Dauntless schreef:
Lena kon ondertussen al bijna perfect het verschil zien tussen iemand die dood was en iemand die nog leefde. Het was niet zo moeilijk, maar hoe beter je het kon hoe meer levens gered konden worden. Ze liet haar blik over de vlakte dwalen en bleef hangen op het lichaam van een jongen. Hij was ongeveer van dezelfde leeftijd en ze rende naar hem toe. Hij was bewusteloos, ze checkte zijn hartslag, niets. Toch had ze echt nog een gevoel dat hij nog in leven was, iets zei haar gewoon dat ze hem mee moest nemen naar het ziekenhuis. "Ik heb een brancard nodig" riep ze zonder het echt honderd procent te beseffen. Niet veel later werd de jongen op de brancard gelegd en ingeladen en ging zij verder met zoeken naar overlevenden. Sommige verpleegsters bleven nog verder zoeken, maar zij mocht al mee terug naar het ziekenhuis om de eerste lading patiënten te behandelen. Eenmaal daar ontfermde ze zich meteen over de jongen en checkte nogmaals zijn hartslag en polsslag, nog altijd niks.