ORPG // Thrandy - Forum - Virtual Popstar

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG // Thrandy

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Mary Ruth Calloway beter bekent als Ruth.

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Ik begin in een nieuw bericht, dit is Steve

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Steve lag nog in zijn bed op zijn kamer. De kamer die oersaai was, gevuld met enkel een bed en een kast. En in die kast mocht Steve niet eens komen, daar mochten alleen de verzorgers komen die voor hem iedere dag zijn kleren klaar kwamen leggen en hem soms hielpen met aankleden. Sinds Steve in de kliniek zat was hij psychisch wat achteruit gegaan, iets wat wel vaker voorkwam tijdens het afkickproces. Bij Steve was het redelijk extreem, maar de verzorgers probeerde hem toch nog overal bij te betrekken zodat hij niet verder achteruit zou gaan.
De deur van zijn kamer werd van het slot gehaald en Tony kwam zijn kamer binnen. Tony, zijn vaste begeleider die hem elke morgen uit bed haalde, hielp met wassen en aankleden en vervolgens naar de ontbijtkamer bracht. Een grote ruimte met een hoop picknicktafeltjes naast elkaar en veel mensen die zaten te "bunkeren".
Kreunend draaide Steve zich om toen hij een koude windvlaag over zijn lichaam voelde. Blijkbaar had Tony de dekens van zijn lichaam gehaald en tot overmaat van ramp deed hij ook nog de gordijnen open! 'Dicht...' Gromde Steve terwijl hij zijn hoofd in zijn kussen duwde en probeerde weer in slaap te komen. De ochtenden waren het ergst bij hem. Een ochtendmens was hij nooit geweest, maar nu was het gewoon het toppunt. 'Nou, niet zo chagrijnig Steve. Het is al laat, normaal was je er al uit geweest.' Beet Tony hem op zijn beurt toe. Tja, zo ging het tussen de twee. Het was niet meer zo'n cliënt-begeleider relatie, maar meer iets van een vriendenrelatie omdat ze elkaar onderhand al een tijdje kenden.

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Het was nog vroeg in de ochtend, maar dat nam niet weg dat Ruth al met haar ontbijt begonnen was. Al hoewel, eigenlijk was ze nog niet echt begonnen, maar had ze een tijdje levenloos voor zich uit zitten staren met een bord eten voor haar neus. Brood was dan ook niet echt hetgene waar ze naar verlangde, eerder datgene waar ze totaal geen zin in had en dus was ze ook niet van plan het op te gaan eten. Het probleem was alleen dat ze bijna 24 uur per dag in de gaten werden gehouden, dat leek iniedergeval zo, en als ze dit niet op zou eten, kreeg ze hoe dan ook weer gezeik in de vorm van één van die 'oh zo geliefde' preken. Sommige mensen hadden gewoon niet door wanneer hun acties helemaal geen nut hadden en ze aan een hopeloze onderneming waren begonnen. Tot nu toe waren ze iniedergeval nog geen stap verder gekomen in Ruth's ogen en aangezien ze hier al veel te lang zat naar haar mening was ze tot de conclusie gekomen dat het hopeloos was. Ik moet alleen wel zeggen dat een geïrriteerde Ruth, ze was al weken in een niet al te beste bui, nogal snel conclusie's trekt en dat ze er nou niet bepaald echt meer bij was met haar hoofd. Vandaar ook dat de blik in haar ogen het grootste deel van de dag behoorlijk lusteloos was. Op dit moment hadden haar ogen zich echter verplaatst van de muur een eindje verderop naar de halflege beker vlak voor haar op tafel. Iniedergeval al meer leven dan een paar seconden geleden en hopelijk kwam daar later op de dag alleen nog maar meer verbetering in.

Het duurde even, maar uiteindelijk had Ruth toch iets te eten binnen gekregen, niet veel al vond zij het meer dan genoeg, want het eten won het uiteindelijk van de anders verwachte preek. Erg veel keuze had ze niet qua plekken waar ze naartoe kon of eigenlijk mocht gaan. Nog zoiets waar ze echt een hekel aan had gekregen sinds haar verblijf hier was begonnen. Het was nog een wonder dat ze niet om toestemming hoefde te vragen als ze haar kamer binnen wilde gaan, want met al die regels en dat paranoïde gedrag van die medewerkers hier had ze dat wel verwacht. Het was alleen jammer dat haar kamer niet écht haar kamer was aangezien ze de ruimte moest delen. Desondanks had ze het toch tot haar favoriete ruimte benoemd wat haar reden genoeg gaf om er ook nu weer naartoe te gaan. Haar kamergenoot was toch vast al op gezien de tijd dus met een beetje geluk had ze de kamer voor zichzelf.

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Tony deed zijn armen over elkaar en tikte met zijn voet ongeduldig op de grond. 'Kom op Steve, ik ga nu weg en jij gaat je aankleden. Dan zie ik je zo meteen in de eetzaal, afgesproken?' De man keek naar beneden, naar het bed waar Steve op lag, en draaide zich al om naar de deur om dadelijk weg te lopen als Steve in had gestemd met zijn idee. Helaas voor Tony gaf Steve geen antwoord, zoals wel vaker, en bleef hij rustig op het bed liggen. De stemmen die door zijn hoofd raasden maakte hem vaak enorm moe en het begon helaas al vroeg in de morgen. Van het moment dat hij zijn ogen opende, tot het moment dat hij ze weer sloot om te gaan slapen. Het was vermoeiend, maar veel kon er niet aan gedaan worden omdat Steve meer psychische problemen had dan enkel stemmen in zijn hoofd.
Tony had toch besloten om de kamer te verlaten, wat er nu voor zorgde dat Steve alleen op de kamer was. De kamer die hij moest delen met iemand, maar veel irritatie had hij daar niet van. Soms was het zelfs wel fijn om een kamergenoot te hebben, aangezien je dan niet continu alleen was. Hoewel Steve eigenlijk toch nooit echt alleen was... De jongen had in overleg met zichzelf besloten om toch maar eens uit bed te komen, of op zijn minst een poging tot te doen. Op het moment zat hij rechtop op het bed, zijn benen raakte de vloer lichtjes aan en zijn handen leunde op het bed langs zijn lichaam. 'Je kan het Steve,' sprak hij zichzelf bemoedigend toe. Helaas voor Steve lukte het hem toch niet om de stemmen te negeren, waardoor hij weer afdwaalde en maar een beetje verward en afwezig op de rand van zijn bed zat.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld