ORPG) Wout/Envy -Random- - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG) Wout/Envy -Random-

Anoniem
YouTube-ster

Envy schreef:
Geen verhaallijn, geen regels en nothing makes sense: dat is zoals wij het gaan doen.

Mijn personage is de 19-jarige Misuki Takeda (van Japanse afkomst omdat ik van Japan houd weet je wel)

Ze is alles behalve sociaal, heeft een hekel aan de meeste mensen en is een sadist. Verder heeft ze een anime verslaving, een game verslaving en een boeken verslaving (een beetje zoals mij dus, haha)

Wout zijn personage weet ik niet, die post hier maar en dan begin ik wel gewoon random ergens, omdat het kan.

Account verwijderd

schreef:
Het duurde even, mijn excuses!

Mijn personage is de (pas) zestienjarige Lucy Damms. (Ik ben niet zo goed in namen ._.) Door haar jeugd is ze erg direct tegen de medemens en laat niet snel mensen toe in haar leven. Op haar dertiende zijn beide ouders overleden door een ongeluk, waardoor ze de zorg voor haar jongere broertje genoodzaakt moest overnemen.
Ze is dus niet de gezelligste en zet zich nogal op tegen andere, maar eigenlijk is het een hele lieve meid - maar meer over het personage verklap ik lekker niet, want daar kom je nog wel achter! ^^

Anoniem
YouTube-ster

Envy schreef:
Harde regendruppels vielen met veel lawaai op de harde stenen van de straten. Misuki had haar paraplu boven haar hoofd uitgeslagen, iets wat wel slim was met dit weer, en liep door de verlaten stad. Ze neuriede een slaapliedje terwijl ze naar de sterren staarde, die door de donkere wolken in de lucht nauwelijks zichtbaar waren. Af en toe reed er een auto op de snelweg die naast de stad liep, waardoor het vage geluid van autobanden op nat beton duidelijk tussen de gebouwen door echode. Misuki hield van de nacht, puur omdat ze dan geen mensen hoefde tegen te komen. Ze hield zich overdag vaak schuil in haar huis waar ze enkel uitkwam als het echt nodig was. Ze had op een dag besloten om gewoon te stoppen met school en op de een of andere rare manier had ze er nooit problemen mee gekregen, misschien omdat ze Aziatisch was en aangezien iedereen altijd racistisch tegen Aziaten was hadden ze besloten om haar voor deze ene keer maar met rust te laten.
In ieder geval liep Misuki momenteel dus wat door de stad te derpen, zonder een echt doel te hebben om zo laat nog alleen buiten rond te lopen. Iedereen was slim genoeg om op deze donkere en regenachtige donderdag nacht binnen te blijven, iedereen behalve Misuki, die ondanks dat ze Aziatisch was dus toch nog redelijk dom kon zijn.

Account verwijderd

schreef:
Je schrijft met zoveel details damn
---------------------------------------
'Lucy!', schreeuwt mijn broertje van uit zijn kamer, terwijl zijn stem overslaat. 'Waar is mijn grijze spijkerbroek? Je zei dat het spijkerbroek gewassen zou zijn voor vandaag!' Het duurt even voordat ik antwoord, hij wordt zo snel groot. Ik kan me nog vaag herinneren dat mijn kleine broertje tegen me aanlag. Tranen stroomde over zijn wangen. Hij lijkt niet op mij, toen ook al niet. Hij is altijd eerlijk geweest, oprecht, nooit bang om zijn gevoelens te tonen. Als ik met hem praat over mama en papa doet het me pijn dat hij ze nog enkel herinnert van foto's. 'Het is nog steeds 'de spijkerbroek' jochie, hoe oud ben nou? Hij hangt op je verwarming.' Ik hoor zijn luidruchtige, lompe voetstappen. Het jongetje dat vroeger geluidloos op zijn kleine, wollen sokken naar me toe kroop is er niet meer. Ondanks ik nooit dat kleine meisje ben geweest voel ik jaloezie tegenover hem. Hij is veel sterker dan mij, wat ik tevens niet laat merken. Iedereen denkt dat ik die sterke, harde vrouw ben met veel zelfsvertrouwen: maar niets is minder waard. Hij ging door met zijn leven, maar ik ben nog altijd blijven hangen in de dood van mijn ouders. Ik heb vier muren om ons, mijn broertje en ik, heen gebouwd: maar langzaam maar zeker vindt hij zijn uitweg en laat hij mij alleen achter. Mijn kleine broertje. Mijn kleine broertje wordt groot.

Anoniem
YouTube-ster

Envy schreef:
Doe ik ook niet altijd hoor, haha
-------------------------------------

Misuki was ondertussen al weer richting haar huis gelopen, aangezien het weer ochtend werd en de zon langzaam boven de boomtoppen in het park verscheen. Hier en daar liepen al weer mensen die hun hond aan het uitlaten waren. De meeste mensen glimlachten vriendelijk naar Misuki, die ze totaal negeerde en zo snel mogelijk weer in haar huis wilde zitten. Zodra Misuki langs een huis kwam waar heel wat lawaai weg kwam, hoewel het voor andere mensen waarschijnlijk nauwelijks lawaai zou zijn, en ze stond even stil. Achter het raam die in de woonkamer uitkeek zag Misuki een jongen lopen met een spijkerbroek in zijn hand. Ze kon hem nauwelijks zien omdat de gordijnen nog grotendeels dicht waren en dus liep Misuki maar verder. Het had geen nut om naar mensen te gaan staren, vooral niet als je zo antisociaal was als Misuki. Ze grabbelde even in haar tas en haalde daar een Death Note uit, een neppe die ze van een cosplay site had gekocht, uiteraard. Ondanks dat hij nooit zo zou werken zoals in de anime vond Misuki het toch leuk om af en toe wat namen op te schrijven en te fantaseren hoe die mensen dan ook daadwerkelijk zouden sterven. Als een grote animefan had Misuki van alles en nog wat in haar huis liggen wat met anime te maken had. Hele outfits en natuurlijk stapels manga lagen in de kamers opgeborgen. Misuki woonde alleen maar had toch een redelijk groot huis, ze had dus veel ruimte.

Account verwijderd

schreef:
Terwijl ik het nog volle pak melk pak en het over mijn cornflakes schenk hoor ik mijn kleine, grote broertje de trap afkomen. Ik irriteer mij er dagelijks aan, dat hij zijn vieze schoenen boven al aandoet, want dat kan ik natuurlijk weer gaan schoonmaken. Ons huis is niet groot, maar de hoogstnodige levensvoorzieningen zitten er letterlijk ingepropt. Soms heb ik het gevoel dat de muren op me afkomen, alsof alles kleiner wordt: maar dat is natuurlijk niet zo. Ik moet echt stoppen met al die films kijken, maar ik heb werkelijk geen enkel idee wat ik anders zou moeten doen.
Terwijl mijn broertje, Jace, zijn spijkerbroek die hij inmiddels heeft gevonden midden in de woonkamer aandoet loop ik met mijn kom cornflakes richting de bank. De bank is jaren oud, maar ik beschik niet over de financiën om een tweedehands model te kopen, laat staan een volledig nieuwe bank. Op de een of andere manier kent Jace geen schaamte, half naakt in de woonkamer en zich even aan het aankleden, terwijl er tientallen mensen voorbij lopen. We wonen in een vreselijke buurt, sirenes horen is een van de gewoonste zaken. Ik baal ervan dat Jace moest opgroeien in deze buurt. Ondanks dat hij zich werkelijk nergens voor schaamt, neemt hij nooit vrienden mee naar huis - wat ik tevens erg goed snap - maar spreekt altijd op andere plekken af. Zijn vrienden hebben een geweldig leven, grote huizen, hoge functies, maar toch is hij altijd vrij nuchter wat ons huisje betreft. Hij zeurt nooit, hij weet wat de stand van zaken is en weet dat ik mijn best doe om alles bij elkaar te houden. Het was een hele klus om te zorgen dat wij niet naar een pleeggezin moesten, maar met hulp van onze grootmoeder, die inmiddels is overleden, is het na veel meten en wegen gelukt.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld