Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

13 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

HPORPG w/ Safety || Keep your friends close

Soepie
Karaoke-ster

Soepie schreef:
Full title; Keep your friends close, and your enemies closer.

Le moi~ Lissa Scottfield || 15 || 5e jaar op Hogwarts || Best een lieve meid, maar niet op haar mondje gevallen. || http://nl.tinypic.com/r/fcjkb8/8 || Slytherin girl, word al 1 jaar lang gepest.

Soepie
Karaoke-ster

Soepie schreef:
Lissa~
"Laat me verdomme los!" Schreeuw ik en ik worstel om los te komen. Een van de jongens legt een hand over mijn mond heen. "en nu hou je je bek dicht, en werk mee" snauwt iemand. Ik voel scherpe nagels in mijn vel drukken en krijs het uit van de pijn. Ik sla mijn kiezen op elkaar en iemand krijst het uit van de pijn. "Trut!" Sist het meisje. Ik word neergegooit, blijkbaar zijn we er al. De voetstappen en stemmen verdwijnen. Ik haal de blinddoek van mijn hoofd af en kijk rond. Ik ben dus blijkbaar in het Verboden bos.. Fuck.

Marissa
Internationale ster

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
~Axel~
Mijn amberkleurige ogen gleden over het uitgestrekte veld, een veld waar ik vaak trainde. Hier leefde ik met verschillende wezens, waaronder gewone wolven en centauren. Ook was er een tijd van gezelligheid, dat we hier met een groep van allemaal andere wezens kwamen en gewoon met z'n alle aten. Hier was het altijd een geweldige plek, daarom woonde ik hier ook in de buurt. Een klein huisje, groot genoeg om erin te leven met een, of misschien twee personen. Niet dat iemand hier ooit in mijn buurt zou komen, want niemand kwam ooit in het Verboden Bos. Het was gevaarlijk, volgens velen, maar eigenlijk was het gewoon een geweldige plek om te zijn, als je maar vriendelijk was. Op het moment was ik in wolvengedaante, met een witgrijze vacht. De roedel waar ik bij hoorde rende langs me heen, ze roken een prooi en natuurlijk ging ik mee. Ze gedroegen zich anders deze keer, was het dit keer een mens? Of was het Hagrid, die weer een bezoekje kwam brengen. Het was in ieder geval geen Hagrid, de gedaante in de verte was een stuk kleiner. En ik herken de gedaante uit mijn eerste jaar, ook al had ik geen idee meer hoe ze heette. Snel sprong ik voor haar en gromde naar de roedel. Zij leken te begrijpen wat ik bedoelde en hielden halt, om ons vervolgens de ruimte te geven, maar wel in de buurt te blijven. Zelf veranderde ik terug naar mensengedaante, met wat moeite, en keek het meisje aan. Zoveel vragen spookte door mijn hoofd, dat ik niet wist waar ik moest beginnen.

Soepie
Karaoke-ster

Soepie schreef:
Lissa~
Verward keek ik rond. Het ene moment werd ik weggedragen uit het kasteel, en het andere moment bijna aangevallen door een groep wolven. Er stond een jongen naast me, ik herkende hem vaag. Was dat die jongen.. Nee, dat kon niet. Maar toch.. Hij leek verdacht veel op de jongen die in mijn eerste jaar was verdwenen. Mijn hand vloog naar mijn hoofd zodra ik opstond, mijn hoofd begon te bonken. Ik greep de jongen vast, zodat ik niet op de grond viel. Zijn handen ondersteunde me en ik knipperde even met mijn ogen en keek rond. Er stond een hele groep wolven rondom ons, wat me best wel beangstigde. "B-ben jij die verdwenen jongen?" vroeg ik aan de jongen die voor me stond. Ik bekeek hem van top tot ten, hij was niet lelijk. Mijn ogen zochten de zijne op en ik keek hem aan.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
~Axel~
Direct ondersteunde ik het meisje zodra ze me beetgreep. Er was iets aan haar dat me aantrok, iets speciaals en ik had geen idee wat. Op haar vraag knikte ik, in de afgelopen tijd had ik nauwelijks tot niet gepraat, dus het was geen wonder dat ik nu ook niet sprak. Van de ogen van het meisje gingen ze naar de ogen van de roedelleider en na een knik van beide kanten, draaide hij zich met een grom om en liepen als bodyguards om ons heen. 'Kom' zei ik met een schorre en gebroken stem, waarna ik het meisje mee begeleidde naar mijn huis. Het was niet ver, maar het was beter om haar nu veilig te krijgen. Je had hier ook minder vriendelijke wezens die wel uit waren op een stukje mensenvlees.
Onderweg keek ik naar het meisje en naar waar ze haar hoofd beet had gegrepen. Er zat wat bloed, dus ik bedacht me dat ze ergens flink tegenaan was gevallen. De wond had wel verzorging nodig, dus dat was het eerste wat ik zou doen als ik thuis zou komen. De roedel spreidde zich, om ons toegang tot mijn huis te geven. Ik knikte opnieuw naar de leider en gaf hem een aai over zijn hoofd. Als bedankje kreeg ik een lik over mijn hand en daarmee vertrok hij en zijn roedel. Zelf ging ik met het meisje naar binnen, liet haar zitten op mijn bed en waste mijn handen eerst, om daarna een doek nat te maken. Met die doek depte ik voorzichtig het vuil en het opgedroogde bloed weg. Nog steeds zei ik niets, naast de 'kom' van eerder.

Soepie
Karaoke-ster

Soepie schreef:
Lissa~
De jongen begon mijn hoofd te verzorgen, ik schonk hem een kleine glimlach. "Dankjewel" zei ik zacht. Mijn ogen begonnen de kamer te inspecteren, het was niet groot, eerder heel klein. Alleen het was wel knus, knus en gezellig. De koude doek in mijn wond deed me goed, de wond deed al gelijk minder zeer. Mijn oogleden voelden opeens heel zwaar aan en ik sloot mijn ogen. Ik dommelde weg en viel langzaam achterover. Mijn ogen opende zichzel nog een keer, en ze zagen de jongen me bezorgd aankijken. Ik sloot mijn ogen weer en dommelde in slaap.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
~Axel~
Met een glimlach knikte ik naar haar, om daarmee te zeggen dat ze me niet hoefde te bedanken. De wond was schoon, maar had wel dagelijkse verzorging nodig. Daar zou ik wel voor zorgen, maar nu baarde het me zorgen dat ze opeens weg dommelde. Het zou vast wel alleen vermoeidheid zijn, niets ernstigs in ieder geval, daarom liet ik haar ook niet zomaar tegen de muur aan knallen met haar hoofd, om een nieuwe of grotere wond te creëren, maar begeleidde ik haar met liggen, zodat ze rustig op het bed kon slapen. Zachtjes legde ik de deken over haar heen en begon de doek te wassen, evenals mijn handen. Ik ging op de bank in de hoek zitten en pakte een spreukenboek erbij, om daarin te bladeren. Het waren eeuwenoude boeken met spreuken die al vergeten waren of nauwelijks werden gebruikt, terwijl ze juist erg handig waren! Af en toe keek ik op naar het meisje, om te zien of alles nog goed ging. Zodra ik zag dat dat inderdaad het geval was, las ik verder. Soms sprak ik spreuken uit, zoals de snelgroei spreuk, die alleen op planten werkte. De kleine knopjes van de bloem in de bloempot kwamen tot leven en bloeide prachtig. Helaas was de spreuk niet goed genoeg, waardoor ze weer teruggingen naar hun knopvorm.

Soepie
Karaoke-ster

Soepie schreef:
Lissa~
De realiteit herleefde zich in mijn droom. Lopend door Hogwarts werd ik uitgescholden, bespot. Ik zou geen echte Slytherin zijn, ik zou het niet waard zijn om op Hogwarts te mogen zijn. Mijn spreuken zouden zwak zijn, ik zou zwak zijn. Vandaag brak de dag eindeljik aan. Ze zouden iets ergs met me doen, ze hadden genoeg van het belachelijk maken. Ze bespogen me, gooiden stenen op me. En ik hield het vol, zonder ook maar een traan te laten. Deze klootzakken zouden mij niet zien huilen, dat zou niet gebeuren. Badend in het zweet open ik mijn ogen. Maar nu was ik veilig, op een of andere manier voelde ik dat ik bij deze jongen veilig was. Hij zou me niks aandoen.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
~Axel~
Het meisje was weer wakker en was verschrikkelijk aan het zweten. Daarom stond ik snel op, pakte de vochtige, toch schone doek en depte daarmee het zweet weg. Door de jaren heen was ik aardig goed geworden met blikken en mijn huidige blik vroeg aan het meisje wat er was, wat haar was overkomen. Ik opende mijn mond om die woorden uit te spreken, maar er kwam niets. Daarom sloot ik mijn mond maar weer. Een zachte krab tegen de deur liet me opkijken. Ik opende de deur en een mand werd neergezet door de roedelleider van eerder, samen met een van zijn welpen, neergelegd door zijn partner. De welp was zwak, waarschijnlijk de laatst geborene. Het tweetal vertrok en ik nam eerst het welp mee naar binnen, om die in een warm bedje te leggen die altijd voor deze kleintjes aanwezig was. Daarna de mand, deze zat vol geneesmiddelen en voedsel, hoogstwaarschijnlijk van de centauren. Met een glimlach keek ik daartussen, zoekend naar iets bruikbaars voor de wond. En dat vond ik, een groenblauw zalfje in een klein klei potje. Dit zou ik later gebruiken.

Soepie
Karaoke-ster

Soepie schreef:

Lissa~

Mijn mond bleef dicht. Ik wou hem wel vertellen wat er was, maar nu nog niet. De tijd was nog niet rijp. De jongen liep naar een welp toe en deed er iets mee. "Hoe heet je eigenlijk?" Vroeg ik zacht aan hem. Ik keek hem aan en glimlachte. Het waren die ogen, ze waren heel mooi. Je kon er in verdrinken, en hij was verder ook leuk om te zien. Ik zou niet meer terug gaan naar het kasteel, op een of andere manier wist ik dat zeker.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
~Axel~
Zachtjes streelde ik over de vacht van de welp en stopte hem goed in, zodat hij niet zou overlijden aan de kou. Ik keek op naar het meisje en glimlachte. 'Axel,' zei ik schor en keek schraapte mijn keel even. 'En jij?' vervolgde ik en liep toen naar de keuken. Toch moest ik voor de welp zorgen, hoe graag ik ook antwoord op mijn vragen wilde. Nadat ik de melk in een pannetje had gedaan, zette ik deze op het fornuis, die ik aanzette met mijn toverstok. Terwijl de melk warm werd, roerde ik in de pan, zodat het niet aan zou koeken. 'Sorry als ik niet veel praat, ik ben niet zo'n prater.' legde ik uit, terwijl ik op een stoel ging zitten. Zelfs die zin was moeilijk voor mij om te vormen, omdat ik al die jaren niet had gepraat. Daarom duurde het ook even voordat ik de zin had bedacht en uitgesproken.

Soepie
Karaoke-ster

Soepie schreef:
Lissa~
Axel.. Oja, hij. Ik herkende hem nog uit mijn eerste jaar, best wel aardig zover ik herrinerde. "Ik ben Lissa" glimlachte ik. "Dat maakt niet uit, ik praat wel voor ons allebei." Het was waar, als ik vertrouwd was bij iemand kon ik uren doorratelen. "Waarom ben je eigenlijk hier, in het verboden bos?" Vroeg ik aan hem terwijl ik rechtop ging zitten. Ik voelde me al een stuk beter, en dat liet ik ook merken. Nu Axel zo bezig was met het welpje zag ik hoe lief hij was. Snel haalde ik die gedachte uit mijn hoofd, hij was een wolf. Of nouja, hij woonde als een wolf.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
~Axel~
De melk was warm en ik goot het in een melkfles, om de kleine welp te voeren. Het kleintje dronk gulzig uit de fles en ondertussen bekeek ik het geslacht. Een meisje, met een spierwitte vacht en helderblauwe ogen. 'Luna.' mompelde ik zachtjes tegen de welp. Daarna keek ik op naar Lissa. 'Weggepest, doodbedreigingen, poging tot moord. Ik was hier beter af.' begon ik, met nog steeds een schorre stem. 'Het is dat ik, door mijn verleden, goed weet te overleven in mijn eentje, helemaal dankzij mijn transformagiër kant.' praatte ik zachtjes verder en tilde het welpje even op, nadat het de fles had leeggedronken. Met Luna in de deken gewikkeld nam ik haar tegen me aan en hield haar warm. Ik ontving zachte, zwakke likjes, maar ze was al in staat om wat te reageren op haar omgeving. Mijn kalme ademhaling en warmte zorgde ervoor dat Luna in slaap was gevallen. Om haar niet direct te wekken, hield ik haar nog even vast, maar keek toen wel op naar Lissa. 'Waarom ben jij hier?' vroeg ik voorzichtig. Het kon niet zo zijn dat ze had besloten opeens naar me te zoeken, niemand had dat ooit gedaan.

Soepie
Karaoke-ster

Soepie schreef:
Lissa~
Ik glimlachte even. "Alles samengevat, hetzelfde als jij. Alleen ik ben niet vrijwillig gegaan". Met veel moeite stond ik op uit het bed. "Luister, ik wil je niet tot last zijn. Als ik iets kan doen moet je het maar zeggen, ik kan magie gebruiken". Met moeite liep ik naar de keuken en pakte een kommetje. De keuken was niet luxe, maar het had alles wat je nodig had. "Aquamenti" mompelde ik en richtte mijn toverstok op het kommetje. Het kommetje stroomde gelijk vol met water en ik nam er een slok van. "Ik kan eten sommeren, wat je maar wilt"

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
~Axel~
Op Lissa haar woorden moest ik glimlachen en stond voorzichtig op, om Luna terug te leggen. Deze kleine zou het wel redden, met de juiste zorg. 'Als je me tot last zou zijn, zou ik je niet hier houden.' mompelde ik met een glimlach en keek toe hoe ze magie gebruikte. Ook al kon ik dat zelf ook aardig goed, het bleef toch fascinerend hoe anderen dat ook deden. Dat kwam vooral omdat ik al zo lang geen sociaal contact heb gehad. 'Eten krijg ik al iedere dag, vlees en vis van de wolven roedel, brood, melk en groentes van de centauren.' Ik kreeg mijn zin om te praten weer terug, niet dat ik vroeger nou ook zoveel praatte. Nu ik het toch over de mand had, pakte ik hem gelijk op en gaf alles een plek. De mand bevatte drie flessen melk, twee grote broden en verse kruiden en groenten. Welke het allemaal waren wist ik niet, maar dat maakte niet uit. Verder zaten er ook verbanden tussen, zalfjes voor wonden en ook wat zeep. De kleine Luna begon allerlei geluidjes te maken, wat een goed teken was. Het klonk zo schattig dat ik niet kon laten om te glimlachen. En toch verliet een zucht mijn mond, waarna ik Lissa aankeek. 'Ik weet niet wat je bedoelingen zijn hier en hoe lang je van plan bent te blijven, maar je bent welkom, al moet je wel voorgesteld worden aan de wezens waar ik mee leef, want ze houden niet zo van nieuwelingen.'

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld