Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

17 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O| Little big love

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:

Haa schatjes, in deze ORPG zullen gewelddadige stukken voorkomen en eventuele seksueel getinte scenes. Hou je hier niet van of kun je hier niet tegen? Neem dan vooral niet de moeite om het te lezen hihi.

Hah, de titel faalt oeps.
Ik speel de jongen

Steve Ashton Jones (foto)

Jij de andere jongen, dat begrijp je wel.

Mijn begin stukje;

Het was gelukt. Hoe het was gelukt was nog steeds de grote vraag, maar Steve was zielsgelukkig dat het gelukt was. Ontsnappen uit een kelder waar je al maanden gegijzeld werd gaf je lichaam wel een kick. Dat je het zo ver kon schoppen en dat je de "ballen" had om zoiets te flikken was wonderbaarlijk. Het enige nadeel was op dit moment dat Steve, samen met een aantal andere ontsnapte, achterna gezeten werd door andere bendeleden. De bende die hen gevangen genomen had was gigantisch en zat verspreidt door de hele stad. Ontsnappen uit de kelder was één ding, maar uit de handen blijven van de andere bendes was een tweede.
Buiten adem bleef Steve om een hoekje van een gebouw staan, vergezeld door een aantal andere vluchtelingen. 'Waar moeten we heen?' Vroeg hij schor en kijkend naar de andere bezweette gezichten. 'Ik ben hier nog nooit geweest, als we niet snel iets bedenken komen we hier nooit meer weg...' De jongen rilde even. Lange tijd opgesloten zitten deed je geest niet goed, dat was aan Steve maar al te duidelijk.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Mijn guy:
Timothy James Rosefield

Verder leer je hem wel kennen door middel van mijn stukjes

~

Als een sprietje in de storm stond Timothy te trillen naast Steve, hopend dat hij niet gepakt zou worden. Het was niet de slimste hoek die ze hadden gekozen, deze leidde namelijk tot een doodlopende steeg. De bende kwam dichterbij en vanuit alle hoeken, ze zaten vast, ze zouden weer mee terug genomen worden en opnieuw gemarteld worden! Dat waren Timothy's gedachten, tot hij in de verte sirene's hoorde, en veel ook. De politie omsingelde een groot gedeelte van de bende, dreef ze vast drukte ze plat op de grond nadat ze uit de wagen waren gesprongen. Sommigen wisten te ontsnappen, maar die werden gegrepen door de honden. Een aantal agenten kwamen de richting van de groep gegijzelden, sommigen van hen werden al in de armen gesprongen door beangstigde mensen, maar Timothy kroop juist verder weg, achter Steve. Timothy had het vertrouwen in mensen verloren, hij was doodsbang voor alles en iedereen die hem wat aan kon doen, behalve Steve. Hij mocht hem heel erg, misschien iets te erg voor alleen vrienden. Dat was ook de reden waarom Timothy, de al zo verschrikkelijk onzekere jongen, alleen hem vertrouwde.

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Binnen enkele minuten waren ze definitief gered. De politie had hen omsingeld en kwamen nu naar hen toe gerend, met getrokken pistolen, klaar om te vuren wanneer dit nodig was. Steve was doodsbang, hij stond half in elkaar gedoken en zijn knieën knikten. De wind woei door zijn warrige haren heen en zijn handen waren blauw gekleurd door de kou buiten. En alsof alles nog niet erg genoeg was begon het ook nog te regenen. Maar dit maakte niet meer uit, helemaal niet. Ze waren gered en hun leven zou vanaf nu weer beter worden! Natuurlijk zou het veel tijd in beslag gaan nemen, maar wat maakte het uit?
De meeste van de gegijzelden waren al in de auto's gaan zitten, maar Timothy en Steve niet. Zij waren beide te bang om naar de mensen toe te lopen. Misschien ietwat raar, want je zou toch de politie moeten vertrouwen? Maar nee, deze twee waren door de gijzeling vreselijk veranderd. Voorzichtig sloeg Steve zijn dunne arm om Timothy heen. Hij wilde hem een geruststellend gevoel geven, maar doordat zijn gehele lichaam trilde kwam dit waarschijnlijk niet goed over. 'Kom maar, bij ons zijn jullie veilig.' Zei een vrouwelijke agent.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Langzaam keek Timothy op naar Steve en dook meer tegen hem aan. Ook al trilde Steve's gehele lichaam, toch voelde het zo veiliger. Veilig genoeg om langzaam uit de schaduw te komen en een paar stappen vooruit te zetten richting de vrouwelijke agent, die een deken rond hem legde, maar voordat ze hem mee kon nemen, liep Timothy terug naar Steve en pakte zijn hand vast. ''Het is oke.'' fluisterde Timothy zachtjes en glimlachte zwakjes naar Steve. Hij ging hem niet alleen laten, nooit niet. Tenzij Steve van hem af wilde. Rustig deed Timothy de deken van zich af en hing hem rond Steve zijn schouders, waar hij, na een paar keer vermoeid en pijnlijk springen, maar net bij kon. Ook al vertrouwde Timothy het nog niet helemaal, toch zou hij wel een ambulance instappen, aangezien hij en zijn maatje in nood toch verzorging nodig hadden. Daarom trok hij Steve zachtjes met zich mee richting een ambulance, stapje voor stapje, zolang Steve het wilde. Hij was veel sterker dan Timothy, dus als hij weigerde, zou hij hem met geen mogelijkheid meekrijgen.
Er was nog maar één ambulance vrij, dus het tweetal zou mooi samen kunnen gaan. Dat zou gemakkelijker zijn, wilde de ambulancebroeders Timothy verzorgen, want zonder Steve zou hij alles tegenwerken.

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Timothy was al naar voren gelopen, maar Steve durfde niet. Hij trok wat aan zijn eigen arm en schudde langzaam zijn hoofd. 'Ik wil niet...' fluisterde hij bang en hij richtte zijn blik op zijn voeten. Een van de ambulance medewerkers kwam naar hem toe en legde een arm om hem heen. 'Kom maar mee, veilig de ambulance in en dan gaan we je even onderzoeken.' De jongen had de knoop voor zichzelf doorgehakt en liep maar gewoon mee. Het had nu toch geen zin meer om hier te blijven staan, aangezien hij hier anders toch maar achter zou blijven waardoor hij waarschijnlijk weer meegenomen werd. Niet alle bendeleden waren immers opgepakt.
Eenmaal in de ambulance aangekomen was Steve bij Timothy gaan zitten, zo dicht mogelijk tegen hem aan. 'Ik ben bang Tim...' fluisterde hij zachtjes tegen de jongen waar hij nu tegenaan leunde. 'Wat gaan ze met ons doen?' vroeg hij bang, rillend van angst. De ambulance was inmiddels begonnen met rijden en Steve keek door het raampje naar buiten. 'Doei doei...'

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Timothy was opgelucht dat Steve uiteindelijk meeliep, dat zou al een overwinning zijn. Eenmaal in de ambulance kroop Timothy dicht tegen Steve aan, terwijl hij zijn hand vasthield. ''Ik ben ook bang, maar mijn gevoel zegt me dat we hier goed zitten, dat ze geen kwaad bedoelen met ons. Dat we veilig zijn nu.'' zei hij zachtjes en trok even een pijnlijk gezicht toen er een plaatselijke verdoving in zijn arm werd gespoten, zodat ze de diepe snee konden hechten. Gelukkig voelde hij er daarna niets meer van en legde zachtjes zijn hoofd tegen Steve's bovenarm, precies op de plek waar het het minste pijn deed. Daar was Timothy onderhand achtergekomen, waar hij Steve wel en niet kon aanraken of beetpakken. Langzaam begonnen zijn oogleden zwaarder te worden, maar hij wilde niet slapen. Nog niet, pas als hij er zeker van was dat zijn maatje naast zich, veilig was. Langzaam keek Timothy naar zijn hand die die van Steve vasthield en glimlachte. Ze waren veilig, eindelijk, na al die maanden.
Timothy dommelde toch lichtjes in slaap, helaas werd deze verstoord door flashbacks en schrok hij met een gil weer wakker, keek om zich heen en dook ineen. Toen besefte hij zich waar hij was en ontspande zicht weer voor zover dat ging.

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Steve staarde naar Timothy en hij begon te rillen door de geluiden die hij hoorde. In zijn hoofd flitste allerlei enge beelden voorbij, beelden die hij het liefst wilde vergeten. Helaas lukte dit niet en hier had hij hulp bij nodig, professionele hulp. Hopelijk zou hij deze krijgen, want anders zou zijn leven niet meer enorm fijn zijn. Op dit moment was hij geestelijk al helemaal in de war "gestoord", zo zouden sommige het noemen. Menig mens die door zoiets zou moeten gaan zou er niet "normaal" uitkomen. Ook met Timothy waren verschillende dingen mis. Eveneens met de andere gegijzelden was van alles mis. 'Ik ben blij dat jij er bent Tim...' Fluisterde hij in het oor van de jongen naast hem. Vervolgens begonnen de zusters zich ook bezig te houden met Steve, die nu gespannen op de bank zat. Wat gingen ze doen? Gingen ze hem ook een kalmerende vloeistof inspuiten, of gingen ze iets geheel anders doen?
Een zacht prikje voelde Steve en hij wist dat er een spuit in zijn arm was gekomen. Een zacht gilletje ontsnapte uit zijn mond en hij veerde zachtjes om, maar enkele tellen later ontspande hij zich en zakte hij naast Timothy op het bed in slaap. Zijn lichaam in elkaar zakkend als een zak aardappelen.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Langzaam keek Timothy op en werd weer wat slaperig. ''Ik ben ook blij dat jij er bent Steve, echt heel blij.'' fluisterde hij terug en kroop weer dicht tegen hem aan. Ook hij viel langzaam in slaap, ook al was het onrustig.
Eenmaal in het ziekenhuis werd Timothy weer wakker en keek schichtig om zich heen. Een nieuwe ruimte, een nieuwe omgeving, waar hij mogelijk gepijnigd kon worden. Hierdoor raakte hij in paniek en ook al zag hij in het bed naast zich Steve liggen, toch kon hij niet eerder kalmeren voordat hij bij Steve was, dicht tegen hem aan, van zijn warmte genietend. Gelukkig was Timothy nog nergens op aangesloten, dus hij kon gemakkelijk naar Steve toegaan. Dat dacht hij tenminste, totdat hij merkte dat zijn hand vast zat aan het bed. Uit angst begon hij te piepen en hard te trekken aan de handboeien. Wat was dit? Waarom zat hij vast? Waarom mocht hij niet gewoon vrijuit lopen? Was dit een val? Die vragen spookte door zijn hoofd heen, terwijl hij angstig begon te huilen en zo hard aan zijn hand trok, dat het vel opnieuw opensprong op die plek en alles begon te bloeden. Hierdoor deed het nog veel meer pijn, maar dat kom Timothy niets schelen. Hij moest loskomen, hoe dan ook!

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Ontspannen had Steve de rest van de weg geslapen. Hij had nog kunnen slapen, als Timothy hem niet wakker had gemaakt door zijn huilen. Met grote, angstige ogen keek de jongen om zich heen. Hij schoot omhoog, waardoor er een pijnlijke scheut door zijn onderarm trok, omhoog naar zijn bovenarm en stopte bij zijn nek/kaak. Wat was er gaande? Waar kwam deze akelige pijn vandaan en waarom moest Tim huilen? Steve keek slaperig, doch wakker naar Timothy en liet zijn ogen toen rusten op de plek waar de pijn begonnen was, zijn pols. Zijn pols die vastgeketend zat aan het bed, waarom? Mochten ze niet weg, en was dit wel een ziekenhuis? Was het een val waardoor ze dadelijk weer in een enge en vochtige kelder zaten? Een rilling liep over de rug van Steve. Hij moest er niet aan denken om weer terug te zijn op die vreselijk plek. Om daar weer hopeloos te zitten, wanhopig wachtend op de dag dat je misschien kon ontsnappen. Een kans op een miljoen dat die dag twee keer zou ontstaan.
Er kwamen wat verpleegkundige binnenstormen die Timothy rustig probeerde te maken. Het was dus wel een ziekenhuis, of was het maar schijn? Steve wist niet wat te denken, oordelen en conclusies trekken ging ook nog niet. Alles viel langzaam op zijn plek toen hij de volgende zin hoorde. 'We zullen jullie over moeten plaatsen naar psychiatrische inrichting De Blauwe Lucht. Hier komen jullie hopelijk weer terug in de realiteit en hier zullen jullie leren om weer te kunnen functioneren in de maatschappij. Het is lastig, maar voor jullie de beste keuze.'

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Angstig bleef Timothy stil zitten, trillend op zijn plek. Met grote ogen keek hij naar de mensen die binnen kwamen gestormd en hem probeerde te kalmeren, wat gigantisch mislukte, maar toch bleef Timothy nu stil. Door de woorden van de verpleegkundigen begon hij wat na te denken. Waren ze dan zo ver heen van de realiteit? De handboeien werden losgemaakt en voorzichtig werden ze een voor een naar buiten gebracht, maar toch stoof Timothy onder de armen vandaan, richting Steve, die hij voorzichtig vasthield aan de hand. Zo liep hij weer verder, naar het meer afgesloten gedeelte van het ziekenhuis. Het zat aan elkaar vast, en toch ook weer apart van elkaar. Timothy had het te druk met om zich heen kijken, dat hij niet in de gaten had dat Steve en hij aangemeld werden en een kamer toegewezen kregen op de tweede verdieping. Pas toen er een deur openging voor zijn neus en hij neergezet werd op een bank, keek hij de verpleegkundigen weer aan. ''... en hier zullen jullie de komende tijd blijven. Jullie krijgen een persoonlijke verzorger toegewezen, die jullie weer opnieuw hebt socialiseren.'' Dat was het enige dat Timothy meekreeg van wat de verzorgers zeiden, voordat ze vertrokken uit de kamer en Steve en hem alleen lieten, voor nu.

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Na een kleine wandeling kwamen ze beide aan bij een kamer die speciaal voor hen was. Kamer 108, een mooi getal, vond Steve. Rustig ging hij op een bed zitten en hij staarde naar de witte muur, vervolgens naar zijn eigen voeten. Zijn handen had hij in elkaar gevouwen, maar verplaatste een van zijn handen naar zijn hoofd toe en plaatste deze in zijn haren. Wild begon hij door zijn haren te wrijven en zijn ogen sperde zichzelf open. Nu was het pas echt geworden, hij moest in een psychiatrische inrichting zitten omdat hij te ver weg was. Hoe had hij het zelf niet kunnen merken? Alhoewel.. Het was allemaal heel geleidelijk aan gegaan waardoor Steve niet had gemerkt dat hij veranderd was en eigenlijk kon hij nu ook nog niet zijn vinger erop leggen, wat was er fout aan hem?
De deur werd opnieuw opengemaakt en er werd een nieuwe sportbroek en een zwart shirtje voor ieder neergelegd. 'Jullie kunnen wel wat nieuwe kleding gebruiken,' zei een meisje op lieve toon. 'Ik ben Chelsea, een stagiaire hier en tevens ook jullie verzorger voor de komende weken. Als jullie wat nodig hebben hoor ik het graag, oké?' Steve gaf geen antwoord en bleef naar zijn handen staren. Het gevoel dat hij opnieuw opgesloten was, was sterk aanwezig.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Toen de verzorgster eenmaal weg was, kwam Timothy langzaam overeind en liep naar Steve toe, om naast hem te zitten en zachtjes zijn hand weg te halen, om vervolgens door zijn haar te woelen. Dat deed hij wel vaker, het was iets waarmee Timothy zei van; 'Het is goed, ik ben bij je.' Dat was nu ook het geval. Voorzichtig kroop hij op Steve zijn schoot, om zijn hoofd op te tillen en hem aan te kijken met een lieve glimlach. Er was altijd wel iets waarmee Timothy Steve aan het lachen probeerde te krijgen; met zijn speelse, misschien wat kinderlijke kant. Daarom drukte hij ook zachtjes op Steve zijn neus en zei hardop; 'Toet' met een klein lachje in zijn stem. Het was fijn om samen met hem te zijn, ook al hadden ze niet echt iets als in een relatie vorm, toch zou Timothy dat wel willen. Hij was de meest onzekere jongen die je tegen kon komen en was van vrijwel niets echt zeker, behalve van zijn gevoelens voor Steve. Die waren duidelijk, zo duidelijk als maar zijn kan.
Om Steve verder op te vrolijken, speelde Timothy wat met zijn vingers, met zijn haar en gewoon met hem.

