Forum

Terwijl hij met grote, zelfverzekerde passen door de lange hal liep, kon Dorian het niet laten nog een laatste hand aan zijn uiterlijk te leggen. Voor de laatste keer, voor hij de ruimte binnen zou stappen, schoof hij zijn stropdas recht, voor de laatste keer kamde hij met zijn hand zijn haar naar achter, voor de laatste keer trok hij zijn vlekkeloos witte overhemd strak en voor de laatste keer wreef hij over zijn stoppels. Ten slotte gunde hij zijn nette, korte nagels een korte blik, maar daarna liet hij zijn verschijning met rust. Hij haalde een keer diep adem – niet dat hij zenuwachtig was – en legde toen zijn hand op de gouden deurklink, hoewel hij zich meteen weer bedacht. Hij stroopte een van zijn mouwen op en bekeek de tijd, waarna een korte grinnik zijn lippen verliet. Zoals bijna altijd, was hij te laat. Ach, ze zouden er maar aan moeten wennen. De tijd boeide hem niet gek veel. Je leeft maar eens, dan moet je het goed doen, ook. Met een krachtige beweging duwde hij de klink omlaag en de deur open. Meteen toen zijn oog viel op de aanwezigen, begon hij te twijfelen aan zijn keuze om op te komen dagen. Bij meerdere mensen vielen hem wapens op. Ook al was hij één van de beste in zijn vak, kogels waren moeilijk te ontwijken. Informatie die al jaren geleden in zijn hoofd was gestampt, vond zijn weg terug naar het oppervlak. Het was informatie over al de vuurwapens die hij zo kon zien. Door sommige was hij best onder de indruk, anderen vond hij eerder lachwekkend. Hij merkte dat veel ogen op hem waren gericht en bedacht zich dat daar geen verandering in zou komen, als hij dom bij de deuropening bleef staan. Met dezelfde grote, zekere passen liep hij een stuk verder naar het midden van de ruimte. 

Meteen toen hij verder was gelopen, werden zijn vermoedens bevestigd. Omdat hij hiervoor te druk bezig was met de wapens, had hij de knappe verschijning van de alom bekende jonge vrouw niet opgemerkt. Iets wat een moment later nogal in zijn nadeel werkte. Als de dolk op dat moment niet zo angstaanjagend dichtbij was geweest, had hij op z’n minst gegrinnikt door de ouderwetsheid van het wapen. Hij kon niet veel meer dan een paar stappen terug zetten, voor er een man tussen hen in verscheen. Hij trok een wenkbrauw op. Wie is dat nou weer? Hij liet de informatie even op zich inwerken. Jammer, hij zou maar wat graag zijn grootste concurrente van de kaart vegen. Zijn adem verliet voor een moment trillerig zijn mond, bij de gedachte aan wat hij haar allemaal aan zou kunnen doen, als hij de kans maar kreeg. Hij grijnsde even, toen de man Azura even indringend aan keek en hem buiten beschouwing liet, alsof hij geen levensgevaarlijke, wraaklustige eikel was. Toen liet hij de kinderachtige competitiedrift achterwege en luisterde aandachtig. De verhoogde geldprijs sprak hem enorm aan en hij wist dat Azura er hetzelfde over dacht. Hij sloeg zijn armen over elkaar heen en dacht even na. Natuurlijk wilde hij niet met dat kreng samenwerken, maar voor dat geld zou hij zijn principes misschien aan de kant schuiven. En trouwens, eigenlijk wist hij niet eens of het een kreng was. Vast wel, ze was immers een moordenares, maar toch, het was het proberen waard. 'Ik zal hem niet aanvallen tijdens deze klus, maar ik heb nog altijd het recht op zelfverdediging.’ Ook deze woorden deden zijn wenkbrauw omhoog gaan. ‘Wat valt bij jou onder ‘zelfverdediging’?’ vroeg hij wantrouwend, maar na een waarschuwende blik van de man voor hen rolde hij met zijn ogen en mompelde haar uitspraak na. ‘Dus,’ begon Dorian, ‘wie is je baas, eigenlijk? Ik weet niet hoe het met haar zit…’ Hij sprak het woord ‘haar’ uit alsof het vergif was, gewoon om even duidelijk te maken dat hij het ook niet bepaald eens wat met de samenwerking. ‘Maar ik heb meer informatie nodig dat dit.’

Vanuit zijn ooghoeken merkte hij haar reactie op, al boeide die hem weinig en verspilde hij er geen aandacht aan. Hij snapte haar actie wel, normaliter zou hij ook nooit zoiets vragen, maar als hij niet of te weinig uitbetaald zou krijgen, zou hij wel willen weten wie hij langzaam en pijnlijk zou moeten vermoorden. Natuurlijk kon hij dat ook gewoon zelf uitzoeken, maar hij had meer en wat beters te doen dan dat. Het zou verspilde moeite zijn, die hij ook in een volgende cliënt kon stoppen. Al de sarcastische en beledigende opmerkingen, niet alleen naar de man voor hen, maar ook over de reactie van Azura, die zich in zijn hoofd vormde, slikte hij – weliswaar met moeite - in. Ze waren onnodig, concludeerde hij. Heel vaak dacht hij daar toch anders over, maar nu het over zo veel geld ging, Azura de opdracht waarschijnlijk wel in haar eentje aankon en er anders binnen no-time een nieuwe huurmoordenaar op de stoep stond, leek het hem beter zijn mond te houden. Aangezien het vrijwel voor zich sprak dat hij de opdracht aan zou nemen, bleef hij zwijgen. In plaats van de moeite te nemen een paar woorden te spreken, gaf hij de man een veelbetekende blik, waaruit hij Dorians keuze opmaakte, waarna hij rustig verder vertelde. Zijn mondhoeken krulden even omhoog, bij zijn volgende woorden – hij zou het immers zo doen en verwachtte van de vrouw naast hem hetzelfde. Anders dan Azura knikte hij de man nog even vriendelijk toe – iets wat je waarschijnlijk niet verwacht van een normaliter kille huurmoordenaar –, voor hij zich ook omdraaide, om de jonge vrouw, weliswaar op zijn eigen tempo, te volgen.