GayORPG ~ The demon and the angel - Forum

Marissa schreef:
Samen met Hoothoot, ALLEEN WIJ WETEN

Mijn rol:
Elliot Argan is een 19 jarige verbannen engel, die erg klein is. Namelijk 1.59 meter groot. Het is een erg lieve jongen. De reden waarom hij verbannen is? Hij wilde iemand van de duistere zijde helpen, zonder te weten dat diegene duister was.

Me begins c:
~
Met een zucht keek ik omhoog, naar de regen die duisterder leek dan normaal. Mijn gevoel zei dat er iets verschrikkelijks aan zou komen voor mij, maar het kon me niets schelen. Ik wilde toch niet meer leven, ik had geen doel meer in mijn leven. Op het moment zat ik treurig tegen een boom, voor me uit te staren naar het donkere woud. Natuurlijk wist ik dat hier een demon woonde en wat hij kon doen, maar ook dit kon me niets schelen. Langzaam kwam ik overeind, om een stukje te gaan lopen. Misschien vond ik onderweg iets dat ik kon gebruiken om mezelf om te brengen. Een zachte grinnik kwam uit mijn mond. Alsof dat zou helpen, ik was een helende engel, alleen sterke magie zou mij om kunnen brengen en zo goed was ik nog niet.

Azelf schreef:

Et moi:

Diabel Quatermain , 21 jaar oud en demon, zo’n 1.89 meter lang en zeer gespierd, donkerblond haar en donkerbruine ogen, verblijft al jaren op aarde. Hij is gemeen, sadistisch en ronduit gestoord. Hij heeft iets met naïevelingen, hij vindt ze vermakelijk. En dat ‘iets’ is niet bepaald liefdevol of aardig. Maar daar kom je nog wel achter.

Ik heb dit stukje niet heel goed doorgelezen, heb ik even het geduld niet voor, en je mag powerplayen zoveel je wilt.
__________________________________________

De gehele dag sierde een triomfantelijke, maar valse grijns Diabels lippen. Al sinds hij wakker was liep hij van hot naar her in het kleine, afgezonderde, vredig uitziende hutje, af en toe grinnikend of zelfs hardop lachend om zijn genialiteit en om het vooruitzicht van komende dagen. Misschien zelfs weken, als hij, of zij, het een beetje goed uit kon houden. Zijn ogen gleden gespannen over al het materiaal wat klaar lag. Alles stond, lag en hing gerangschikt tot in pure perfectie. Als Diabel iets deed, deed hij het ook goed. Hij nam zijn favoriete ‘werktuig’ nog een laatste keer in zijn handen. Nadat hij het zorgvuldig had teruggelegd, draaide hij zich abrupt om. Bijna huppelend bewoog hij zich naar de roodgetinte, glazen bol en met een kleine beweging van zijn hand begonnen de papiertjes uit zichzelf rond te dwarrelen. Tot er met een door de stilte hard klinkende vingerknip één uitvloog, precies in Diabels hand. Een sierlijk geschreven getal sierde het blaadje. Negentien. Natuurlijk zei dit hem nog niet heel veel, maar zijn enthousiasme groeide, naarmate het moment dichterbij kwam. Zijn volgende actie kostte hem iets meer moeite, maar dat offerde hij met plezier. Met een kalme, hoewel gestoorde glimlach sloot hij zijn ogen en bekeek de beelden die voor zijn ogen opkwamen.