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Steve zat nog steeds op het bed, te staren naar zijn voeten en te luisteren naar de geluiden op de gang en in de kamers naast hem. Het was iets wat hem gek maakte, het gevoel dat hij hier zat tussen al die andere gekken deed hem niet veel goed. Zijn ogen sloten zich en hij zuchtte diep, dit kon niet waar zijn. Het was vast allemaal een gekke droom, dat wist hij zeker. Helaas was dit niet zo toen hij zijn ogen weer opende en in de realiteit kwam. Timothy zat op zijn schoot en speelde met zijn haar en vingers om hem op te vrolijken, zoals wel vaker geprobeerd werd. En meestal hielp het, maar Steve werd zo afgeleid door alle geluiden in zijn hoofd, maar ook in de kamers naast hem en op de gang, dat het onmogelijk was om zich nu op slechts één iets te richten.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Timothy was wat teleurgesteld in zichzelf toen hij Steve niet op kon vrolijken, of zo leek het. ''Steve...'' fluisterde Timothy zachtjes en kroop dicht tegen zijn maatje aan. ''Het is goed Steve, echt. We zitten goed hier, het is alleen nog even wennen.'' fluisterde hij en streelde zachtjes over Steve zijn baard. Timothy vond dat dat altijd al zo grappig aanvoelde, een baard. Zelf kon hij er nooit een hebben, door zijn groeistoornis was hij net zo groot als een 13 jarige.
''Misschien is het handig om te gaan slapen Steve. Het is al laat en morgen krijgen we volgens mij heel veel gesprekken.'' mompelde Timothy zachtjes en klom van zijn schoot af, om een pyjama uit de kast te pakken die veel te groot was voor hem. Hij verzoop bijna in de pyjama, wat hem nog kleiner deed lijken, maar hem tegelijkertijd ook een stuk schattiger maakte. Hij trippelde via de woonkamer naar de keuken toe om nog even een kop thee voor zichzelf te zetten. Terwijl het water aan het koken was, trippelde hij terug. ''Wil jij ook nog wat thee?'' vroeg hij zachtjes aan Steve en wreef even vermoeid in zijn ogen. Hij was doodmoe, hij had al lang niet geslapen.

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Steve had de hele tijd nog voor zich uit zitten staren, hoorde weinig van de dingen om hem heen. Hij zat compleet vast in zijn eigen wereldje, maar hij hoorde wel dat Timothy zei dat hij moest gaan slapen. Even knikte de jongen langzaam en kroop vervolgens onder de dekens van het bed waar hij nu op zat. De dekens trok hij hoog op en hij stopte zijn armen onder de dekens, zodat zijn hele lichaam lekker verwarmd werd. Even keek hij naar Timothy die vroeg of hij thee wilde en zwijgend schudde hij zijn hoofd. Rustig draaide hij op zijn zij en hij sloot zijn ogen, waar direct een eng tafereel afspeelde voor zijn zicht. Alles werd weer herhaald en hij vond het doodeng, maar op de een of andere manier weigerde zijn lichaam om wakker te worden. Wild draaide hij heen en weer, sloeg om zich heen en begon te zweten. Waarom werd hij nu niet wakker? Waarom bleef zijn lichaam in slaap en bleven de enge beelden voorbij flitsen?

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Nadat Timothy zijn thee had gedronken, dook hij zijn bed in, maar kon geen slaap vatten. Hij lag maar heen en weer te woelen, maar de slaap bleef weg. Steve leek zo te zien wel te slapen, maar dit was ook niet uitermate prettig. Langzaam kwam Timothy uit bed en liep naar zijn maatje toe, om hem voorzichtig wakker te schudden. ''Steve, Steve! Wordt wakker!'' riep Timothy wat angstig en kroop toen voorzichtig naast Steve. ''Ik ben hier Steve, maak je geen zorgen, je bent veilig. Ik zorg ervoor dat je veilig bent, oké?'' fluisterde hij zachtjes en legde zijn handen op Steve zijn wangen, zachtjes strelend over zijn baard. Gek genoeg voelde Timothy zich een stuk rustiger nu hij bij Steve lag, maar dat was nu niet het voornaamste probleem. Steve moest wakker worden, moest weten dat er niets engs was nu. Dat alles oké was. Misschien was het in hun hoofd nog niet helemaal oké, maar de omgeving was dat wel. Hier kon niemand hun pijn doen, hier konden ze bijkomen van de afgelopen maanden en elkaar beter leren kennen in normale omstandigheden.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld