#ORPG w/ Dauntless ♥ - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

#ORPG w/ Dauntless ♥

Silatunique
Landelijke ster

Silatunique schreef:
Naam: Aylinn Ross.
Leeftijd: 18 jaar oud.
Soort: Mens
Uiterlijk:

Karakter: Koppig, lief, dapper en sterk.
Extra: Aylinn vertrouwt niemand snel, maar heeft ook niet echt een reden. Ze gelooft niet in legendes zoals vampieren weerwolven en draken.

Verhaallijn;
Dit verhaal speelt zich af in de middeleeuwen: In de middeleeuwen gelooft iedereen nog in sprookjes legendes en vampiers. Behalve één meisje. Om aan haar vrienden te bewijzen dat er niet zoiets als vampiers bestaat gaat ze naar een oude burcht die diep in het donkere bos staat en waar niemand komt omdat er beweerd wordt dat er een vampier woont. Eenmaal het meisje in de burcht is en er een nachtje moet overnachten is er ook echt een jongen. Deze doet erg aardig. Maar het meisje weet niet dat hij een vampier is en dat zij weleens een maaltijd zou kunnen zijn. Als het meisje erachter komt dat hij een vampier is en haar gevanghoud wordt ze razend. Maar in die paar dagen zijn ze elkaar wel heel erg leuk gaan vinden. Laat de jongen haar vrij? wilt het meisje nog wel weg?

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Naam: Hadrian Pentragon
Leeftijd: 21 (gestorven in de klassieke oudheid)
Soort: Vampier
Innerlijk: Sluw, geheimzinnig, gevoelloos, zijn verleden heeft er voor gezorgd dat hij is zoals hij nu is

Silatunique
Landelijke ster

Silatunique schreef:
Begin jij, Daun?

Silatunique
Landelijke ster

Silatunique schreef:
Aylinn
Ik werd wakker door mijn haan die dit geluid maakte: 'Kukeleku Kukeleku!' Ik strekte mijzelf uit en gaapte luid. Ik stond op en deed wat aan, zonder dat ik keek wat het was, maar mijn uiterlijk boeide toch niet zoveel. Ik deed mijn moeders sloffen aan en liep naar de stal. Ik zag daar mijn paard. Ik pakte een kam en ging hem kammen. Ik gaf hem wat hooi en Christoffel at het op. Ik ging op Christoffel zitten en reed erop, onderweg naar de Kasteel van koning Nauwens. Ik moest hem vertellen dat het land niet in gevaar was, want de malle mensen in deze dorp geloven namelijk in vampiers, weerwolven en die dingen bestaan niet, mijn besluit staat vast. Terwijl ik op Christoffel zat en hij naar het Kasteel van koning Nauwens reed zat ik aan het bedenken wat ik kon zeggen. Ik zonk diep in mijn gedachten toen ik bij het kasteel aankwam. Ik stapte af van mijn paard en bond hem vast aan een paal. Ik liep naar de deur van het kasteel en klopte aan.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Hadrian keek door het raam van het oude vervallen kasteeltje. Zelfs de dieren leken dit huis te vermijden, te voelen dat diegene die er in woonde nog gevaarlijker was dan de gewone mensen in het dorp. De zon was nog maar net op en stralen deden hun best om Hadrians huid te verwarmen, te verbranden, maar dankzij zijn amulet van lapis lazuli zou dit hen niet lukken. Dat amulet was het enige wat hij nog over had van zijn familie, eigenlijk had hij het ook willen vernietigen, maar het moment dat hij het had afgedaan en de zon zijn huid begon te verschroeien besefte hij pas dat het meer nut had dan hij verwacht had.
Hij had een branderig gevoel in zijn keel, dorst. Er kwam bijna nooit iemand in het bos op een arme reiziger na die niets wist van de vloeken en monsters die er zich zouden schuil houden. Om zijn dorst te stillen moest hij altijd naar het dorp zelf. Zijn slachtoffers werden nooit meer teruggezien en de dorpelingen waren creatief genoeg om er weer een andere legende of sprookje rond te verzinnen zonder te weten wat de echte reden was.

