Forum

Naam: Ray Lucifer Descartes
Ouder: Ares, de Griekse god van de oorlog.
Leeftijd: 19 jaar oud, bijna 20. 
Kracht: Ray kan automatisch elk wapen wat hij aanraakt, tot in perfectie gebruiken – dus zonder ermee te oefenen. Ondanks dit voordeel, blijft zijn favoriete wapen toch een lang zwaard.
Afdeling: Dit is altijd al een moeilijke kwestie geweest, maar door zijn kwaliteiten en driftaanvallen is hij uiteindelijk toch bij kwaadaardig terechtgekomen. 
Uiterlijk: 



http://images4.fanpop.com/image/photos/19200000/Alex-Pettyfer-alex-pettyfer-19250147-1021-1300.jpg

Ray heeft blond haar, waar aardig wat donkerdere plukjes tussenuit steken. Hij heeft al lang geleden opgegeven het te fatsoeneren, het zal toch altijd rommelig blijven zitten, hoe veel tijd hij er ook aan besteed. Zijn blanke huid lijkt, op wat kleine rimpeltjes onder zijn ogen na, bijna honderd procent vlekkeloos. Hij laat zijn stoppels altijd staan, zonder die voelt hij zich bijna naakt en oncomfortabel. De exacte kleur van zijn ogen ligt aan het licht. Als ze verlicht worden, zijn ze heel lichtbruin, als het ergens donker is, lijken ze bijna zwart, toch wijkt de kleur altijd naar bruin toe. Traivor is lang, zo’n 1.85 meter, en breed gebouwd. Hij houdt ervan om te trainen, waardoor zijn lichaam ook in perfecte conditie blijft.
Innerlijk: Ray is, over het algemeen, best een aardige jongen. Het grootste gedeelte van de tijd lacht hij en is hij de vrolijkheid zelve. Vaak is hij, naast vrolijk, ook een macho. Hij probeert altijd stoer over te komen, vooral als er meiden bij zijn. Door zijn uiterlijk en zelfvertrouwen kan hij de meeste meisjes wel krijgen, maar hij vind het leuker als ze het hem een beetje moeilijk maken; hij houdt van uitdagingen. Verder is de man bijna abnormaal koppig. Hij wil altijd zijn zin en doet daar dan ook veel voor. Het moment dat hij een discussie verliest, is één van de weinige waarop de grijns zijn gezicht verlaat. Hoewel hij zich meestal als een typische tiener gedraagt, kan hij heel serieus zijn, al is dit alleen op bepaalde momenten. Als het op wapens aankomt, bijvoorbeeld, verandert zijn persoonlijkheid compleet. Zo vat hij beledigingen tegen wapens veel te persoonlijk op en reageert hij er feller op dan nodig. Ook is hij dan veel serieuzer. Omdat hij in de loop van zijn leven al zoveel getraind heeft met zoveel verschillende wapens, is hij waarschijnlijk de beste vechter van het kamp; zijn technieken zijn onovertroffen. Dit klinkt allemaal heel positief, niet? Helaas heeft Ray ook een ‘duistere’ kant. Zodra je hem immers eenmaal boos krijgt of als hij een willekeurig lijkende driftaanval krijgt, blijft hij minstens een week lang woedend, agressief en gemeen. Hij zal niet terugdeinzen zijn woede te uiten op vrienden – zij het niet schreeuwend, dan vechtend. Hij doet dan een beetje denken aan de Hulk; aardig en behulpzaam, maar eenmaal boos een allesverwoestend monster. Maar een paar mensen kunnen hem dan bedaren. Dat zijn hele goede vrienden van hem waar hij ook niet echt boos op kan worden. 

Trouwens, voor deze conversatie hebben we het praattopic aangemaakt. õ.o

Catherine

Ik voelde een leegte en het was donker. Je kon geen hand voor je ogen zien. Mijn hart hoorde je kloppen en ik ademde zwaar. Het was oneindigheid van duisternis om je heen welke kant je ook liep. Je voelde de kou prikken op mijn huid.
‘Catherine wees niet bang.’ Van de schrik nam ik een stap naar achter. Ik dacht daar helemaal niet aan. De stem galmde door mijn hoofd. ‘Wie is daar? Laat je zelf zien!’ Je hoorde een duidelijke trilling in mijn stem, ik was bang omdat ik hier alleen was zonder enige mensen die ik kon beschermen stond ik hier zonder doel. ‘Catherine wees niet bang ik ben je vader. Ares god van de oorlog. Het spijt me dat ik je verliet maar vertrouw me. Jij bent een half god. Omdat je zeventien ben geworden ben je niet meer veilig bij je moeder. Volg het licht dat je zult leiden naar een veilige plek. Zo raken anderen om je heen niet in gevaar.’ De stem galmde door mijn hoofd. ‘Als jij mijn vader bent waarom heb je ons dan verlaten?! Je liet mijn moeder en mij achter! Ik was nog een baby en kende mijn biologische vader niet tot nu. Waarom nu pas?!’ Ik was kwaad op hem. Mijn handen vormde zich tot vuisten. De knokkels werden wit en uit woede trilde mijn handen. Ik voelde emoties van verdriet tot kwaad.
‘Catherine ik wou altijd al bij je zijn maar dat kan niet. Hoe graag ik het ook wil ik kon niet bij jou en jouw moeder blijven. Als je om mensen geef om je heen volg dan het licht die je zult leiden naar veiligheid voor jou en jouw mensen.’
De stem vervaagde na één seconde hoorde je een hard kabaal. Ik opende mijn ogen en het licht prikte als wat. Met een hand voor mijn ogen keek ik naar de wekker. ‘Het licht…’ Herhaalde ik naar mezelf. ‘Het licht… Wat bedoelt hij daarmee?’ Met een draaibeweging stond ik van het bed op en het zachte pluizige tapijt raakte mijn voeten. Het voelde comfortabel en warm aan.
Op een stoel lag mijn kleding. Binnen een paar seconde kleedde ik me aan en al gauw nadat ik een ketting omdeed zag je een klein lichtje uit het niets verschijnen. ‘Het licht!’ Ik stormde van de trap af en ging meteen naar de voordeur.
‘Wat voor lawaai is dat?! Kan je het niet eens één keer zachtjes doen?! Ik zeg het je een keer!’ Schreeuwde mijn stiefvader naar me. ‘Het spijt me vader.’ Ik keek naar beneden en liep rustig naar de deur toe.
‘Catherine waar ga je naar toe liefje?’ Ze keek bezorgd naar me. ‘Heeft hij je de weg gewezen met het licht?’
Met verbaasde ogen keek ik naar mijn moeder en knikte ik. ‘Catherine hier neem dit met je mee. Dit zijn spullen die je wel nodig zal hebben.’ Lachte mijn moeder naar me toe.
Er verscheen meteen een lach op mijn gezicht. Ik knikte naar mijn moeder en rende de licht achterna. Het licht begeleidde me door alle straten en hoeken van de stad. Het was ver van mijn huis maar ik moest uit geluk spreken dat mijn conditie beter was dan het gemiddelde. Je hoorde kinderen en ouders rustig lopen om zijn kinderen naar school te brengen. Een paar kinderen riepen nog hallo naar me en zwaaide. Met een lach zwaaide ik gauw terug en rende ik gauw verder. Alle kraampjes waren leuk versierd en je zag unieke dingen. Kennissen lachten naar me en groette me vriendelijk.
Het licht leidde me naar een groot instituut en gebaarde me om naar binnen te gaan. Als snel stapte ik naar binnen waarbij een man naar me keek. ‘Aah… Jij daar! Ik heb je hier nog nooit eerder gezien. Je bent in ieder geval geen gewone persoon. Misschien dat iemand je wel kent. Volg me mee naar het hoofd. Hij zal je wel alles uitleggen en je vast verwachten.’’ Met een gebaar liep ik achter hem aan verbaasd wat er hier allemaal was.

Catherine
Samen met de man liep ik door de onbekende gangen. Ze waren mooi versierd met tekeningen van engelen en goden. Niet zomaar goden, Griekse goden. Het licht dat zich naar binnen weerde door de mozaïeken ramen namen allerlei kleuren aan. Het leek net of je allerlei spotlights aan had staan maar deze waren zuiverder van kleur.
Je zag onbekende gezichten naar me staren die naar elkaar fluisterde. Iedereen keek me zo raar aan. Ik ving een paar gesprekken van mensen op. ‘Wie is dat meisje die achter meneer Hengrouwe loopt?’ ‘Ik weet het niet ik heb haar hier nog nooit gezien. Is ze geen …’
Ik kon het net niet helemaal horen totdat er een jongen voor me stond en zichzelf Hadrain noemde. ‘Hadrain…’ Hij glimlachte vriendelijk, misschien iets te vriendelijk dat het wel een beetje eng kon worden. Ik draaide me meteen om en knikte naar de man daarna verder liep. Meteen keek ik naar Hadrain. ‘Ik ben Catherine Liliane Faulkner, leuk je te ontmoeten.’ Wat me als eerste aan hem opviel waren zijn tatoeages op zijn arm en zijn donkere ogen. Ik kon nauwelijks zijn pupil van zijn iris onderscheiden. Iets in zijn ogen liet me denken aan iemand. ‘Apate…’ Ik had weleens afbeeldingen van haar gezien en iets in zijn ogen leek op die van haar.
‘Deze school. Is het waar dat hier alleen halfgoden kunnen komen en geen normale mensen?’ Ik had zoveel vragen waar ik geen antwoord op had of kon verklaren. Alles hier was mooi versierd net een Griekse tempel dacht ik. Mijn ogen vielen op twee grote deuren dat met vele sierlijke figuren was versierd. Vele mensen liepen naar binnen dat me nieuwsgierig maakte. Wat zou daar zijn? Een ceremonie? Is dit het begin van het jaar dan? Allerlei vragen kwamen in me op. ‘Uhm.. Hadrain misschien stel ik teveel vragen maar wat gebeurd er daar achter die twee grote deuren?’