Anoniem
Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Ja hoi, ik schrijf al ongeveer vier jaar lang en wil weer eens ORPG'en.
Ik schrijf het liefst real life, en ik heb natuurlijk ook wat regeltjes
+Je schrijft goed AN (hoofdletters en een goede interpunctie is een must)
+Je wilt meisje spelen, ik doe namelijk alleen jongens
+Je schrijft lange stukken (ik raak inspiratieloos van korte stukken)
+Als je perse fantasie wilt, doe ik enkel iets wat geïnspireerd is op LOTR/TH/Tolkien
Voorbeeldje van mij;
Ik schrijf het liefst real life, en ik heb natuurlijk ook wat regeltjes
+Je schrijft goed AN (hoofdletters en een goede interpunctie is een must)
+Je wilt meisje spelen, ik doe namelijk alleen jongens
+Je schrijft lange stukken (ik raak inspiratieloos van korte stukken)
+Als je perse fantasie wilt, doe ik enkel iets wat geïnspireerd is op LOTR/TH/Tolkien
Voorbeeldje van mij;
Razendsnel vlogen de ogen van Talathion even naar de wezens aan tafel. Het beviel hem nooit als mensen het niet met zijn plannen eens waren, maar hier kon hij zich enigszins in vinden. 'Goed,' begon hij op fluistertoon. 'Dan zullen we iets anders moeten bedenken,' mompelde de elf, die naar zijn verzameling wapens en trofeeën liep die uitgestald waren over een lange muur. Overal hingen glimmende zwaarden, pijlenkokers en bogen.
Het voorstel van Thorek beviel Talathion maar niets. Talathion was een trots man, iemand die niet zomaar spullen aan andere gaf. Sommige noemde hem een tikkeltje arrogant, andere konden er wel mee leven. Tweeduizend jaar leven in eenzelfde wereld was saai. Het kon de elf weinig meer schelen wat er gebeurde, maar hij moest denken aan zijn volk. Niet egoïstisch zijn, maar denken wat het volk zou willen.
Opnieuw begon de elf wat rond te lopen door de kamer, zijn handen nu op zijn rug gekruist, zijn handen leunend op zijn onderrug. 'Goed, we zullen dan zeker moeten wachten tot Calaudra er is,' mompelde de elf, zijn hoofd afwendend naar de tafel.
In de opening van de deur verscheen de rechterhand van Talathion. 'Na vedui! Tolo ar nin, Taurandul,' Talathion sloeg zijn arm om de schouder van Taurandul en hij trok hem mee naar de tafel, hij duwde hem op zijn eigen stoel neer en zelf begon hij weer te lopen. Hij dacht na over wat hij het beste mee kon nemen, maar dat ging niet zo gemakkelijk. Alle waardevolle spullen ging hij toch niet zomaar weggeven? Wie weet wat ze ermee gingen doen. 'We moeten in contact zien te komen met Calaudra, zo kunnen we niets bespreken!' Mompelde Talathion geïrriteerd. 'Als het nog lang duurt ga ik haar wel persoonlijk halen!'
Het voorstel van Thorek beviel Talathion maar niets. Talathion was een trots man, iemand die niet zomaar spullen aan andere gaf. Sommige noemde hem een tikkeltje arrogant, andere konden er wel mee leven. Tweeduizend jaar leven in eenzelfde wereld was saai. Het kon de elf weinig meer schelen wat er gebeurde, maar hij moest denken aan zijn volk. Niet egoïstisch zijn, maar denken wat het volk zou willen.
Opnieuw begon de elf wat rond te lopen door de kamer, zijn handen nu op zijn rug gekruist, zijn handen leunend op zijn onderrug. 'Goed, we zullen dan zeker moeten wachten tot Calaudra er is,' mompelde de elf, zijn hoofd afwendend naar de tafel.
In de opening van de deur verscheen de rechterhand van Talathion. 'Na vedui! Tolo ar nin, Taurandul,' Talathion sloeg zijn arm om de schouder van Taurandul en hij trok hem mee naar de tafel, hij duwde hem op zijn eigen stoel neer en zelf begon hij weer te lopen. Hij dacht na over wat hij het beste mee kon nemen, maar dat ging niet zo gemakkelijk. Alle waardevolle spullen ging hij toch niet zomaar weggeven? Wie weet wat ze ermee gingen doen. 'We moeten in contact zien te komen met Calaudra, zo kunnen we niets bespreken!' Mompelde Talathion geïrriteerd. 'Als het nog lang duurt ga ik haar wel persoonlijk halen!'
20