Silatunique
Landelijke ster

Silatunique schreef:
Aylinn
Er werd open gedaan door een jongen genaamd Vincent. Hij keek mij verbaasd aan en praatte met een bekakt accent: 'En wie mag jij voorstellen?' Ik had hem het liefst een klap gegeven door zijn achterbaksheid maar hield me in. 'Aylinn meneer, mag ik Koning Nauwens spreken?' Hij lachte vals. 'En waarom dan?' zei hij toen hij klaar was met lachen. 'Dat gaat u niet aan, ik wil met hem spreken, en niet met jou!' En ik liep naar binnen, zonder dat ik doorhad wat ik eigenlijk heb gedaan. Ik rende het huis door om te zoeken waar koning Unauwens was, en stopte bij een deur waar de twee letters KU stond, ik klopte aan en Unauwens zei: 'Kom binnen!' Ik kwam naar binnen en boog voor hem. 'Lieve koning, mag ik u spreken?' 'Het gaat over de misverstand van vampieren en weerwolven..' Hij keek me recht in mijn ogen aan. 'Ga verder..'

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Voor hij in dit landhuis terecht kwam had Hadrian een hele tijd rondgereisd. Wel altijd uit de buurt van mensen, want die verafschuwde hij en zocht hij enkel op als hij honger had. Mensen waren voor hem niets meer dan kleine speeltjes. Net zoals een kat speelde hij graag even met hen, lokte hij hen in een valstrik voor hij ze echt doodde. Hij bracht veel van zijn dagen door in de bibliotheek waarvan hij elk boek al wel twee keer gelezen had, maar toch was het het leukste wat er te doen viel. Ook vandaag ging hij naar de prachtige ruimte en zette zich in een versleten leren zetel met een boek in zijn hand, het was een of ander ridderverhaal.

Silatunique
Landelijke ster

Silatunique schreef:
-
Ik moet gaan, straks of morgen verder? x

Silatunique
Landelijke ster

Silatunique schreef:
Aylinn
'Het zit zo, weerwolven en vampieren bestaan niet! Het is gewoon een legende, mensen zeggen dat ze in de oertijd nog in leven waren, maar dat is gewoon niet zo! Vleermuizen bestaan wel, maar komen alleen 's Nachts voor, maar het is gewoon niet waar, alstublief, Uwe Hoogheid, kunt u me geloven..' Koning Unauwens keek me met groten ogen aan. 'Je liegt! Ga weg jij misbaksel ik wil je nooit meer in deze Kasteel zien tot dat ik leef!' Hij riep Vincent. 'Vincent, kom hier en laat haar hier uit deze Kasteel verdwijnen, nu!' Hij pakte mij bij mijn arm beet en sleurde me mee. Schopte me de deur uit en ik viel op de grond naast de paard. De paard keek woest voor zich uit en zei: 'Hihihuhuhu' Hij hinnikte en deed zijn kop naar voor. Ik maakte de touw los en ging weer op het paard zitten. Hij bracht me thuis en daar kwam ik een bijzonder iemand tegen..

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Na een tijdje sloeg de verveling opnieuw toe en verveling zorgde er altijd voor dat hij aan zijn dorst dacht. Doorheen de jaren kon hij deze wel goed controleren, maar toch bleef het een aanwezig gevoel. Hij zette het boek weer op zijn plaats en ging naar buiten. Wie weet had hij geluk en was er een rat of konijn dom genoeg om zich in de buurt van het kasteel te wagen. Hij was niet kieskeurig, want dierenbloed smaakte sowieso duizend maal slechter dan dat van een mens. De gedachte alleen al deed hem met zijn tong over zijn lippen gaan. Hij had altijd al mensenbloed gedronken, na was mensen hem hadden aangedaan had hij daar niet het minste moeite mee.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld