ORPG | Why so mysterious? - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG | Why so mysterious?

Heartache
Straatmuzikant

Heartache schreef:
Ik;
Jin Lee - 19

Na de dood van zijn zusje, pleegde zijn moeder zelfmoord. Ze kon niet meer alleen leven en haar zoon woonde inmiddels al op zich zelf. Het duurde even maar na hun dood, besloot de jongen ook verder te gaan met zijn leven. Hij kreeg een vriendin, die meer en meer voor hem ging betekenen totdat ook zei overleed na een aanrijding. Het leek wel alsof iedereen waar hij ook maar een beetje om gaf, kwam te overlijden. Al zijn geliefden om hem heen stierven en hij zag dat steeds weer opnieuw gebeuren. Was hij vervloekt? Hij besloot opnieuw op verder te gaan met zijn leven, maar dan anders; alleen. Hij wilt niks meer met andere mensen te maken hebben omdat hij bang is dat ze teveel voor hem gaan betekenen en ze uiteindelijk ook zullen sterven. Want iedereen die veel voor hem zal betekenen, zal sterven, daar was hij allang achter. Maar wat nou als hij haar ontmoet? Een lief onschuldig meisje, die steeds meer over de mysterieuze jongen wilt weten. Lukt het hem haar te negeren? En wat nou als hij toch gevoelens voor haar begint te krijgen? Lukt het hem die aan de kant te zetten, of wilt hij haar juist beschermen? Hij weet immers dat wanneer zij iets voor hem begint te betekenen, zij uiteindelijk toch zal sterven, net als iedereen waar hij ooit mee om ging…

Heartache
Straatmuzikant

Heartache schreef:
Why me? sad

Haha oke xd

Owwjah, nu moet ik even overschakelen naar ik-vorm xd Wish me luck.
---

Ik weet niet wat erger was? Het feit dat ik drie jaar alleen maar heb stil gezeten, zonder enig contact met de buitenwereld. Mezelf opsluiten in huis, zonder buren. Niks. Of dat ik vandaag weer voor het eerst besluit om terug naar school te gaan. Wel één waar ik niemand ken natuurlijk, en ik hoop dat dat zo blijft. Nog steeds heb ik geen idee waarom ik dit doe. Misschien had ik wel gewoon al veel te lang stilgezeten. Ik moet gewoon weer eens iets gaan doen met mijn leven. Ja, terug naar school.

Ik zou je willen vertellen, waarom ik drie jaar van mijn leven niet echt 'geleefd' heb, maar nu ik hier voor het schoolgebouw sta, heb ik daar niet echt heel veel tijd meer voor. Het komt er op neer dat er veel gebeurd is. Veel dingen waar ik niet eens meer aan wil denken. Nog even bekijk ik het schoolgebouw, maar besluit dan uiteindelijk toch naar binnen te lopen.

Vandaag; een nieuwe start...

Heartache
Straatmuzikant

Heartache schreef:
Als er een meisje naar me toe komt, doe ik toch maar even de moeite om haar aan te kijken en denk even na over wat ik moet gaan doen of zeggen. Toch knik ik dan maar en wil eigenlijk geen antwoord geven, maar aan de andere kant wil ik niet onbeleefd overkomen. Zonder verder nog wat te zeggen volg ik haar maar naar het lokaal en ga daar ergens achterin zitten. Even waar niemand me ziet. Zo voelt het tenminste, maar ik weet zelf ook wel dat ik gezien wordt. Ik weet niet waarom en het is niet dat ik een hekel heb aan mensen, maar het zal wel door mijn verleden komen dat ik geen zin heb in contact. Je zou vast denken dat het dan ook niet slim van me is om weer naar school te gaan, eh? Ja, daar heb je gelijk in, maar wat moest ik anders? Ik zat al drie jaar thuis en kwam het huis niet uit. Zelfs mijn boodschappen werden bezorgd. Om eerlijk te zijn vraag ik hoe ik het intake gesprek voor deze school zo goed kan hebben afgerond. Een zucht ontglipt me terwijl ik met mijn hoofd op mijn hand leun en wat naar buiten staar door het raam, zonder de anderen aan te kijken en te kijken wie mijn nieuwe klasgenoten zijn. Ergens heb ik het gevoel dat ze staren, maar dat gevoel negeer ik. Want daar ben ik goed in.

Heartache
Straatmuzikant

Heartache schreef:
Als de bel gaat sta ik op en pak mijn spullen bij elkaar, waarna ik het klaslokaal verlaat en wat rond de school loop. Gewoon om te kijken. Ook al ben ik totaal niet sociaal, toch ben ik wel nieuwsgierig naar de school waar ik op zit. Rustig loop ik wat verder en kijk rustig wat rond. Na een tijdje heb ik de kantine gevonden, maar aangezien ik geen zin heb in mensen en daar teveel mensen zijn, ben ik daar al snel weer weg. Tot nu toe is de gang denk ik de rustigste plek. Moet ik dan elke pauze maar in de gang blijven? Hm, dat is ook saai. Even laat ik een blik op mijn horloge glijden; een telefoon heb ik niet. Ik denk dat je de reden al weet. Ik zie dat de pauze nog lang duurt en ik ben dan ook niet van plan in de school te blijven. Ik loop het plein op en negeer iedereen die ook maar naar me kijkt, waarna ik het plein weer af loop en gewoon wat in de buurt begin te lopen. Het was lang geleden sinds ik in een buurt zoals dit was... Misschien wel te lang...

Heartache
Straatmuzikant

Heartache schreef:
Als het meisje naast me komt zitten, wil ik in eerste instantie opstaan, maar toch blijf ik nog even zitten. Pas als ze begint te praten sta ik op. Ik heb geen zin in contact, maar blijkbaar wordt dat niet gezien. Rustig loop ik het schoolplein over en als er een bal voor mijn voeten rolt, kijk ik even naar de jongens die aan het voetballen waren en wachten totdat ik de bal zou terug schoppen. Maar ik doe het niet. Straks denken ze dat ik vrienden wil worden ofzo, maar daar zit ik echt niet op te wachten. Ik loop gewoon langs de bal, met mijn handen in mijn zakken, verder het schoolplein over. "Je kan hem ook gewoon terug schoppen hoor," hoor ik iemand nog zeggen, maar ik negeer dat. Ik grijns even. Ik heb liever dat ze me haten, dan dat ze vrienden met me willen worden.

Heartache
Straatmuzikant

Heartache schreef:
Geeft niet xd Ik ook :/
--

Misschien had ik gewoon nog thuis moeten blijven. Misschien was ik er nog niet klaar voor om 'opnieuw te beginnen', aangezien het me gewoon niet lukt, maar misschien is het ook wel omdat ik het niet wil. Ik wil geen contact meer met mensen. Iedereen om me heen gaat toch dood... Bij die gedachte slik ik even en kijk even op als er iemand naar me toe komt. Weer dat meisje. Waarom? Ik zou willen zeggen dat ze me met rust moet laten, maar dat lijkt me toch niet echt een goed idee en ze ratelt toch al aan 1 stuk door. Yeah, right... Ze wilt met me afspreken? Waarom? Ze kent me niet, en ik ken haar niet en dat wil ik ook niet. Als ze weer wegloopt kijk ik haar even na, maar kijk al snel weer weg. Waarom begrijpen sommige mensen niet, dat ze geen behoefte hebben aan contacten... Ik ben niet van plan om vanmiddag met haar mee te gaan, en dat doe ik ook niet. Na school loop ik gewoon de school uit, het schoolplein af en op weg naar het station, naar huis.

Mijn eerste schooldag zit erop, gelukkig...

Heartache
Straatmuzikant

Heartache schreef:
De volgende morgen ben ik alweer vroeg wakker, zoals gewoonlijk en werk ik mijn broodje naar binnen. Eigenlijk twijfel ik of ik naar school moet gaan of niet, maar het zo raar zijn als ik de tweede dag gelijk al niet kom. Ik had misschien gelijk. Misschien was ik hier nog niet klaar voor en had ik gewoon nog niet naar school moeten gaan. Gewoon nog een paar jaar moeten wachten, of gewoon helemaal nooit meer naar school. Nooit meer contact... Dat zou wat zijn. Toch pak ik mijn spullen bij elkaar en loop richting het station, waar ik op de trein stap richting school. Ik was expres alleen gaan wonen, zonder buren of mensen om me heen, vanwege dezelfde reden als dat ik eerst niet naar school wilde gaan.

Eenmaal in de trein ga ik ergens zitten en staar wat naar buiten. Waarom doe ik dit ook alweer? Waarom wilde ik uberhaupt weer terug naar school?

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld