Hier komen de laatste 3 forum topics
te staan waarop je hebt gereageerd.
+ Plaats shout
Anoniem
WOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
0 | 0 | 0 | 0
0%
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

> Sluiten
Helper
14 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar
ORPG met Veela
Laryanue
Karaoke-ster



Dump jij je char maar eerst, dan kan ik die van mij nog even bedenken. Gheheheh.
Laryanue
Karaoke-ster



Sorry dat het zo lang duurde, ik moest douchen en ik had geen inspiratie. T_T

Naam: Darren McMahon
Leeftijd: 24
Innerlijk: Darren is een persoon die niet veel voelt voor het gezelschap van anderen, hij is ietwat afstandelijk en is liever alleen dan in het gezelschap van een ander. Hij heeft zijn vriendelijke kanten, delen van hem die je laten denken dat hij te vertrouwen is en naar je luistert, maar in feite is hij niet te vertrouwen en gebruikt hij je woorden graag tegen je. Hij vertrouwt een ander ook niet snel, omdat hij door zichzelf weet waar een ander tot in staat kan zijn. Slechts weinigen kunnen zijn vertrouwen winnen en diegenen zijn de enigen wiens gezelschap hij accepteert. 
Uiterlijk: Darren is iets langer dan de gemiddelde man van zijn leeftijd, maar zijn lengte maakt hem niet slungelig. Hij is sterk gebouwd en hij benut zijn spierkracht wanneer nodig. Het is niet dat hij van de aandacht geniet wanneer hij iets zwaars optilt, het komt hem slechts handig uit.
Hij heeft een blanke huid, die door gebrek aan zonlicht in het instituut erg bleek is. Zijn haar is daarentegen donkerbruin, net zoals zijn stoppelbaardje.
Gave: Hij kan microgolven met een hoge energieconcentratie laten ontstaan die waterstofmoleculen kunnen laten bewegen waardoor warmte ontstaat, met deze golven kan hij bijvoorbeeld iemands brein koken, erg leuk en gezellig allemaal.

Laryanue
Karaoke-ster



Tot zijn verbazing werd hij niet naar zijn eigen kamer gebracht, maar leidden de bewakers die hem omringden hem verder door de gangen. Hij had net korte tests ondergaan, waaronder een waar een enorme magnetron bij werd gebruikt. Hij vroeg zich af hoe die mensen op het idee waren gekomen om hem in een magnetron te stoppen, waren ze van plan geweest hem op te eten bij het avondeten? Was dat mooi even misgegaan. De microgolven deden hem niks, ze kwamen niet eens bij hem in de buurt, al wilde hij niet weten wat er zou gebeuren als ze dat wel deden. Hij wilde niet graag te weten te komen hoe het voelde om van binnenuit gekookt te worden. Bij een andere test moest hij ratten koken, arme beesten. Ze hadden geen schijn van kans, lagen plat op de grond voor ze op de vlucht konden slaan. Terwijl de wetenschappers achter het raam helemaal wild werden van het resultaat en waarschijnlijk bedachten wat ze ermee konden doen als ze hem konden beïnvloeden, had hij lichtelijke medelijden met de ratten. Ook hadden ze getest of hij microgolven met een lagere concentratie kon beïnvloeden, wat eindigde in een slechte verbinding tussen bepaalde apparaten en satellieten. Ze probeerden het resultaat van het virus verder te onderzoeken dan de scans en bloedtests die hij de dagen eerder had ondergaan.
Hij keek niet bepaald uit naar de tests die zouden komen, dankzij de natuurkundelessen die hij ooit had gehad wist hij dat microgolven energie konden transporteren. Hij vroeg zich af of ze hem ooit onder stroom zouden zetten, al hoefde hij daar niet lang over na te denken, deze mensen waren zo gek dat ze op andere mensen gingen testen, ze zouden waarschijnlijk bereid zijn om iemand te elektrocuteren.
De bewakers brachten hem naar een vleugel waar hij niet eerder was geweest, al had hij al vele kamers gezien in dit instituut. Na vele deuren te zijn gepasseerd werd er een geopend en werd hij naar binnen geleid. 'Je nieuwe kamer, voorlopig,' zei een van de bewakers, waarna de deur met een harde klap dichtgeslagen werd. 
'Ook nog een fijne dag toegewenst...' mompelde hij geïrriteerd. Hij keek om zich heen, vroeg zich af wat er nieuw was aan deze kamer, behalve de locatie. Deze was identiek aan alle andere kamers waar hij was geweest, het enige verschil was dat in deze kamer nog iemand anders verbleef.
Laryanue
Karaoke-ster



Hun blikken kruisten, ook hij keek haar aan. 'Darren,' zei hij toen hij haar naam hoorde. Heel even bleef hij haar aankijken, maar daarna wendde hij zijn blik af om zijn ogen de kamer af te laten speuren. Er was echt niets anders aan deze kamer, dezelfde metalen deur, dezelfde witte muren en dezelfde steriele lucht die er rondhing als die in een ziekenhuis. Hij hoorde haar zeggen dat ze met elkaar opgescheept zouden zitten, waarop hij een kort antwoord had. 'Voorlopig,' zei hij terwijl hij naar het lege bed liep. Toen hij ging zitten, voelde hij het matras indeuken onder het gewicht. Het verbaasde hem dat de bedden nog van redelijke kwaliteit waren en dat hij geen veren hoorde kraken.
Om eerlijk te zijn wilde hij wel weten met wie hij te maken had, voor hetzelfde geld zat hij misschien in een kamer met iemand die over dezelfde "gave" als hij beschikte, al zag hij het eerder als een mutatie. 'Dus... hoe ben jij in deze freakshow beland?' Om eerlijk te zijn verwachtte hij niet een antwoord op zijn vraag, maar misschien zou ze antwoorden. Hij wilde wel eens weten of hij 's nachts veilig was.
Laryanue
Karaoke-ster



Eerst dacht hij dat ze alleen haar huid en haren kon laten glimmen, iets wat hem deed denken aan slechte vampierromans waar mensen jaren geleden in de ban van waren geweest. Dus hij zat opgescheept met iemand die eruit zag alsof ze was bespoten met doorzichtige lak. Waar hij wel van onder de indruk was, was toen haar hand haar arm raakte. Het geluid deed hem denken aan twee keiharde materialen die elkaar raakten. Hij trok een wenkbrauw op toen hij ietwat geïnteresseerd naar haar huid keek, en hij dacht dat al dat microgolf gedoe boeiend was.
Voor hij het doorhad voelde hij haar hand tegen zijn wang, al voelde het niet zoals de hand van de gemiddelde mens zou moeten voelen. Hij had niet verwacht dat het zacht zou gaan voelen, maar dit voelde alsof iemand een glasplaat tegen zijn wang hield. Zijn blik ging weer naar haar gezicht, zich ergens afvragend of ze wel iets voelde met die huid.
'Ik ben een wandelende magnetron, dus als je nog koud eten hebt...' zei hij met een kleine grijns op zijn gezicht. 'En het is ook niet echt bepaald handig om me in de buurt van zenders te hebben.'
Laryanue
Karaoke-ster



'Jammer, ik had eigenlijk wel zin in een film met popcorn,' zei hij met nog steeds diezelfde grijns op zijn gezicht. Toen hij voelde dat ze in beweging kwam, dacht hij eerst dat ze weer op zou staan. In plaats daarvan ging ze voor hem zitten. 'Ja, ik had het al in mijn vorige kamers gemerkt. Helaas werken ze hier niet met camera's, was leuk geweest om die te kunnen storen,' zei hij met het onderzoek van eerder die dag in gedachten. Hij had niet veel kunnen opvangen van de uitkomsten van het onderzoek, maar hij was er vrijwel zeker van dat hij beter niet in de buurt kon staan van bepaalde apparatuur, hij had enkele woorden van gesprekken opgevangen en daarbij was het hem opgevallen dat de bewakers meerdere pogingen hadden gedaan om te communiceren met hun collega's via de portofonen die ze aan hun riemen droegen, maar geen antwoorden ontvingen. Terwijl hij haar bleef aankijken, zag hij de glinstering in zijn ogen. Zijn grijns was inmiddels verdwenen, maar een mondhoek krulde weer omhoog. 'Laat ik maar niet proberen om aan te voelen als een magnetron, ik neem aan dat je het niet aangenaam zou vinden als ik je van binnenuit zou koken?'
Plaats een reactie
Reageer
Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld