Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

14 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ~ A war of gods

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Ik:

Naam: Blake Hurst
Goddelijke ouder: Artemis
Inn: Blake is het enige kind van Artemis, ze is nu eenmaal de godin van de maagdelijkheid en er is een heel verhaal aan verbonden over hoe hij haar zoon is geworden. Hij kijkt erg op naar zijn moeder en houdt net zoals haar erg veel van de natuur en minder van mensen. Hij is moedig en ernstig en heeft erg veel geduld, een echte jager dus. Hij kan niet goed met anderen omgaan en werkt liefst alleen ook het uiten van gevoelens is moeilijk voor hem.
uit:

Extra: Hij kan enorm goed overweg met een pijl en boog en net zoals zijn moeder kan hij verschillende dingen die met dieren te maken hebben, ook is hij s'avonds sterker dan s'ochtend.

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Anna de wit is een meisje van 16 jaar. ze is de dochter van Aphrodite. Ze is aardig en lief, maar ze kan ook ontzettend gemeen doen. Ze is heel slim. Ze kan tijdreizen liefdes magie gebruiken heeft muziekmagie tot haar beschikking. En ze kan een heelklein beetje gedachten lezen, maar omdat dit slechts een heel klein beetje is kan ze het vrij af en toe. Ze houdt van zingen lezen en fotografie. Ze kan absoluut niet tegen drukte. Ze heeft lang een beetje krullend bruin haar, bruine ogen en een bril omdat ze slechte ogen heeft. Ze heeft een boek waar alles over haar familie en kracht in staat.

begin jij?

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Elke ochtend voor school ging Blake joggen in het bos. Het ontspande hem en hij vond het bos altijd het mooist wanneer de zon opkwam of net was opgekomen. Toch was het deze keer anders verlopen dan normaal. Tijdens het lopen stootte hij opeens op een hertje dat uit het niets leek te komen. Het graasde gewoon en toen het hem zag wandelde het rustig weg. Een hinde dat was het dier van zijn moeder. Hij wist dat dit niet zomaar gebeurde dus volgde hij het kleine diertje dat hem naar een van de meren in het bos leidde. Toch zijn grote verbazing stond het op het water. Herten konden niet op water staan. Hij deed zijn schoenen uit en stroopte zijn broek op. Toen hij zijn voet op het water zette bleef deze ook staan, hij deed dit ook met zijn andere voet en glimlachte toen hij over het water naar het hertje liep. Hij aaide het diertje dat bleef staan, maar plots gewoon verdween. Een seconde later zakte Blake door het meer. Hij maakte zich klaar om te gaan zwemmen, maar in plaats van water belandde hij in een soort dichte mist en weer enkele momenten later stond hij op de olympos recht voor zijn moeder die in volle uitrusting stond.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Hij was nog altijd lichtjes in de war door de voorafgaande gebeurtenissen toen zijn moeder zich omdraaide en hem bezorgd aankeek. "Blake je vraagt je waarschijnlijk af waarom ik je naar hier heb gebracht, wel het zit zo, er is oorlog en het is zelfs zo erg dat ook jullie moeten meevechten. Hephaistos heeft een uitrusting voor je gemaakt die je zo snel mogelijk moet aandoen, daarna wordt je naar een eiland gestuurd waar de veldslag zal plaatsvinden. Ik weet dat het onverwacht is, maar we hebben geen andere keuze." Blake knikte, hij vertrouwde zijn moeder en geloofde wat ze zei. Ook vond hij het leuk haar nog is te zien. Als halfgod was het voor hem immers onmogelijk om op de Olympos te leven, hij kon er even naartoe, maar er heel zijn leven blijven was onmogelijk.

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Anna

opeens zag ik mist. opeens. Wist ik het weer. Wat de mist inhield. Ik stond voor mama. Wat is er? Ze zei. Je weet van de oorlog toch. Ik knikte. Nu is het zelfs zo erg dat jullie ook moeten mee vechten. Hephaistos heeft een uitrusting voor je gemaakt.. Die je zo snel mogelijk aan moet doen. Daarna wordt je naar een eiland gestuurd waar het gedeelte voor onze kinderen plaats vindt. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goed komt. Neem het boek mee. Er staan dingen in die je kunnen helpen. Ik keek haar aan. En jij dan? Ik redt me wel zei ze. Ga nu! Ik stond weer op de plek waar net de mist nog was. Ik merkte een paar minuten later dat ik op een eiland stond en besefte dat dit het eiland was, maar hoe nu verder?

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:

(zijn uitrusting)
___________________
Blake bekeek de uitrusting, zoals al het werk van Hephaistos zag het er wonderbaarlijk mooi en fijn uit, al was het ook sterk en zou het hem uiterst goed beschermen in de strijd. Zoals altijd tijdens een oorlog was de vuurgod al weer terug bezig in zijn smidse met het smeden van allerhande wapens en uitrustingen. Hij was waarschijnlijk de enige god die geen kant moest kiezen of dat wou. Hij was blij zolang hij kon werken en tijdens een oorlog was er werk genoeg voor hem. Zijn moeder stond te wachten aan de poort. "Ok jongen jij moet je vooral bezig houden met de dochter van Aphrodite, haar naam is Anna. Ze is een dochter van de liefdegodin dus ik denk wel dat jij dit makkelijk aankan."
"Wees daar maar zeker van" zei Blake en omhelsde zijn moeder.
"Veel succes en ik hou van je" fluisterde ze in zijn oor en toen stond hij plots op een eiland. Hier zou dus het gevecht doorgaan. Hij legde een pijl aan en spitste zijn oren klaar om meteen te reageren.

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Anna

ik sloeg mijn boek dicht en zuchtte. Het moest me zeker lukken. En zo niet dan hadden we een probleem. Eigenlijk best onlogisch dat de kinderen moesten meevechten, maar ach het kon nu niet anders. Ik keek even rond en zuchtte. Hoe nu verder? Ik wist het even niet meer.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Blake dacht wel dat dit makkelijk ging worden alleen al om het feit dat dit meisje een dochter was van Aphrodite, de godin van de liefde. Hij had haar nog nooit ontmoet en vormde nu al een beeld van een weerloos meisje dat niet eens durfde te doden. Hij zou haar niet te lang laten lijden, een pijl recht door het hart en dan haar keel opensnijden ze zou niet eens merken dat ze stierf, al moest hij haar eerst natuurlijk vinden. Hij floot kort vrolijk deuntje en een zwaluw streek op zijn schouder neer. "Hey jongen heb jij misschien een zekere Anna gezien." Het vogeltje fladderde op. "Geweldig kun je me naar haar toebrengen." De vogel vloog voor hem en hij volgde hem recht naar zijn doelwit.

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Anna

ik zuchtte. Het ging me lukken. Ik keek even snel in mijn boek. Ik glimlachte gelukkig een precieze omschrijving hoe ik het kon aanpakken. Ik zuchtte even kort. Ik bladerde in het boek. Ik kon misschien het beste. Een aanval doen die me niet al te veel energie zou kosten. Opeens vloog er iets op me af. Ik sprong snel weg. Het boek met me mee trekkend. Oo. Ik had het gevoel dat ik bijna moest aanvallen, ik zette mijn bril goed en liet het boek even verdwijnen. Ik rende snel naar een veiligere plek. Maar wel dat ik alles nog goed kon zien.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Op een bepaald moment bleef de zwaluw in de lucht hangen en kwetterde luid. "Dankje voor de hulp, de rest regel ik zelf wel" zei hij tegen het vogeltje dat wegvloog. "Ok dus hier zit ze ergens" mompelde hij en keek om zich heen. "Oh Anna, kom maar te voorschijn, ik weet dat je hier bent." zei Blake die nog altijd zijn pijl klaar had om af te schieten. "Komaan, ik zal beloven je niet te veel pijn te doen je zult er niets van voelen" geruisloos wandelde hij verder en keek links en rechts. Wanneer ze zichzelf toonde zou hij meteen aanvallen.

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Anna

ik besloot om het te doen. Nu. Ik sprong te voorschijn. En viel aan. Ik ging wel lekker op het moment. Ik zuchtte en keek op de meter. O nee. Als ik zou stoppen werd ik gepakt dat stond vast, maar wat dan. Het risico lopen dat ik helemaal leeg raakte. Nee dat is niet echt heel handig. Ok dacht ik nog een grote. Ik zette in. Toen ik klaar was. Keek ik op de meter. ik heb nog genoeg, maar ik zat al in de gevarenzone. Ik ging er snel vandoor. Ik dook weer op een plek waar ik alles goed kan zien. En waar ik vond ik. Redelijk goed verscholen zat.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Blijkbaar was ze dan toch niet echt bang om hem aan te vallen. Gelukkig stond hij op scherp en kon zich net op tijd achter een boom verschuilen terwijl de aanvallen aan hem voorbijvlogen. De laatste en grootste raakte de boom en hij dook het struikgewas is. 'Sterker dan verwacht' dacht hij, al had hij zelf ook nog wel enkele trucjes achter de hand. Hij zat goed verscholen in het struikgewas en nam de gedaante van een muis aan. Hephaistos had zijn uitrusting en wapens zo gemaakt dat die mee met hem veranderden. Hij had haar in een flits gezien en sloop naar de plek waar ze ongeveer moest zitten. Nu zou hij gewoon moeten wachten tot ze tevoorschijn kwam.

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Anna

ik hield mijn adem in. En nu maar hopen dat hij me niet vond dacht ik. Ik keek op mijn meter. Ik kon weer. Ik wachtte gespannen af. Hij kreeg mij echt niet snel te pakken hoopte ik. Ik luisterde. Ik hoorde geritsel. Vast een beest of zo. Ik keek om me heen. Gelukkig zat ik weer goed verstopt. Ik keek even snel in mijn boek. Mm. Er stond niet meer in dan toen straks, maar opeens verdween het. He hoe kan dit mompelde ik. Ik probeerde het terug te halen, maar het ging niet. O neee.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Als muis waren zijn zintuigen een heel stuk beter en hij rook dat ze vlakbij zat nog een paar meter verder trippelen en daar zat ze. Hij had altijd gedacht dat Aphrodite blond was, aangezien ze zo in schilderijen werd afgebeeld. Wel misschien leek dit meisje met bruin haar en bruine ogen wel meer op haar vader. Hij grijnsde triomfantelijk terwijl hij vlak voor haar zijn ware gedaante terug aannam. "Boe" zei hij rustig en lachte. "Verstoppertje is over schat. Als je nu even gewoon stil wilt blijven zitten, dat maakt het voor ons beiden een stuk makkelijker." Hij haalde een pijl uit zijn koker en richtte deze recht op haar hart.

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Anna

ik sprong snel weg. Ik sprak een spreuk uit. Een waarmee ik hem, hopelijk aan kan. Ik reageerde nog iets? Ik dook weg.mwat nu verder. En waar was het boek als je het nodig had. Ik probeerde het weer tevoorschijn te krijgen, maar het lukte niet. Ik keek om me heen om te zien of ik nog veilig zat. Ik zetre mijn bril goed. En wachtte af wat er zou komen. Hopelijk kwam hij me niet achterna. Ik had het gevoel dat mijn kracht. Om welke reden dan ook afnam. En ik wist niet waarom. Ik zuchtte waarom was ik juist nu het boek kwijt.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld