ORPG) W/ Elke aka awesomeheid - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG) W/ Elke aka awesomeheid

Anoniem
YouTube-ster

Envy schreef:
Mijn personage; Ash Trynt'on Kuroh, word ook wel gewoon Ash genoemd. Hij is 24 en ondanks dat hij er altijd erg serieus uit ziet is hij een roekeloze, wilde jonge man met een raar gevoel voor humor. De rest zie je van zelf wel c:

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Eh ja, Rayendir (afkorting Ray/Rayen) heeft niet echt een leeftijd (aangezien ze als ei begint en heel snel groeit dus dat wordt hem niet, maar eenmaal volwassen is ze zo rond de mensenleeftijd 22) en ook geen achternaam, in principe niet eens een naam maar hey, we moeten ergens beginnen ;-;

Anoniem
YouTube-ster

Envy schreef:
De donkere krullen die normaal gesproken rustig op zijn hoofd lagen en zijn gezicht omringden, wapperden op dit moment wild in het rond. Er was een storm op komst, dat was duidelijk aan de lucht te zien. Donkere wolken kwamen met een snel tempo dreigend dichterbij en bedekten de eerder zo heldere lucht, die momenteel in een grijze, droevige kleur gehuld was. De lange jas die de jonge man droeg wapperde dramatisch achter hem aan terwijl hij naar zijn bestemming toe wandelde. Een enkele regendruppen viel van de hemel naar beneden en raakte de jonge man recht in zijn oog, waarna een begrijpend gevloek volgde. Al snel werd de druppen, die nu als een traan door irritatie bij de wang van de jonge man naar beneden liep, vergezeld door meerdere regendruppels en de jonge man haastte zich nu echt om zo snel mogelijk binnen te zijn. Hij had gehoopt dat het een mooie dag zou zijn, dat hij de rest van de middag lekker in de zon zou kunnen luieren, dit zat er echter niet meer in en de jonge man voelde zich ergens erg teleurgesteld. Hij schopte zowat de deuren van het trainingcentrum, dat was de naam van het grote, ronde gebouw in het midden van de redelijk grote, maar ouderwetse, stad waar de jonge man woonde, open en stapte naar binnen. 'Ash, daar ben je eindelijk!' Een jonge vrouw, duidelijk geïrriteerd aangezien Ash een uur later dan afgesproken arriveerde, wees naar een deur en haalde een wenkbrauw op. 'Succes, je gaat het nodig hebben.' Zonder dat Ash tijd had om over haar opmerking na te denken liep hij door de deur naar het midden van het gebouw, want zeg nou zeg, wie neemt nou serieus wat een vrouw zegt? Vandaag zou de dag zijn dat hij een ei zou ontvangen, een ei waar een wyvern in zou zitten. Ash had altijd al een wyvern, wat trouwens een geweldig soort draak is, willen 'hebben' Hij wist dat de wyvern een vrouw zou zijn, het was natuurlijk dat de wyvern het tegenovergestelde geslacht zou hebben, maar daar kon hij wel mee leven. Hij zou iemand hebben die hij kon vertrouwen, hij keek er erg naar uit om een band op te bouwen met het krachtige wezen.. niet te vergeten dat hij het gewoon super vet vond om een drakin als partner te hebben, niet veel mensen zouden nog ruzie met hem zoeken, dacht hij. Niet iedereen kreeg een wyvern toegewezen, enkel zij waarvan er gedacht werd dat hij of zij het aankon. Ook moest de draak een bepaald gevoel hebben bij de persoon, anders zou het ei niet uitkomen. Eerst had Ash getwijfeld of hij wel goed genoeg was, ondanks dat hij meestal vrij respectloos was tegen anderen, respecteerde hij draken wel. Toch stond hij hier nu, kijkend naar een pilaar in het midden van de ruimte waar een ei was neergelegd, voorzichtig op een zijden kussen. Het ei was prachtig, de lichte kleuren schitterden als de helderste parels, diamanten of welke edelsteen dan ook. Het deed er ook niet zo veel toe; Ash was betoverd. De gevoelens die hij op dat moment kreeg voor dat ei ging verder dan liefde, het was een soort verbondenheid en plichtgevoel. Hij stond op het punt om een sprintje te trekken om het ei te kunnen aanraken, iets hield hem echter tegen. Het gene wat hem tegenhield was ook het gene wat hij zo bewonderde aan draken; het gevoel van kracht. Hij voelde zich machteloos, zelfs tegenover dit ei dat hem op dit moment niets kon doen en uiterst kwetsbaar was. Het ei straalde kracht uit, iets wat Ash vreesde. Opgewonden, en tegelijkertijd op zijn hoede, liep hij langzaam naar het ei toe. Er was verder niemand in deze ruimte. De houten balken en muren waren kaal, enkel de deur waar hij net vandaan kwam stond nog op een kier en gaf hem een kleine connectie met de veilige buitenwereld. Hij wist niet wat er kon gebeuren op het moment dat hij het ei aan zou raken, niemand had hem iets verteld en niemand kon hem op dat moment helpen. Hij moest moedig zijn, als hij niet eens een ei durfde aan te raken, was hij het dan wel waard om zij aan zij te staan met een wyvern? Ash haalde diep adem en sloot zijn ogen terwijl hij zijn hand liep zakken, naar het gladde oppervlakte van het draken ei. Het was alsof zijn hand naar het ei werd begeleid, alsof een onzichtbaar iemand zijn hand vasthield en hem dichterbij trok. Een kleine zweetdruppel liep langzaam via zijn nek zijn kleding in, iets wat hem even deed rillen. Dit was het moment waar hij zijn hele leven op gewacht had. Eindelijk kon hij zichzelf bewijzen.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Ja eh, ik weet dus niet hoe je vanuit een ei schrijft, dus tsja ;-;

Al jaren zat ze opgesloten in die verdomde schil, niet in staat te bewegen en het was al zeker niet mogelijk om haar eigen weg te volgen. Ze had er alles voor over om eruit te komen, het maakte niet uit wat ze moest doen, zolang ze maar een keertje de mogelijkheid had om haar vleugels te strekken, wat anders te eten dan dat gore sap wat continue in het ei zat en wat ze zelf ook weer uitpoepte. Het was een cirkel, een erg kleine voedselketen, dus je kan wel begrijpen dat ze het gewoon zat raakte. Niemand die het leuk zou vinden om te verzuipen in zijn - of haar - eigen uitwerpselen en tot overmaat van ramp ze ook nog moeten opeten later, anders overleefde je het niet. Kon best zijn dat dit het leven van een wyvern in een ei was, alleen had ze er dan snel genoeg van gekregen en wilde weer eens wat anders. Opeens voelde ze een aanwezigheid, waar precies kon ze niet thuisbrengen en wat het was ook niet, geweldig dat ze zo in het donker - letterlijk - gelaten werd, echter wist ze wel dat het iets was dat ze wilde hebben. De aanwezigheid die steeds dichterbij leek te komen, voelde... Prettig? Was dat een mogelijkheid? Om eerlijk te zijn had ze niet gedacht ooit iets van gevoelens buiten haar ei te voelen, het was ook vreemd, alsof het een hogere macht was die haar tintelingen gaf.
Een explosie van kracht voedde haar vleugels, die in een klap strekten en het ei helemaal verpulverden. Dat was dan ook voor vijf seconden de kracht die ze bezat, aangezien die ook weer verdween en ze als een klein wyverntje (ik vind vanaf nu dat dat een woord is) omrolde. Nieuwsgierig strekte ze haar poten, rekte haar nek en wapperde een beetje met haar vleugels. Pas daarna keek ze omhoog, zag een enorm beest voor haar staan en grommend strompelde ze een beetje achteruit. Was hij de persoon geweest die haar die kracht gegeven had? Lichtjes ging haar kopje naar de zijkant, Rayen bekeek hem van alle kanten en besloot toen dat hij niet gevaarlijk kon zijn. Geen klauwen, geen vleugels en het feit dat hij er gewoon vreemd uitzag. Daarnaast had hij ook geen scherpe wapens die ze kon zien, staal herkende ze namelijk niet als een wapen mocht hij dat al bij zich hebben. Snel hupte ze een paar keer naar voren, zag niet op tijd dat de tafel ook ergens ophield en viel met een doffe klap op de grond, vlak naast zijn voeten. Er tussenin, om precies te zijn. Opnieuw moest ze versuft opkijken, realiseerde zich dat hij wel heel groot was, veel groter dan zij, maar gaf hem dan ook de schuld van haar val. Haar tandjes waren nog niet echt gegroeid, echter moest hij echt wel voelen dat ze naar zijn voet gerend was en alle tanden die ze had erin zette, om niet meer los te laten.

Anoniem
YouTube-ster

Envy schreef:
Door de explosie van eierschaalstukjes had Ash angstig zijn ogen dichtgeknepen, het was echt iets voor hem om een stukje in zijn ogen te krijgen, en hij had dus niet doorgehad dat het kleine mormeltje naar beneden gedonderd was. Het ding was ontzettend klein, wat te verwachten viel aangezien ze net het ei uit kwam kruipen, en hij had niet door dat het beestje op het punt stond haar tandjes in zijn voeten te boren. Verward keek hij naar het lege kussen voor hem waar enkele seconden geleden nog een ei stond. Momenteel lag het ei over en nergens op de grond en was er enkel een vreemd gevoel van aanwezigheid aanwezig. Zijn moment van verwarring was echter snel voorbij toen hij de tandjes van het wyverntje in zijn voet voelde boren, iets wat voelde als kleine mesjes. Van schrik, en uit reflex, begon hij met zijn voet te schoppen om wat er ook aan zijn voet hing er vanaf te krijgen. Terwijl hij daar als een idioot op één been stond te hinkelen om het wezentje van zich af te krijgen, drong het pas tot hem door dat hij nog niet eens gekeken had wát hem beet. Zodra hij het kleine wyverntje zag stopte hij met schoppen en pakte hij voorzichtig het beestje vast, haar losmakend van zijn voet. Fronsend hield hij het dingetje voor zijn gezicht en bekeek hij haar goed. 'Prachtig.' Fluisterde hij gefascineerd, op dat moment even niet in staat om het wonder voor hem op een andere manier te omschrijven, hoe respectloos hij haar ook voor zijn ogen liet bungelen. Voorzichtig zette hij haar weer op het kussentje neer en bekeek hij het beestje nog eens beter. Zonder dat hij het tegen kon houden begon hij opeens te blozen terwijl hij zijn gezicht een beetje achter zijn hand verborg. Hij gaf het niet graag toe, maar hij vond het beestje verrekte schattig. Iets in hem wilde haar het liefste helemaal plat knuffelen, iets wat niet echt mannelijk was. Ash wist niet zeker of het beestje hem wel begrijpen kon en ging daarom door zijn knieën op om dezelfde hoogte als haar te zitten, zodat ze minder gestrest zou worden van hem. 'Zo schattig...' Herhaalde hij nu hardop terwijl hij glimlachte. 'Sorry voor zonet, ik dacht dat ik gebeten werd door een rat, of ander ongedierte.' Weer voelde hij dat vreemde gevoel in zijn borstkas, het gevoel dat verder ging dan liefde. De kleine drakin voor hem voelde bijna als familie aan, ondanks dat hij naar nog maar net kende. Hij dacht dat dit voor het draakje misschien anders zou zijn, aangezien zij op dit moment veel kleiner als hij was en dat zoiets ontzettend beangstigend kon zijn, hij wist echter ook dat ze aannemelijk veel groter zou worden en dat hij dan een reden had om bang te zijn als hun band niet sterk genoeg zou zijn. 'Heb je honger?' Vroeg hij, niet wetend of ze antwoord kon geven. Plotseling sloeg de jonge man zichzelf voor zijn hoofd, 'Wat onbeschoft van mij, ik heb mij nog niet eens voorgesteld! Ik ben Ash.' Als begroeting stak hij zijn hand langzaam uit naar het draakje om haar aan te raken. 'Ik ben je Rijder.' Zei de jonge man trots terwijl een grote glimlach zijn gezicht sierde.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Het ding waarin ze haar tanden gezet had, begon opeens alle kanten op te bewegen en kraaiend van plezier bleef ze vasthouden. Dat was nog eens een leuk spelletje, loslaten echter zat niet in haar planning, dit was leuk en ze had eindelijk iets anders te doen dan stilzitten en wachten tot ze uit dat verdomde ei was. Nu lag de wereld open voor haar, ze kon doen wat ze wilde, gaan en staan waar anderen ook waren. Nieuwe beesten leren kennen, alleen niet van die groten hoor, die waren een beetje eng. Een paar seconden later stopte de achtbaan weer en voelde ze twee van zijn klauwen om haar heen, Rayen verstijfde helemaal in zijn armen, niet in staat te bewegen. Ze was bang dat ze nu in de problemen zat, nu al, dat had ze snel voor elkaar gekregen dan. Heel eventjes hield hij haar stil, keek recht in haar ogen en meteen wendde ze haar kop af. Voor wyverns was het vreemd om iemand recht aan te kijken, onnatuurlijk bijna, ze snapte dan ook niet waarom dit beest dat wel deed. Vond hij dat niet vreemd? Voelde hij zich niet geïntimideerd als iemand hem recht aan zou kijken? Misschien niet, hij was natuurlijk wel groter dan dat zij was, alleen moest hij wel begrijpen dat voor haar de wereld er nu een stuk anders uit zag dan wat hij waarschijnlijk gewend was.

Ik maak dit later af oké ja sorry ik wist niets en moet weg ;-;

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld