Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

13 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ~ The island

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:

Sienna Amelia Taylor ~ 17 ~ Kan elektriciteit besturen en illusies opwekken

Heartache
Straatmuzikant

Heartache schreef:

Darian Delosso ~ 17 ~ Kan mensen besturen met zijn gedachten en de aarde besturen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Sienna had barstende hoofdpijn toen ze wakker werd. Het was zo donker in de ruimte waarin ze zich bevond dat ze eerst dacht dat ze haar ogen nog toe had, maar uiteindelijk kon ze toch vaag enkele gedaanten onderscheiden. Haar hoofd was een grote warboel en hoe meer ze probeerde te herinneren wat er gebeurd was hoe minder het lukte en hoe meer hoofdpijn ze kreeg. Ze wou rechtstaan, maar toen merkte ze dat ze aan haar polsen en voeten was vastgeketend en raakte ze in paniek terwijl langzaam maar zeker de herinneringen terug kwamen. Het was zaterdag geweest en ze had thuis tv zitten kijken toen er op de deur geklopt wel. "Ik ga wel" zei hij broer, maar een paar seconde later riep hij: "Sienna maak dat je wegkomt." Ze vertrouwde haar broer en rende via de achterdeur naar buiten. Ze zag hoe enkele gewapende mannen haar achterna kwamen, maar dankzij de adrenaline bleef ze volhouden. De stad was een en al chaos, geschreeuw een massa renende mensen. Daarom besloot Sienna het bos achter hun huis in te rennen en deed ze haar uiterste best een illusie naar de mannen te sturen waardoor deze dacht dat ze naar de stad rende, maar het leek totaal geen vat op hem te hebben. Uiteindelijk was raakte ze buiten adem en haalde de mannen haar in. Ze omsingelde haar en grijnsden als leeuwen vlak voor het moment dat ze een prooi gingen bespringen. Ze had nog een andere gave, elektriciteit besturen, maar deze had ze helemaal niet zo goed onder de knie als haar illusies. Ze moest wel proberen. Ze greep een van de mannen beet bij zijn hand en elektrocuteerde hem. Hij lachte alleen maar. "Dom monster, denk je niet dat we op dit soort dingen voorbereid zijn." Ze namen haar stevig vast. Ze begon te schoppen, bijten en slaan, maar niets hielp. Ze wist nog dat ze een spuitje had gekregen en toen werd ze opeens plots hier wakker.

Heartache
Straatmuzikant

Heartache schreef:
Nog altijd waren zijn ogen gesloten en vulde zijn dromen zich met herinneringen. Herinneringen van wat er eerder gebeurd was. Herinneringen die hij niet kon vermijden of kon verplaatsen met leuke dromen. Niet dat dat veel zou veranderen aan de gebeurtenissen. Het was alsof hij daar weer was en de gebeurtenis opnieuw beleefde. Hij was weer terug in het bos en werd achterna gezeten. Hij wist niet precies waarom en voor zover hij kon bedenken had hij nooit iets fout gedaan. Er was echter één ding wat men misschien wel interessant vond en dat was hoe hij dingen kon doen met de aarde en de natuur. Hij wilde zijn gave altijd geheim houden, maar als dat gelukt was dan werd hij toen niet achterna gezeten. "Blijf staan!" hoorde hij een manne stem achter zich, maar natuurlijk deed hij niet wat hem gevraagd was. Hij wilde niet eens weten wat er dan zou gebeuren. Om ze een beetje af te leiden, liet hij de grond achter zich omhoog gaan en voor even had hij vrij spel. Voor even, maar al snel moest hij toch stoppen toen er iemand voor hem stond. Één van de mannen die hem zocht. Hij wilde zich omdraaien, maar kwam al snel tot de conclussie dat hij omsingeld was. Hij probeerde nog om gebruik te maken van zijn andere gave, de gave om mensen te kunnen laten doen wat hij wilde, maar dat lukte niet aangezien niemand hem in zijn ogen keek en dat de enige manier was om dat te doen. Waarschijnlijk hadden ze goed researche over hem gedaan en kenden ze hem te goed. Nog voordat ze hem helemaal te pakken hadden probeerde hij het stuk grond waar hij opstond omhoog te doen, maar voordat hij dat kon doen werd hij al gegrepen en hoe erg hij ook tegenstribbelde, hoe erg hij er ook tegen vocht. Zij waren veel sterker en beter getraind. Wat er daarna gebeurde herinnerde hij zich niet meer, want toen werd alles zwart. Ook in zijn herinnering, in de droom die hij had. Langzaam en nog steeds versufd opende hij zijn ogen en wilde de kamer rond kijken, maar deze was zo donker dat dat vrijwel onmogelijk was. Waar was hij? En waarom was hij hier? Er kwamen alleen maar vragen door hem heen, waar hij geen antwoord op wist, maar toch wist hij dat het iets te maken had met de gaven die hij had. Toen hij zich wilde bewegen merkte hij dat hij niet echt veel kan. Hij zat vastgeketend. Even sloot hij zijn ogen en concentreerde zich op de aarde, maar merkte al snel dat dat niet ging werken. Er was geen aarde te bekennen in de kamer waar hij zich in bevond, wat op zich ook wel logisch was.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Sienna probeerde zichzelf een beetje te kalmeren en alles op een rijtje te zetten. Ok waar ze zich ook bevond, datgene bleek te bewegen, vooruit te gaan en als ze het niet verkeerd had voelde ze de klotsende beweging van water dus ging ze er van uit dat ze op een boot zat. Verder zat ze vastgeketend waar ze ui opmaakte dat diegene die haar had gevang genomen, niet alleen haar maar blijkbaar nog een heel laadruim andere mensen, als dit al de enige boot was. Hier en daar hoorde ze versuft gemompel en gefluister. Ze stootte de persoon naast haar voorzichtig aan met haar elleboog. "Hallo, mijn naam is Sienna, ik vroeg me af of ze jou ook verdoofd naar hier gebracht hebben, of je misschien wat meer hebt gezien dan ik, want mij kregen ze vrij snel te pakken." gaf ze toe. Haar ogen begonnen langzaamaan aan het duister te wennen en ze kon al zien dat de persoon naast haar een jongen was of anders een meisje met heel kort haar.

Heartache
Straatmuzikant

Heartache schreef:
Toen Darian werd aangestoten, schrok hij in eerste instantie wel even, maar al snel kwam hij tot de conclussie dat hij niet de enige was in de ruimte. Darian liet zijn ogen even naar het meisje glijden en merkte dat zijn ogen al wat begonnen te wennen aan het donker. "Darian," stelde hij zichzelf voor, toen zij dat ook deed. Darian trok even hard aan de ketting, in de hoop dat deze los zou schieten, maar dat gebeurde niet. Hij zat te stevig vast. Hij gaf geen antwoord op haar vraag. Puur omdat hij niet wist wat hij moest antwoorden. Hij had geen idee waar ze waren en veel had hij ook niet gezien en eigenlijk had hij geen zin om alle herinneringen weer naar boven te laten komen en het aan haar te vertellen. "Waar zijn we?" vroeg hij enkel en liet zijn ogen even de ruimte door gaan.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Blijkbaar had de jongen haar vraag niet gehoord of ontweek hij die gewoon. Misschien was de verdoving bij hem nog niet helemaal uitgewerkt, want ook Sienna had nog altijd een dof gevoel in haar hoofd. "Wel ik denk dat we op een boot zijn" zei ze toen er een geknars van luidsprekers klonk. "Welkom welkom allemaal" legde een stem uit die Sienna rillingen bezorgde. "Normaal zouden jullie wel ongeveer wakker moeten zijn en zij die dat niet zijn, wel jullie lichten je vriendjes later wel in. Mijn naam is niet van belang, maar ik weet dat jullie veel liever weten waar jullie zijn en waarom." de man was even stil en Sienna merkte op dat het geroezemoes dat eerst in de ruimte hing ook was opgehouden, het was volledig stil iedereen luisterde.
"Wel jullie hebben allemaal iets gemeen en dat is jullie kracht. Dankzij deze kracht vormen jullie een gevaar voor de maatschappij en dat is waarom we een spelletje gaan doen. Over een paar uur komen jullie aan op een eiland hier moeten jullie overleven, maar uiteindelijk mag maar één iemand terug naar de bewoonde wereld, de laatste levende die overblijft. Ik zou niet proberen te ontsnappen, we hebben er voor gezorgd dat dat onmogelijk is, maar ik wens jullie allen veel succes toe en dat de beste moge winnen.
Hij had het dan misschien niet expliciet gezegd, maar Sienna wist waar hij op uit was. Dit zou niet alleen draaien om overleven, dit zou gaan om het vermoorden van anderen onschuldige kinderen tot er maar eentje overbleef.

Heartache
Straatmuzikant

Heartache schreef:
"Great...," mompelde Darian sarcastisch toen ze zei dat ze op een boot waren. Darian had het niet zo op boten enzo. Toen er een stem klonk keek Darian even om zich heen om te ontdekken waar de stem vandaan kwam. Toen hij uitgepraat was, kon hij het niet laten om er op in te gaan, ook al zou dat niet veel helpen. "Waarom?! Je kan niet van ons verwachten dat we elkaar gaan afslachten!" Natuurlijk kwam er geen antwoord en viel er een kort stilte in de ruimte waar ze zich in bevonden. "Hey! Geef antwoord! Kom terug!" probeerde hij nog, maar tevergeefs. Hij vroeg zich af of de man ze uberhaupt kon horen en of hij zich ook op de boot bevond, maar daar zou hij waarschijnlijk zou hij daar ook niet achterkomen. Darian wilde opstaan om nog iets te zeggen, om het iets duidelijker te laten klinken, maar werd gelijk al teruggetrokken op de vloer door de kettingen waar hij aan vast zat. Even kreunde hij door de val en wreef over de plek die hij bezeerde. "Laat me hier gewoon uit..." zei hij zacht.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Sienna hoorde hoe de jongen naast haar protesteerde en zou dat zelf ook wel willen doen, maar het zou toch niets uithalen. Sommige mensen waren gewoon beginnen huilen anderen riepen net zoals deze jongen dat ze dit hen niet konden aandoen en dan waren er nog diegenen die net zoals Sienna zwegen. Waarschijnlijk waren er zelfs al velen die zich erbij hadden neergelegd, die nu al hadden besloten mensen te vermoorden om zelf in leven te blijven. Sienna begreep wel dat ze dat zouden doen, al wist ze dat ze er zelf de moed niet voor had, nu toch nog niet, misschien zou dat veranderen wanneer ze eenmaal uitgehongerd was, al moest er toch wel iets van voedsel te vinden zijn op het eiland. Wel ze zou het snel genoeg uitvinden wanneer ze er eenmaal was.

Heartache
Straatmuzikant

Heartache schreef:
Zijn hoofd vulde zich met allerlei gedachten. Waarom gebeurde dit? Waarom dwongen ze hem te vechten tegen de anderen? Waarom moest dit percé? En meer vragen kwamen in hem op, maar het waren alleen maar vragen waar hij geen antwoord op wist. Even sloot hij zijn ogen, maar opende ze ook al snel weer. Al zag hij niet echt een verschil en wist hij niet echt zeker of hij zijn ogen nu open had of niet. Het was te donker. Maar langzaam begon hij toch wat te kunnen zien en kon hij de anderen ook goed in zich opnemen. Darian was niet van plan om te gaan vechten, maar daar zou misschien verandering inkomen als hij op het eiland stond, of misschien moest hij zichzelf gelijk al laten vermoorden. Dan was dit sneller voorbij. Darian merkte hoe de boot langzaam tot stilstand kwam en slikte even toen dat gebeurde. Betekende dit dat ze waren aangekomen op het eiland? Betekende dit het einde van zijn leven? Of zou het hem toch lukken de enige overlevende te worden.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
De boot kwam tot stilstand en schudde iedereen door elkaar. Sienna voelde de adrenaline door haar lichaam gieren terwijl ze haar ogen dichtkneep voor het felle licht van buiten. Ze maakte zich klaar om te vluchten, vechten durfde ze niet en zichzelf van kant laten maken dat kon ze gewoon ook niet aan. Met een luide klik gingen alle ketens los en meteen brak er een grote chaos uit.
Ze zag niet wat er om haar heen gebeurde, maar focuste op het bos dat voor haar lag, dit zou ze moeten bereiken. Nog nooit had ze zo hard gerend in haar leven. Ze was er bijna toen iemand haar bij haar haren vastnam en ruw naar achteren trok. Het was een meisje en ze zette haar handen rond Sienna's keel. Sienna schrok zo hevig en voor ze wist wat er gebeurde gaf ze het meisje een schok, een dodelijke schok. Het was als vanzelf gebeurd. Gechoqueerd staarde ze naar het levenloze lichaam, maar ze moest verder en daarbij dit meisje had haar willen vermoorden.
Eindelijk had ze de bosrand bereikt en net verdween in het dichte tropische struikgewas.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld