezelf op te sluiten in mijn lab. Eigenlijk kon dat laatste nog wel… Ik kwam half overeind. ‘Ik ga naar het lab, wacht maar niet op me.’ Zonder Steve direct aan te kijken liep ik naar de lift. Ik vroeg Jarvis naar beneden te gaan. Ik voelde me leeg, net als de afgelopen dagen. Het was alsof er iets miste. Iets… iets zeer belangrijks, ik kon er mijn vinger alleen niet opleggen. Uit verveling begon ik maar wat aan een van mijn vele, vele auto’s te sleutelen en langzaam vergat ik de tijd.

Mew
Straatmuzikant

Mew schreef:
Het was weer eens een van de avonden waar niemand iets zei. Peter kon niet in woorden uitdrukken hoe zeer hij zulke tijden haatte, maar hij deed geen moeite om het te doorbreken. Meestal, als hij dat probeerde, antwoordde niemand of werd hij afgesnauwd en aten ze verder - in een sfeer die dan net nog iets verder was verpest. De pasta was daarentegen heerlijk. Niet dat dat bijzonder was; Steve kookt altijd de lekkerste maaltijden, elke avond opnieuw. Het verveelde nooit, al maakte hij elke dag pasta, het blijf altijd even lekker. Het eten raakte snel op en ze ruimden de tafel af. Hij slingerde zijn rugzak, die nog bij de deur stond, op zijn schouder en rende gelijk naar zijn kamer, de plek waar hij altijd heen ging als er een ongemakkelijke sfeer hing. Hij sloeg zijn deur dicht en deed hem op slot, voor het geval dat zijn ouders binnen zouden komen. Niet dat ze dat vaak deden; vaak lieten ze hem met rust en misten hem niet eens als hij naar buiten ging. Hij ritste zijn rugzak open en viste zijn pak uit het onderste vak. Vluchtig trok hij het aan, gooide zijn raam open en sprong er uit. De koele avondlucht deed hem goed. Hij slingerde naar een ander, lager gebouw en keek rond. Hij zag een glimp van de woonkamer in de Stark Tower tussen de gordijnen door, waar Steve en Tony als het goed is nog zaten. In de paar weken dat hij bijna elke avond weg was geweest hadden ze hem nog nooit gemist of überhaupt gemerkt dat hij weg was. Een alarm trok zijn aandacht en hij ging op weg.

Donnie
Karaoke-ster

Donnie schreef:
Daar zat ik dan, alleen op de bank. Peter was naar zijn kamer en Tony was weer eens naar zijn lab gevlucht. Het was niet de eerste keer dat ik in mijn eentje achter bleef. Meestal las ik dan een boek. Maar aangezien ik de meeste al uitgelezen had en ik er ook niet zoveel zin in had om iets te lezen, besloot ik om maar wat televisie te kijken. Toen ik de televisie aanzette, merkte ik al snel dat er enkele zenders geblokkeerd waren. Ik was er al snel achter gekomen dat dat de nieuwszenders waren. Die had Tony waarschijnlijk geblokkeerd zodat er tijdens het zappen niet toevallig een nieuws bericht over spiderman in beeld kwam. Ik zuchtte en zette de televisie uit. Ik begon me te vervelen. Ik besloot bij Peter te gaan kijken. Dus ik liep naar de lift en was binnen enkele seconden boven. Ik liep door de gang en stond stil voor Peter's kamer, er klonk een stilte vanachter de deur. Die slaapt vast al, dacht ik bij mezelf en ik wilde hem niet storen dus ik liep zachtjes terug naar de lift. Ik bedacht dat het misschien wel een goed idee was om ook te gaan slapen. Iets veel beters had ik toch niet te doen. Tony en ik sliepen op een andere verdieping als Peter, dus ik pakte weer de lift en ging enkele verdiepingen naar boven. Eenmaal op onze kamer aangekomen, trok ik mijn kleren uit en stapte ik in bed. Zal ik wachten tot Tony naar boven komt, vroeg ik mezelf af. Maar het zag er niet naar uit dat Tony snel zou komen, en ik viel in slaap.

FABQUEEN
YouTube-ster

FABQUEEN schreef:
Ik schrijf niet veel want zit in een dip en druk met school enzo, maar doe wel mee ^-^
~
Sinds kort had ik altijd de krant gehaald en de hoofdpagina gelezen. Geloof het of niet, maar ik las de krant in plaats van het ding te vervuilen zoals meestal. Het was echter puur omdat kleine Peter in de krant stond. Persoonlijk zag ik hem laatst weinig. Zijn ouders zijn er fel tegen als hij met mij omgaat, ze weten niet eens dat hij Spider-man is. Ik stond op en liep naar de koelkast om te kijken of er nog pizza lag of wat anders te eten. Ik zag een biertje staan en dronk dat op en gooide het weg. Snel daarna keek ik verder of er nog wat anders lag. Nee, ik draaide me om en stootte tegen iets aan met me voet. Ik schopte er tegenaan en het bleek het gene te zijn waar ik zo naar zocht. Pizza. Ik pakte een stuk en liep terug naar mijn stoel en ging weer tv kijken.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:

Afwezig draaide ik een van de vele schroeven van de Ford Flathead Roadster weer op zijn plaats, toen de draaiende beweging me ineens aan een dop deed denken. En niet zomaar een dop; de dop van de beste whisky die zich in mijn lab bevond. Al wilde Steve liever niet dat ik dronk, deed ik het soms toch, dan kon ik de verleiding en hunkering naar het brandende, bijna schroeiende gevoel op mijn keel en tong niet weerstaan en gaf ik eraan toe. Behalve de paar flessen drank in de keuken, stonden er ook een paar in het lab. Het was mijn geheime privé voorraad, waar alleen Jarvis en ik iets van wisten. (A/N: Peter volgens mij ook, dat is aan Iris om te bepalen, maar dat weet Tony niet ) Ik liep met grote passen naar het minikoelkastje, die er uitzag als een gewone kast. Prachtig gedaan, al zeg ik het zelf. Ik trok de kast misschien een beetje te hardhandig open en bekeek de minder stoffig dan ik verwachtte flessen. Ik nam er een vast, maar zette hem bijna meteen weer terug. Het was de beste whisky die daar stond, maar hij beviel me niet. Misschien staan er in de keuken nog andere… dacht ik, terwijl ik op de binnenkant van mijn wang beet. Benieuwd liep ik naar de lift, waarna ik door de donkere hal naar de net zo donkere keuken liep. Ik kreeg gelijk: in het beruchte keukenkastje stond mijn favoriete whisky: Dewar’s Twelve Year Old. De whisky had iets bijzonders, iets wat de andere niet hadden. Misschien was het de toegevoegde honing en de fruitige smaak, misschien was het het dubbele verouderingsproces, er was in ieder geval iets. Zonder de moeite te nemen om er ijs bij te gooien, schonk ik het glas vol. Voor ik ook maar één slokje nam, liep ik naar het grote raam wat zich uitspreidde langs een groot deel van het raam en staarde naar het schitterende uitzicht van de zelfs s’ nachts nog actieve stad Manhattan.

Mew
Straatmuzikant

Mew schreef:
Het was een rustige nacht geweest. Peter keek vanaf een afstandje naar de Tower en constateerde dat de lichten in de huiskamer uit waren en die in de verdieping van het lab aan, wat dus waarschijnlijk betekende dat Steve aan het slapen was en Tony in zijn lab aan het werken. Het raam bij zijn kamer stond nog steeds op een kiertje en met een paar sprongen was hij boven en duwde hij zijn raam verder open. Hij landde op zijn bed en trok zijn pak uit, en verving het door een blauwe pyjama.
Voorzichtig duwde hij zijn kamerdeur open en nam de lift naar de huiskamer. Het was volledig donker en stil boven, gelukkig. Peter liep naar de koelkast en schonk een glas appelsap in, die hij in een paar slokken opdronk. Het deed pijn aan zijn hoofd omdat het zo koud was, maar hij had echt dorst gehad.
Hij reikte met zijn hand naar een van de bovenste kastjes, eentje met een specifieke inhoud: zijn vaders 'geheime' drankvoorraad, al wist hij ervan en Steve waarschijnlijk ook, al wist hij het laatste niet zeker. Voor iets meer gemak pakte hij het kleine krukje dat altijd in het gootsteenkastje stond, zodat hij een fijn overzicht over de flessen had. Hij zocht specifiek naar de whiskey die Tony wat minder lekker vond, zodat hij hem minder snel of gewoon niet zou missen. Hij sloot zijn hand om een koude stoffige fles en haalde hem eruit: tevreden met zijn vangst schoof hij de flessen onopvallend een stukje dichter bij elkaar, borg hij het krukje op en liep hij terug naar zijn kamer.
Hij borg de fles op in zijn kledingkast en plofte op zijn bed. Terwijl hij zich afvroeg waarom Jarvis hem nog niet had verraden, viel hij in slaap.

Donnie
Karaoke-ster

Donnie schreef:
Toen ik vanmorgen wakker werd, zag ik dat er geen Tony naast me lag. Hij was vannacht niet naar bed gekomen. Of wel? Misschien was hij er even geweest, en is hij weer vertrokken voordat ik wakker werd. Ik zuchtte, wie hield ik voor de gek. Tony hield van uitslapen, als hij vannacht hier was geweest, dan zou hij er nu nog liggen. Maar dat was dus niet zo. Waarom was Tony niet naar bed gekomen vannacht, vroeg ik me af. Waarom was hij niet gekomen? Waarom was hij niet bij me in bed gestapt? Waarom heeft hij zijn armen niet om me heen geslagen en heeft hij me niet in mijn nek gekust zoals hij iedere avond deed. Met als deze vragen stapte ik uit bed en rekte me uit. Terwijl ik een shirt over mijn hoofd heen trok en een broek aan deed, besloot ik om zo naar Tony's lab te gaan. Als ik Tony kwijt was, keek ik meestel als eerste in zijn lab, daar was hij meestal wel te vinden. Zodra ik helemaal aangekleed was, liep ik de slaapkamer uit naar de lift. Ik stapte in de lift en ging naar beneden, naar Tony's lab. Maar nee, daar was Tony niet. Dit snapte ik even niet. Als Tony alleen wilt zijn, of wat de reden van dit ook mag zijn, ging hij naar zijn lab, waarom nu niet? Ik wilde me niet teveel zorgen gaan maken, dus ik besloot naar de keuken te gaan om daar alvast wat ontbijt spullen klaar te zetten. Eenmaal in de keuken trof ik Tony aan. Daar lag hij, op de grond. Op de tafel stond een glas, nog half vol. Ik pakte het op een rook eraan, alcohol. Ik zuchtte teleurgesteld. Ik liep om Tony heen. Al snel zag ik de lege fles Dewars Twelve Year Old liggen. Ik keek naar Tony. Hij zou zowel bewusteloos als slapend kunnen zijn. Ik vond het een triest gezicht. Ik vond het vreselijk om mijn Tony zo te zien. Natuurlijk had ik liever dat hij liever niet dronk. Maar het verbieden ervan, had duidelijk geen goed effect. Ik wilde niet dat hij stiekem zou gaan drinken, ik wilde niet dat hij dingen voor me zou gaan verbergen. Straks begint hij straks nog aan een geheime drankvoorraad, dacht ik, en dat wilde ik niet. Ik kon Tony hier niet zomaar laten liggen, bedacht ik me. Dus hurkte ik naast hem neer en tilde hem op. Vervolgens droeg ik hem naar de lift, naar onze kamer, naar het bed, daar legde ik hem neer. Toen liep ik weer de kamer uit, de lift in, de keuken binnen. Ik wilde net beginnen aan het klaar maken van het ontbijt, toen ik besefte dat dat eigenlijk helemaal geen zin had. Tony lag nog dronken op bed en Peter sliep nog. Ja, Peter, ik wist niet wat hij 's avonds allemaal nog deed op zijn kamer, maar het was blijkbaar vermoeiend want elke ochtend sliep hij zo lang mogelijk uit. Aangezien het nog maar 9uur was en het dus nog wel even zou duren voordat beide heren uit hun bed en naar beneden zouden komen, besloot ik maar op de bank een tijdschrift door te bladeren.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Meteen toen ik wakker werd, wist ik het; ik was te ver gegaan. Zelfs voor ik mijn ogen goed en wel geopend had, voelde ik mijn hoofd bonken en een irritante fluittoon verstoorde mijn gedachten. Ik kreunde luidruchtig, terwijl ik mijn ogen stijf dichtkneep. Snel bewoog ik mijn handen naar mijn hoofd en wreef over mijn slapen. Een zucht van verlichting volgde de gepijnigde kreun al snel op. Ik had eigenlijk geen idee waarom, maar het verminderde de hoofdpijn aanzienlijk. Ik haalde een keer diep adem en probeerde mijn gedachten op orde te krijgen en me te herinneren wat er de vorige avond was gebeurd. Ik wist nog dat hoe ik me verveeld had, tot ik de whisky had opengemaakt. Vanaf daar was alles ongeveer een grote waas waarvan ik me niets meer kon herinneren. Toen schoten mijn handen van mijn slapen af en omklemden ze mijn mond, waar ik een ronduit ranzige smaak proefde. Tranen vormden zich in de hoeken van mijn ogen toen ik het overgeefsel weg probeerde te slikken. 'Jarvis?' kraakte mijn stem zacht. 'Haal Steve voor me, alsjeblieft.' Na het zeldzame moment waar ik beleefd was tegen de computer, draaide ik me op mijn zij, met mijn rug naar de deur toe, en ik krulde me op tot een balletje. Terwijl ik op Steve wachtte, dwaalde mijn gedachten af naar de vorige keer dat zoiets gebeurd was. Die keer was minder dan twee maanden geleden en het was nog erger geweest dan nu. Dit deed ik steeds; elke keer als iets goed ging in mijn leven, moest ik het wel verpesten. Wat als... wat als Steve genoeg van me kreeg? Wat als hij tot de conclusie kwam dat ik nooit zo'n goede vader voor Peter zou kunnen zijn als hij al jaren was? Opnieuw kneep ik mijn ogen stijf dicht, maar ondanks mijn moeite lukte het een traan om zich een weg langs mijn wang te banen.

Mew
Straatmuzikant

Mew schreef:
Peter werd uit zijn slaap gehaald door een felle zonnestraal die door zijn gordijnen heen scheen. Hij gaapte en vroeg zich af welke dag het was - waarschijnlijk zaterdag, anders had hij zijn wekker nog wel gezet voor school. Het was net tien uur geweest, zag hij toen hij op de klok keek. Nog geen maand geleden was hij nooit zo'n uitslaper geweest, maar sinds hij s'nachts regelmatig wegging bleef hij in het weekend vaak tot tien of elf uur liggen, en doordeweeks zo laat mogelijk, wat vaak door zijn rooster acht uur was.
Hij stapte uit zijn bed en trok een comfortabel shirt en joggingbroek aan. Hij was niet van plan om vandaag weg te gaan, behalve als zijn vaders eventueel nog plannen hadden. Als dat het geval was, zou hij wel wat anders aantrekken.
Terwijl hij opnieuw gaapte drukte hij ongeduldig op het knopje van de lift. Hij stapte in en drukte op het knopje van de verdieping van de huiskamer, waarna de lift langzaam omhoog gleed.
Peter liep de huiskamer binnen en zag Steve op de bank zitten. Hij had een tijdschrift in zijn handen, maar leek het niet echt aandachtig te lezen.
'Goedemorgen, pap.' Hij glimlachte en plofte naast hem op de bank. 'Waar is Tony?'

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld