ORPG avec Ineke - Forum - Virtual Popstar

TheCrazyWriter schreef:
In een vlot tempo liep ze over het pad dat nauwelijks nog een pad was. Het was vervaagd en met onkruid overwoekerd doordat er al tijden niet meer naar om was gekeken. Precies dat waar zij naar op zoek was, want de persoon die zij nodig had, deed er waarschijnlijk alles aan om uit het zicht te blijven. Logisch, aangezien hij niet gepakt wilde worden, maar het was hun toch gelukt en als het goed was, moest hij zich hier ergens bevinden op dit moment. Het was ook altijd al onvermijdelijk geweest dat hij gevonden zou worden. Vroeg of laat, liever vroeg, werden de laatsten toch wel gevonden en dat was maar beter ook. Ze waren niet goed voor zichzelf wat zo overduidelijk was en toch zagen de meesten het niet. Onbegrijpelijk gewoon. Gelukkig was haar taak in theorie erg simpel. De kleine kans van slagen en de vele risico's die het met zich meebracht, maakte de praktijk er jammer genoeg niet makkelijker op. Ze leek wel gek. Oke, ze was ook wel een beetje gek, op een positieve manier, maar dat deed er niet toe. Het mes in haar hand, dát deed er toe, want dat was stap één van het plan. Ze was er namelijk van overtuigd dat de man die zij zocht niet zomaar iedere vreemde die hij tegenkwam wel even meenam en dus moest ze ervoor zorgen dat hij haar gewoon niet achter zou kunnen laten en welk normaal mens kan een gewond, onschuldig ogend meisje nou aan haar lot overlaten? Waarschijnlijk kunnen egoïstische mensen dat wel, maar daar moest ze dan maar niet op hopen.

Voorzichtig liet ze zich op de grond zakken met haar rug tegen één van de weinige muren die nog overeind stond en niet elk moment om leek te kunnen vallen. Het was moeilijk om je voor te stellen dat in het vervallen stadje waarin ze zonet was gearriveerd ooit mensen hadden geleefd. Ze kreeg er de kriebels van en dat zorgde er alleen maar voor dat het zenuwachtige gevoel nog sterker werd. Zoveel dingen konden zo erg misgaan en het kon helemaal fout aflopen voor haar. Normaal gesproken had ze dat angstige gevoel meteen weggedrukt, maar ze was alleen en misschien zou het wel helpen als ze er bang uitzag. Iniedergeval iets wat echt was en hopelijk ging ze hier geen spijt van krijgen. Ze had de punt van het ijskoude mes op haar bovenbeen gezet en langzaam begon ze dan echt aan stap één: wonden aanbrengen. Het moest echt lijken en echt deed verschrikkelijk veel pijn. De tranen prikten in haar ogen toen het mes haar vlees openhaalde waardoor bloed tevoorschijn kwam. Het zag er afschuwelijk uit, maar het was minder erg dan het leek. Daar had ze wel voor gezorgd, want doodbloeden was niet helemaal de bedoeling. Toch voegde ze nog enkele kleinere sneeën toe aan haar lichaam voor ze met het extra shirt dat ze mee had genomen het mes zo goed mogelijk schoonmaakte. Vervolgens liet ze het shirt als verband dienen, want ergens was ze toch wel bang dat de snee misschien iets dieper was gegaan dan de bedoeling was. Er kwam namelijk wel erg veel bloed uit. Makkelijk was het dan ook niet om op te staan, maar de muur bood genoeg steun en eenmaal overeind kon ze wel zonder vooruit komen. Op naar stap twee: aandacht trekken. Een betere manier dan wat rond wankelen en om hulp roepen, had ze niet kunnen bedenken en dus werd de stilte in het stadje doorbroken door het hulpgeroep van Ciarra Boudreaux.