ORPG- Divergent with Noud. - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG- Divergent with Noud.

Account verwijderd

schreef:
ORPG Divergent

Ik : - Beatrice Prior - 16 jaar - Zelfverloochening - Aardig - Komt op voor anderen -

Aan jou de eer om te beginnen c:

Pic :

Account verwijderd

schreef:
Beatrice Prior

Alles om me heen leek even te verdwijnen zodra ik de trein uit sprong. Christina's klamme hand liet ik algauw los zodra het dak dichterbij kwam. Met een doffe dreun kwam ik terecht, naast me hoorde ik Christina ook vallen. ''Gaat het?'' Ik keek haar bezorgd aan. Tot mijn verbazing moest Christina lachen, waarbij ik zonder er over na te denken mee lachte. ''Oeh, een hark die een stuk bloot laat zien.'' Die opmerking kwam van een jongen uit oprechtheid. Die opmerking was voor mij bedoelt, negeren leek me het beste. Met trillende knieën stond ik op. De meeste mensen stonden aan de kant van het dak te kijken. ''Hoe vaak willen ze ons nog laten springen?'' Hoorde ik Christina achter me zeggen. Met grote ogen keek ik haar aan. ''Ze willen ons toch niet van het dak af laten springen?'' Wie weet was er wel water, dat was de enige troost dat ik er in zag. Net zoals alle anderen ging ik op de reling van het dak staan. Het was zo diep dat je alleen maar zwart zag. Misschien was springen niet eens zo heel erg. Misschien was dat wel de manier te laten bewijzen dat ik hier thuis hoorde. Ik keek om me heen of iemand anders wilde. Zo te zien niemand. ''Ik ga wel..'' Zei ik zacht. Het zweet prikte in mijn rug en ik voelde hoe mijn handen trilden. ''Het liefst vandaag nog.'' Hoorde ik een van de onverschrokken leiders achter me zeggen. Ik haalde een paar keer diep adem en zette me af van de reling.

Account verwijderd

schreef:
Tris Prior

''Normaal werk ik in de computers, maar vanaf nu zal ik jullie trainingbegeleider zijn. Mijn naam is Four.'' Naast me hoor ik Christina grinniken. ''Four als het getal 4?'' Vroeg ze. Four knikte. ''Precies als het getal.'' In de ogen van Four zag ik een lichte irritatie. Blijkbaar zag Christina die niet, want ze ging gewoon door. ''Wat was er gebeurd? Waren 1,2,3 bezet?'' Zei ze waarbij ze hem uitdagend aankeek. Four glimlachte even. ''Wat is je naam?'' Vroeg hij. ''Christina.'' Tot mijn verbazing bleef Christina nog aardig rustig. Four zette een paar stappen naar voren. ''Nou, Christina. De eerste les die je van mij krijgt om te overleven, is je mond houden. Begrijp je dat?'' Ik sloeg mijn ogen neer. Nog nooit in mijn leven had ik iemand zo streng en rustig tegelijkertijd gezien. Blijkbaar had Christina nu door dat dit niet om te lachen was. ''Ja.'' Zei ze zacht. ''Goed.'' Four liep weg van Christina en de strenge blik uit zijn ogen was nog steeds niet verdwenen. ''Volg me.'' Meteen liep iedereen hem achterna. We liepen een meterslange trap af, waar geen einde aan bleek te komen. Tussendoor bestudeerde ik de rug van Four, waar ik zojuist een tattoo net boven zijn vest zag uitkomen. Geen idee wat het was.

Account verwijderd

schreef:
Tris Prior

Ik keek toe hoe anderen hun oude factiekleren in het brandende vuur gooiden. Het laatste van thuis moest worden verbrand. Zodra het mijn beurt was gooide ik zonder erbij na te denken mijn zelfverloocheningskleren op het vuur waarbij ik zonder er nog naar te kijken ervan weg liep. Algauw liep ik achter de rest aan richting de kolk waar zojuist het avondmaal was begonnen. Het was duidelijk dat er weinig plek was om ergens te gaan zitten. Ik voelde de starende blikken van de onverschrokkenen overal. Van een afstand zag ik Four zitten met twee vrije plekken naast zich. ''Euhm.. Zullen we daar gaan zitten?'' Vroeg ik aan Christina waarbij ik naar de vrije plekken naast Four wees. Ik zag Christina duidelijk twijfelen, maar toch liep ze erheen. Het moest nogal ongemakkelijk zijn voor haar na wat er net was gebeurd tussen haar en Four, daarom ging ik maar naast hem zitten om haar die ongemakkelijkheid te besparen. Met een moeilijk gezicht keek ik naar het eten voor ons waarvan ik wat opschepte. ''Heb je nog nooit een hamburger gegeten?'' Vroeg Christina. Het verbaasde me echt dat ze niet uit Eruditie kwam, ze was ontzettend nieuwsgierig. ''Nee, ik heb er wel ooit een gezien. Alleen.. Nooit een gegeten.'' Het eten uit zelfverloochening was anders dan het eten van andere facties. Meestal aten we heel mager eten. Het deed pijn om aan mijn oude factie te denken, hopelijk zou het slijten.

Account verwijderd

schreef:
Tris Prior

Uit het niets begon iedereen te juichen. Boven op een soort balkon kwam een man tevoorschijn. ''Overstappers, ga staan.'' Meteen gingen ik en Christina staan.
Zodra zijn speech klaar was kwamen er een paar jongens op mij en Christina af lopen. Voordat ik iets wilde zeggen tilde ze ons op. Naast me hoorde ik Christina juichen en ik begon te lachen. Vanaf nu hoorde ik bij Onverschrokkenheid, en dat deed me goed.
Die volgende dag werden we wakker gemaakt door een of ander zwaar geluid. Ik ging overeind zitten en zag Four staan. ''Opstaan. Ik zie jullie over 2 minuten bij de kolk.'' En weg was hij. Gelukkig had ik vannacht met m'n kleren aan geslapen dus ik hoefde me niet om te kleden. Samen met Christina liep ik naar de kolk waar Four al op ons stond te wachten. Het viel me nu op dat er allemaal trainingstoestellen stonden. Zouden we al gelijk de eerste dag gaan vechten? Hier had ik me niet op voorbereid.

Account verwijderd

schreef:
Tris Prior

De laatste zin bleef door mijn hoofd dreunen. Wat nou als ik het niet zou halen? Ik zette de gedachte weg, ik ging niet falen. De trainers lieten ons zien hoe we moesten vechten en ons zelf moesten verdedigen. Het zag er nogal moeilijk uit. De twee trainers kwamen steeds dichterbij. Beschermend stak ik mijn handen uit in de hoop dat ze niet dichterbij kwamen. We leerden ook hoe we moesten schieten. Al gauw kwam ik erachter dat ik er helemaal niks van kon. ''Je zou het doel nu echt eens moeten raken. Al was het maar per ongeluk.'' Hoorde ik Will naast me zeggen. Net toen ik nog een keer wilde schieten moesten we stoppen. We moesten achter Four aanrennen en dat deden we. Na een tijdje stopte de groep. Voor ons zat een groep mensen met versleten oude kleding aan. ''Wat heb je?'' Vroeg Four aan een onbekende man. ''De factielozen. Ze doen niks.'' Vertelde de man. ''Kijk eens, dat word binnenkort je nieuwe familie.'' Daar zag Peter me dus voor aan. Iemand die zo snel mogelijk onverschrokkenheid uit zo vliegen en bij de factielozen zou eindigen. Waarschijnlijk had ie gelijk. Ik zou het hier niet halen. ''Zeg maar hallo tegen ze.'' Het leek me het beste om Peter de aankomende dagen te negeren. Die opmerkingen van hem zouden ook nog wel even in m'n hoofd blijven hangen.

Account verwijderd

schreef:
Tris Prior

Samen met Molly stapte ik in de ring. Als ik ergens niet op voorbereid was, dan was het wel dit. Niet te geloven dat Eric mij ook nog eens als eerste liet vechten. Molly is breed, ik ben smal. Molly is groot, ik ben klein. Molly is sterk, ik ben zwak. Gelukkig hadden we een paar vechttrucjes kunnen leren, maar geen idee of het hierbij zou helpen. Ik hield mijn armen voor m'n gezicht als bescherming. Molly deed hetzelfde. Voor het tot me door drong zag ik Molly steeds dichterbij komen. Elke stap dat ze dichterbij kwam zette ik een stap naar achter totdat ik naar achteren struikelde omdat ik al bij de rand van de ring was. Nu stond ik buiten de ring. Om me heen hoorde ik gezucht. Ik keek naar Christina die me medelijdend aankeek. Wat moesten ze wel niet denken. Zonder ook maar iets te laten merken stapte ik weer in de ring. Gauw streek ik mijn haar naar achteren en hield mijn armen weer voor m'n gezicht. Net op dat moment haalde Molly uit wat ik nog net wist te ontwijken. Het viel me al gauw op dat bij elke uithaal, Molly een vreselijk kreungeluid maakte. ''Goed zo Tris.'' Hoorde ik iemand zeggen. Het gaf me een beetje hoop ook al was de kans klein dat ik dit zou winnen. Nu was het mijn tijd om uit te halen maar dit ging mis. Mijn hand raakte niks. Op dat moment kreeg ik een stoot tegen mijn wang. Ik wankelde naar achteren en begon sterretjes te zien. Molly kwam dichterbij en gaf me weer een stoot. Nu lag ik op de grond. Net voordat ik op wilde staan werd alles zwart.

Account verwijderd

schreef:
Tris Prior

''Ga vooral zo door.'' Was het laatste wat ik hem hoorde zeggen. Ook al was hij weg, ik voelde zijn handen nog steeds rond mijn middel. Ik moest even blijven staan voordat ik weer doorging. Vanuit de ring hoorde ik gekreun. Het was Christina. Molly kon zo vaak slaan als ze wilde, Christina raakte maar niet bewusteloos. ''Kom op Chris..'' Fluisterde ik zachtjes. ''Stop.. Stop alsjeblieft.. Ik... Ik kan niet meer.'' Wist Christina nog net uit te brengen. Molly was inmiddels gestopt met slaan. ''Kan je niet meer?'' De kille stem van Eric had ergens iets aardigs wat ik nog nooit had gehoord. Christina knikte. Haar gezicht zat onder het bloed. ''Goed.. Geef me je hand.'' Zei Eric terwijl hij z'n hand naar haar uitstak. Ongeloofwaardig pakte Christina zijn hand en wist zichzelf overeind te krijgen. ''Dankje.'' Was het laatste wat ik haar hoorde zeggen. Dit klopte niet. Waarom deed Eric zo aardig? ''Neem allemaal maar een pauze.'' Schreeuwde Eric. In een grote groep volgden we allemaal Eric. Christina en Eric liepen voorop. Eric hield zijn hand op Christina's rug. Dit klopte echt niet. Ik kon me niet voorstellen dat Eric Christina leuk zou vinden. Ze waren te verschillend. ''Voel je je al een beetje beter?'' Vroeg Eric aan haar. ''Ja, het gaat.'' Voordat Christina ook maar haar zin kon afmaken werd ze van de brug geduwd door Eric. ''Pak de reling. Of pak het niet..'' Zei Eric weer met de kille stem zoals hij altijd had. Ik sloeg een hand voor mijn mond. Dit kon hij niet menen. ''Je hebt 3 opties. Blijf daar hangen, of val en je bent dood, of geef op. Maar als je op geeft.. Lig je eruit.'' Dit was vals. Dit kon ik niet aanzien. Ik moest iets doen, ze zou dit echt niet vol kunnen houden. Ik wilde iets zeggen maar ik had geen idee wat. Ik was laf. ''Kom op Chris.'' Wist ik eruit te krijgen. Eric keek me met een boos gezicht aan. Dat boze gezicht was het waard. Ik zou het mezelf nooit vergeven als dit haar einde zou zijn. ''De tijd is om.'' Snauwde Eric ons toe. Ik rende naar haar toe. Een jongen trok haar behendig weer over de reling en hij liet haar in mijn armen vallen. Opgelucht haalden we allebei adem. Ze had het gehaald. ''Onverschrokkenen geven nooit op.'' Was het laatste wat Eric zei.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld