ORPG met FABQUEEN - Forum - Virtual Popstar

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG met FABQUEEN

Heartache
Straatmuzikant

Heartache schreef:

Naam: Ruby Jackson
Leeftijd: 17
Ras: Half-demon
Innerlijk: Ruby is een van nature stil meisje. Ze heeft een grote hekel aan vampiers, maar dit is ook gelijk haar grootste angst. Vampier zouden haar tenslotte altijd als prooi zien en na wat er twaalf jaar geleden met haar vader was gebeurd durft ze amper nog in de buurt van een vampier te komen. Zelfs eentje die zich wel zou kunnen beheersen, zou ze moeite mee hebben. Toch heeft ze gezworren om op de één of andere manier wraak te nemen op de vampier die haar vader heeft vermoord. Alleen staat haar angst haar enorm in de weg. Iedere demoon heeft een andere bovennatuurlijk gave die ze kunnen gebruiken, alleen hebben half-demonen dit niet. Wat hun een nog makkelijkere prooi maakt. Demonen en ook half-demonen kunnen gevangen worden in een demonen/-duivels val, waar ze alleen uit kunnen komen als iemand van buiten -geen demoon-, de val verbreekt door wat verf weg te schrapen. Ruby is helemaal niet zo van het vechten, maar ze zal moeten leren dat ze dat wel moet kunnen in deze wereld. Ze moet zichzelf kunnen verdedigen.

FABQUEEN
YouTube-ster

FABQUEEN schreef:
Naam: Darren Shan.
Leeftijd: 18 jaar, bijna 19. Hij kan niet geloven dat hij al bijna 20 is ook.
Soort: Half-vampier.
Foto:

Innerlijk: Darren is een jongen die veel durft, erg nieuwsgierig is en veel vragen stelt. Hij is de broer van Annie Shan maar die ziet hij nooit meer. Hij is qua vampiersjaren, de leeftijd van de persoon zelf 18, en bijna 19. In aardjaren, de leeftijd die het lichaam uitstraalt is hij 16. De legendes over vampieren, over knoflook, binnengelaten worden etc is allemaal nep. Darren, en alle andere vampieren kunnen op dezelfde manier als mensen gedood worden, maar dan moeilijker. Ook hebben ze geen lange hoektanden, en ze doden niet iedereen waar ze van drinken. Het enige wat niet echt handig is, is in de zon lopen. Darren als half-vampier kan dat gewoon, maar een volbloed vampier niet. De volbloed-vampier red het 4 á 5 uur. Dan verbrand hij levend. Ook kunnen volbloed vampiers flitten, snel rennen wat niet volgbaar is voor het mensen oog. Darren is vanwege het half-vampier zijn erg sterk, en kan gemakkelijk iemand zijn botten breken en daarom is vriendschap met een mens niet mogelijk. Het is simpelweg té gevaarlijk. Van zijn leraar, een volbloed-vampier leert hij hoeveel hij in een maand nodig heeft etc. Darren zelf is gek op het vampier zijn en vecht veel om zijn krachten te laten zien, een oude gewoonte van de vampieren. Hij daagt vaak zijn leraar uit en zo leert hij ook weer nieuwe technieken.

---
Ik begin zo, eerst eten. Rond 6 uur begin ik dan.

FABQUEEN
YouTube-ster

FABQUEEN schreef:
Ik zette mijn nagels in de boom en klom omhoog, erg veel zin in tegenliggers had ik niet aangezien ik er niet van hield om mensen te zien. Mijn nagels zette ik alweer in de boom en klom nog wat hoger. Vampieren hebben supersterke nagels en tanden. Je nagels kan je alleen kort houden door ze af te kloven aangezien een nagelschaar veel te zwak is voor onze nagels. Natuurlijk waren mijn nagels en tanden zwakker dan die van een volbloed-vampier. Eenmaal boven in de bomen klom ik van boom naar boom, op zoek naar een eekhoorntje, of een ander dier dat hier leefde. Ik dronk niet van mensen, in tegenstelling tot andere vampieren, maar uiteindelijk zal ik wel moeten aangezien ik anders doodga. Vampieren kunnen niet zonder mensenbloed, ook al is het maar een beetje. Ik walgde van mijn leraar dat hij mensenbloed dronk, like ik was nog steeds een mens, half dan... Uiteindelijk zal ik wel volbloed-vampier worden aangezien de bloedcellen van het vampierbloed strijde tegen het mensenbloed. Uiteindelijk, na naar mijn gevoel een uur of 2 vond ik een klein hert en ik volgde het met mijn ogen. Als ik dichterbij was geweest, had ik zachtjes en rustig het hert kunnen aanvallen, maar aangezien ik hoog erboven zat moest alles in één poging goed gaan. Ik spande mijn spieren aan en liet mezelf boven op het hert vallen. Ik ademde in mijn vast en hield dat zo voor de neusgaten van het hert. Vampieren konden namelijk een gas uitademen dat alles en iedereen naast vampieren bewusteloos maakte. Ik maakte met mijn nagel een snee bij een ader en dronk wat bloed. Nadat ik klaar was kwatte ik op de wond van waar ik had gedronken en het genas langzaam. Ons speeksel geneest wonden, natuurlijk geen gaten van een stalen pijp etc, maar oppervlakkige wel. Als het hert wakker werd zou het alleen nog kunnen herinneren dat het aangevallen werd. Snel klimde ik weer de boom in en bleef van boven naar het beestje kijken, hoe het wakker werd.

Heartache
Straatmuzikant

Heartache schreef:
Ondanks dat ik niet alleen was, was ik alsnog bang. We bevonden ons in het bos, waar nog wel eens een bloeddorstige vampier kwam, opzoek naar wat bloed om te drinken. Meestal was het van mensen of demonen. Ik probeerde het feit dat ik bang was te onderdrukken. Er was me zoveel slechte dingen verteld over die wezens en toen was ik daar. In het bos, met misschien wel de belangrijkste persoon in mijn leven. Al dacht ik daar toen nog niet heel veel over na. "Ruby, verstop je." hoorde ik zijn stem en deed wat hij zei. Eerst was ik verbaasd waarom, maar pas jaren later kwam ik erachter dat hij iets gehoord moest hebben. Iets in de struiken. Vanaf de plek waar ik me verstopt had had ik nog steeds een goed overzicht op mijn hem en de vampier die op hem afsprong. Ik zag dat hij wilde vechten. Iets wilde doen, maar om één of andere reden deed hij niks en liet zich gewoon pakken. Misschien was de vampier wel te snel. Iedereen wist dat ze een hogere snelheid hadden dan elk ander wezen. Ik voel de tranen nog stromen, als ik eraan terug denk. Het was alsof ik zijn pijn voelde. Stoppen met huilen lukte niet en dat wilde ik ook niet eens. De tranen bleven komen terwijl ik toe keek, hoe een vampier een demoon aan het vermoorden was. "Papa!"

Ik was vijf, toen dat gebeurde. Maar ik was het nooit vergeten. Het verbaasde me dat de vampier niet achter mij aankwam toen ik begon te schreeuwen en ondanks dat ik bang was, bleef ik terug komen naar de plek waar hij vermoord was. Zo ook deze dag. Het was een verschrikkelijke plek, maar misschien de enige plek waar ik het gevoel kon krijgen dat mijn vader nog steeds bij me was, ook al wist ik dat hij nooit meer terug zou kunnen komen. Ik kon nooit meer zijn warmte voelen, en waarom? Omdat één of andere vampier hem bij me weg nam. Die gedachte maakte me kwaad en verdrietig. Ik zou willen dat ik de moed had om die vampier zelf te vinden en te vermoorden, maar ik was nog altijd het bange meisje die voor haar gevoel niks kon, en ergens wist ik dat dat ook zo was.

Stokstijf stond ik stil door wat geritsel wat ik hoorde uit het struikgewas. Misschien was het nu een goed tijdstip om hier weg te komen. Het kon maar een hert of een konijntje zijn, maar het kon net zo goed een vampier zijn en als dat het geval was, zou dit mijn dood worden. Ik begon steeds sneller te lopen en uiteindelijk ging het over op rennen, richting de uitgang van het bos. Waarom moest ik dan ook altijd weer in de problemen komen door hier elke keer weer terug te komen?

Toen ik over een steentje struikelde, probeerde ik snel weer overeind te krabbelen, maar dat ging al moeizaam. Ik slikte even toen ik zag dat mijn knie bloedde. Dat was niet echt een goed moment om te bloeden. Achter me hoorde ik iemand lopen in het gras en bang keek ik om, waarna ik erachter kwam dat ik gelijk had. Het was geen lief hertje of konijntje. Het was een gevaarlijke bloeddorstige vampier die niks liever wilde dan mijn bloed. Ik zou dezelfde dood tegemoet gaan als mijn vader. Zijn angstaanjagende blik maakte me bang. Om hulp schreeuwen zou niet gaan. De enige die me zouden kunnen horen waren de andere vampiers en alsof die een hulpeloze half-demoon zouden helpen.

Ik wist het nu zeker, ik was er geweest.

FABQUEEN
YouTube-ster

FABQUEEN schreef:
Het hert strompelde weg en ik keek het nog na tot het verdween. Ik sprong vanuit de boom naar beneden en knakte mijn knokkels. Ik liep naar het zuiden en hoorde wat gegil. Ik draaide me om en zakte door mijn knieën heen en leunde met één hand op de grond. Ik trapte mijn schoenen uit, aangezien vanwege het half-vampier zijn mijn eeltzolen heel sterk waren en schoenen daardoor alleen maar onhandig waren. Ik rende de kant van het gegil op en de geur van bloed vloog mijn neus in. Even stopte ik om de heerlijke geur mijn neus in te laten glijden en onderbrak mezelf uit mijn gedachten. Hardop zei ik tegen mezelf dat het fout was om van onschuldige mensen te drinken, en vond nu de bloedgeur stinken. Ik probeerde zoveel mogelijk door mijn mond te ademen tot ik merkte dat dat alleen maar erger was, dan proef je het een soort van. Ik stopte even bij een boom om tot zinnen te komen aangezien de geur sterker werd naarmate ik dichterbij kwam. Ik bleef in me hoofd houden dat het slecht was om van mensen te drinken aangezien ze nog een heel leven voor zich hadden.

Toen ik bij het accident aankwam stond er een meisje, en een vampier. Ik sloeg het meisje aan de kant, waarbij ik lette op mijn kracht aangezien ik d'r geen pijn wou doen. Toch was het nog iets te hard en knalde ze tegen een boom. Ik bleef staan en draaide me hoofd een kwartslag. Ik kende die vampier. Hij was, of eerder gezegd dát aangezien het een gek is, Jason. Niet een van mijn favoriete vampiers tho. 'Ga weg. Ik heb al eerder met je gevochten, en dat doe ik niet weer. Je weet dat ik niet vecht met meiden en gekken, niet?' en ik wachtte op zijn antwoord. Echt vechten kwam er niet van, alleen wat gebekvecht. Nadat hij weg was stak ik een hand uit naar het meisje dat nog steeds een beetje suf op de grond lag. 'Gaat het? Sorry dat ik je wegduwde, hoe heet je en wat doe je hier?' Nadat ik een tijdje bij haar stond werd de bloedgeur weer sterker. Ik sloot mijn ogen en legde mijn hoofd op mijn rug. Ik realiseerde dat ik werd aangestaard en deed snel mijn ogen open en keek weer naar de grond. 'Ehh, ik vind het erg warm. Ik zat al een tijdje bij een boom in de schaduw, maar zelfs daar is het warm.' En ik dwong mezelf een glimlach op mijn lippen te vormen. 'Darren, Darren Shan.' Ik stapte achteruit en gaf haar de ruimte om zich omhoog te trekken aan mijn hand.

Heartache
Straatmuzikant

Heartache schreef:
Net toen ik dacht dat ik er geweest was werd ik aan de kant geduwd door iets of iemand. Het ging allemaal veel te snel om te zien wie me wegduwde. Met moeite lukte het ne om mijn ogen weer open te doen om te zien dat het een jongen was die me wegduwde. Terwijl ik luisterde naar wat de vampier en hij tegen elkaar zeiden ging ik even net mijn hand naar mijn achterhoofd diw nog steeds pijn deed. Het verbaasde me wel een beetje dat de vampier zo snel was verdwenen. Dankbaar keek ze hem aan en bleef hem precies zo aankijken toen hij zijn hand naar me uit stak. Ik wist dat ik niet bang moest zijn. Hij had me zojuist gered, maar dat wilde niet zeggeb dat hij niet gevaarlijk was. Op zijn vraag gaf ik geen antwoord. Om eerlijk te zijn wilde ik gewoon dat hij wegging, maar hij bleef maar praten. Iets dat mij naarmate het langer duurde toch wel op een of andere manier gerust stelde. Pas toen hij zich voorstelde pakte ik langzaam zijn hand en trok me aab hem omhoog. "Ruby." Zei ik enkel, ietwat verlegen en natuurlijk nog steeds bang.

-

Sorry dat het een beetje afgeraffeld is maar moet weg xd

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld