Forum

Lange, zwarte haren wapperden door de wind als een sluier achter Ren aan, die door de wouden rende. Haar tempo was zoals gewoonlijk hoog, te hoog voor de rest van de groep om haar bij te houden. Toch stopte ze niet, ze wist dat haar groepsgenoten haar geur konden volgen en dus altijd wisten waar ze was. Omdat ze tot dezelfde groep behoorden konden ze elkaar altijd vinden, waar ze ook waren. Ze waren verbonden, een soort van familie. Ren had nooit echt helemaal in de familie gehoord, ze had zich er vroeger ook niet thuis gevoeld. Door de jaren heen had ze hun vertrouwen gewonnen en zichzelf bewezen. Ondanks dit alles, en het feit dat zij momenteel de leider was van de groep, beschouwde ze hen toch niet als haar familie. Familie had voor haar een speciale betekenis, net zoals het woord 'thuis.' Deze groep waren niet haar familie, ze was niet thuis bij hun. Om haar bewegende voeten waren zwarte, leren schoenen gewikkeld. Ze pasten niet helemaal bij het lichte harnas wat ze verder droeg, maar zo zorgde ze ervoor dat ze niet te veel lawaai maakte. Ze was als de wind, die zachtjes ruisend maar niet opvallend langs de bomen waaide. Met haar hand klemde ze het klamme hout van een omgevallen boomstam vast terwijl ze haar lichaam omhoog dwong en zo over de boomstam heen sprong, zonder haar tempo te vertragen. Ren had goede reflexen en was constant aan het bukken en springen zodat ze niet takken of boomstammen raakte en toch goed door kon blijven rennen. Ze voelde dat de groep haar nog steeds volgde, ze vertrouwden haar volkomen en volgende haar waar ze ook ging. Ze wist echter ook dat ze snel de groep zou verlaten, ze was iemand die altijd wilde blijven bewegen en zelfs deze groep bannelingen hielden haar tegen. Ze had niet de vrijheid die ze wilde, ze werd altijd gevolgd en bekeken. Plotseling  schoot Ren een boom in, behendig klom ze bij de takken omhoog. Het zwaard op haar rug hield haar amper tegen, ze was gewend geraakt aan de grootte en het gewicht van het wapen en had haar bewegingen aangepast zodat ze er zo min mogelijk last van had. Haar hoofd schoot door het bladerdak en boven in de boom kwam ze tot stilstand. Haar heldere, groene ogen scanden de omgeving af, hoewel het enige wat ze kon zien de andere boomtoppen en de grens in de verte was. Ze kon het gebied van het andere elfenras al zien, ze kwam steeds dichterbij. Ze zouden vlak bij de grens hun kamp opslaan, dit was dus wel een geschikte plek. Bijna klom ze alweer naar beneden, waar de groep zich had verzameld omdat ze haar eindelijk hadden kunnen inhalen, toen ze als bevroren bleef staan. Haar blik gleed over de zonnestralen die de bladertoppen haast deden oplichten, even heldergroen als haar eigen ogen. Het zag er magisch uit; de heldere blauwe lucht met hier en daar een enkele wolk, het geluid en de geuren van de wilde dieren in het woud, het zonlicht wat haar huid streelde. Een raar gevoel bekroop Ren even en was daarna even snel weer weg, toch klemde Ren zich wanhopig aan dat gevoel vast. Het was lang geleden dat ze het gevoel had gevoeld namelijk, toch had ze het meteen herkend. Ren voelde zich voor een enkel moment even gelukkig.