Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

14 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ~ Demons vs Angels

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Naam:Aster Thompson
leeftijd: 18 (In werkelijkheid vele jaren ouder.)
Ras: Engel
Innerlijk: Aster is opgevoed in niet de niet al te goede omstandigheden van 1850. Ze komt uit een arm gezin samen met haar zus en vier broers. Eten was schaars en om te overleven moest ze dus al snel haar mannetje leren staan. Aster was altijd al 'een van de jongens.' Dit kwam niet alleen doordat haar ouders ook hun haar kort knipten tegen de luizen, maar ze ging ook voornamelijk met jongens om. Ze speelde mee straatvoetbal, was niet bang om vuil te worden en in de modder te ploeteren en af en toe gingen ze zelfs samen iets stelen. Het begin van haar jeugd was voor haar ondanks het weinige eten dus eigenlijk fantastisch, maar daar kwam verandering in toen ze in de fabriek moest gaan werken. Dat was een van de eerste keren dat ze echt gehuild heeft en haar oudere broers moesten haar het akelige gebouw echt binnensleuren. Haar grote mond en koppigheid waren niet bepaald eigenschappen die hier geapprecieerd werden en wanneer iets niet geapprecieerd werd werd dit ook duidelijk gemaakt. Gelukkig is Aster iemand die de moed niet snel laat vallen, iemand die alleen maar harder zal vechten. Toen ze 15 was werd ze op het kantoor van de directeur geroepen, daar werden wel vaker meisjes naar heen geroepen, maar geen van hen vertelde wat er gebeurd was en Aster kwam er dus zelf achter, dit was voor haar de druppel. Samen met nog enkele andere leden van de fabriek heeft ze een rebellengroep opgericht en ze kregen meer en meer aanhang. Op een dag hebben ze de fabriek bestormd en deze verwoest. Tijdens deze actie is Aster neergeschoten door een politie-agent, maar zij weet dat er soms offers moeten worden gebracht om iets te bereiken. Sinds wat er tussen haar en de directeur is gebeurd kan ze er niet tegen wanneer een jongen haar liefkozend aanraakt. Ze is er ook erg wantrouwig door geworden en probeert iedereen op afstand te houden. Ze wordt wel vrienden met mensen, maar niet te-close. Ze doet zich ook vaak stoerder voor dan ze werkelijk is en wanneer je bij haar een gevoelige snaar raakt zul je dat wel merken en vooral voelen.
Uiterlijk: Haar vleugels zijn gemaakt van gekleurd glas. Wanneer de zon er op schijnt brengt dit dus ook een enorm mooi kleur en lichtspektakel met zich mee. Hoewel ze er breekbaar uitzien is dit helemaal niet het geval. Ze laten barsten of breken daar is alleen demonenkracht sterk genoeg voor, al helen ze wel met de tijd. Haar haar is ook nog altijd aan de korte kant en wanneer je haar in een kleedje of rok ziet is dat echt een wereldwonder.
Gave: Elektriciteit besturen en dingen met duisternis.
Extra: /

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Aster moest haar best toen om over de menigte uit te kijken die zich aan het plein achter de hemelpoort had verzameld. Ze zou kunnen vliegen om zo toch nog iets te kunnen zien, maar dat zou onbeleefd zijn tegenover diegenen achter haar. Ze was er zeker van dat anderen haar voor zouden laten als ze het vriendelijk vroeg, maar dan kwam ze zo hulpeloos over en daar kon Aster absoluut niet tegen. Vandaar dat ze gewoon bleef staan waar ze stond en wachtte tot de aartsengelen zouden meedelen wie er dit jaar verkozen was als strijder.
Trompetgeschal kondigde hun aankomst aan en de hele groep werd muisstil. De vier aartsengelen namen plaats op een podium dat speciaal voor deze dag was gebouwd en begonnen aan een toespraak. Het was elk jaar dezelfde toespraak, maar uit respect luisterde iedereen er naar. Toch wou Aster dat hij zo snel mogelijk achter de rug was, want net zoals elk jaar was ze enorm nieuwsgierig na wie dit jaar de strijd tegen de demonen zou moeten opnemen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Hoewel je de demonen aan de andere kant zag staan, kon je toch niet horen wat er gezegd werd. Ze werden gescheiden door een geluidsdichte, ondoordringbare barrière. Meestal werd de grens tussen hel en hemel gemeden, maar voor vandaag kon het even niet anders. Toch richtte Aster haar aandacht niet op de demonen achter haar maar op de engelen op het podium die eindelijk klaar waren met hun speech.
"Ok na vele overwegingen, zijn wij tot het besluit gekomen dat de engel die dit jaar de strijd zal opnemen Aster Thompson is."
Aster stond al klaar om te klappen voor diegene wiens naam geroepen werd. Ze had in het begin zelfs niet door dat het haar naam was totdat ze zag dat alle blikken op haar gericht waren en het tot haar doordrong. Zij ging terug naar de aarde gaan, zij ging die demon verslaan. De menigte maakte een opening zodat zij naar voren kon gaan en het podium op kon. Ze keek uit over de rest, het deed haar denken aan hoe ze vroeger de menigte had toegesproken, net voor de bestorming van de fabriek. "Ik zal jullie niet teleurstellen. De aartsengelen hebben mij gekozen en ik zal bewijzen dat dat een goede keuze is geweest" riep ze en spreidde haar vleugels waarna iedereen haar begon toe te juichen. Ze voelde zich in een woord euforisch.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Even nam ze de tijd om haar tegenstander te bekijken. Het eerste wat haar opviel was dat het een jongen was wat al niet bepaald een vrolijk vooruitzicht was. Het tweede wat ze zag was zijn glimlach waar de nepheid vanaf droop en ze keek hem met een blik vol zelfvertrouwen terug aan. Hoewel ze elkaar nog niet eens gesproken hadden, de strijd was al beginnen.
Ze was naar de hemelpoort gewandeld. Alles op aarde was al voor haar geregeld, ze kreeg een huis toegewezen en een creditkaart waarmee ze kon kopen wat ze wou. Ze keek naar de diepte onder zich en beeldde zich in hoe lang het zou duren voor ze op de aarde was. Ze vroeg het aan Gabriël die glimlachte en zei: "Daar zal je zo achterkomen" hij en de andere engelen duwden haar over de rand en hoewel het veel langer leek belandde ze enkele seconden later al op de aarde.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Ze klopte wat stof van haar jeansbroek en zwarte vest. Haar vleugels waren al verdwenen toen ze op de aarde neerkwam. Ze was in een bos beland, maar in de verte zag ze een kleine stad. Zou ze meteen daar heen gaan op zoek naar de demon, of eerst het huis zoeken waar ze zou verblijven. Eigenlijk wist ze helemaal niet waar de demon zich bevond, hij kon net zo goed in het bos beland zijn. Wel had ze zijn gezicht goed in zich opgenomen zodat ze het meteen zou herkennen wanneer ze hem tegenkwam, toch koos ze er eerst voor om naar haar toegewezen huis te gaan kijken.
Een kleine boerderij, daar zou ze gedurende haar verblijf op de aarde verblijven. Het was allesbehalve modern, maar wel enorm gezellig met de open haard in de woonkamer en het vele hout dat gebruikt was in de vloer en het plafond. Ze verkende het huisje even en maakte toen een kleine rugzak waarna ze de stad introk, op zoek naar haar doelwit.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Het moest ongeveer negen uur s'avonds zijn toen ze de stad binnenwandelde. De winkels mochten dan wel gesloten zijn uit de bars klonk luide muziek en was het feest volop aan de gang. Steden waren zo anders ten op zichtte van haar tijd. Ze staarde naar de appartementsgebouwen die naar de hemel reikten en de felle knipperende lichten die vanuit een discotheek naar buiten kwamen. Bijna vergat ze door al deze nieuwigheden waarvoor ze hier echt gekomen was, de demon. Hij zou hier overal kunnen zijn, misschien was hij zelfs in een andere stad, maar als het geluk aan haar zijde stond zou ze hem misschien vanavond zelfs al te pakken krijgen. Er kwamen enkele meisjes lachend naar buiten, ze hadden duidelijk een glaasje te veel gedronken. Aster hoorden hen praten over die ene knappe badboy die Lola had aangesproken en dat ze echt een watje was omdat ze hem haar nummer niet had gegeven. Knappe badboy wel dat kon om heel veel jongens gaan, maar ze kon altijd toch wel is een kijkje gaan nemen. In de bar was het feest in volle gang en door haar kleine gestalte kon ze niet over de hoofden van andere heen kijken. Ze zou ze hem nooit vinden, zelfs niet als hij hier was.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Na ongeveer vijf minuten gaf Aster het op en wandelde weer de koude nacht in. Misschien kon ze hem beter overdag zoeken, wanneer er zonlicht was om haar een beetje te helpen. Toch voelde Aster zich eigenlijk ook wel op haar gemak s'nachts. Een van haar krachten was nu eenmaal het besturen van duisternis en daar zat de nacht vol van. Sommige engelen wantrouwden haar wel om die kracht, want hij was allesbehalve engelachtig, maar Aster was nu ook wel allesbehalve een standaard engel.
Ze was in gedachten verzonken terwijl ze verder wandelde met haar handen in haar zakken, maar schrok op door de gil van een meisje. Ze mocht dan wel een vreemde engel zijn, ze bleef een engel en de drang om onrecht te bestrijden was iets wat ze zelfs als mens al voelde.
Ze maakte dus rechtsomkeer en ging op het geluid af tot ze in een steegje terecht kwam. Eerst keek ze naar het meisje dat huilend heen en weer zat te wiegen tegen een muur. Daarna ging haar blik naar een man en de jongen tegenover de man die een klein bolletje in zijn hand hield, zijn ziel. Hier stond hij de demon. 'Val dan aan stommeling' schreeuwde ze zichzelf toe, maar het enige wat ze kon was blijven staan en hem aankijken.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Monster" fluisterde Aster zachtjes terwijl ze toekeek hoe hij de ziel naar zijn mond bracht. Als engel was het haar altijd verboden zielen te nemen van nog levende mensen. Het was niet tegen de regels iemand te doden en dan zijn ziel te nemen, maar bij iemand levend, dat nooit. Het was de ergste pijn die iemand kon beleven, nop pijnlijker dan vermoord worden of wat dan ook. Ze zag ook wel aan het meisje dat die man het eigenlijk niet verdiende te leven, maar zijn leven op zo'n manier beëindigen was wreed, monsterlijk. Ze voelde hoe de woede in haar opborrelde. Al deze woede richtte ze op haar handen waarin zich een bliksemflits vormde. "Hoe kun je zoiets doen." schreeuwde ze en gooide de bliksemflits naar hem.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Als het op spierkracht aankwam was de demon duidelijk veel sterker dan zij. Toch gaf ze zich niet zomaar gewonnen en verzette ze zich zo goed mogelijk. "Het komt helemaal niet op hetzelfde neer. Je had hem gewoon kunnen vermoorden en het had me koud gelaten, maar iemands ziel afnemen, dat is zelfs iets waar niet alle demonen toe in staat zijn." siste ze en met veel moeite worstelde ze zich los. Hij stond voor haar met zijn vleugels in zijn gehele demonenvorm. Het meisje was flauwgevallen, het was best logisch dat dit haar te veel werd. "Ik breng haar naar een veilige plaats, we vechten dit morgen wel verder uit." Het was duidelijk dat zij op dit moment de zwakkere partij was en toch sprak ze met zelfvertrouwen alsof ze hem kon commanderen. Het deed haar denken aan vroeger. Ze wandelde naar het meisje toe en nam haar hoofd in haar armen. Het zou niet makkelijk worden haar te dragen, maar het zou moeten lukken.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Na een tijdje kwam ze weer bij bewustzijn. "Hey wat is er gebeurd?" vroeg Aster vriendelijk terwijl het meisje vertelde dat een of andere vreemde man zijn handen niet kon thuishouden en daarna kon ze zich niet echt veel meer herinneren. 'Gelukkig maar' dacht Aster bij zichzelf, want anders zat zowel zij als de demon diep in de nesten. "Kom ik breng je naar huis." zei ze terwijl ze het meisje overeind hielp.
Aster en het meisje dat Katherine bleek te heten wandelden door de verlaten straten van de stad. Katherines arm was om Asters schouders geslagen als steun. Ze woonde nog wel een eindje hier vandaan, maar toch bleef Aster vastbesloten haar naar huis te brengen.
Blijkbaar waren haar ouders niet thuis en had Katherine die kans genomen om s'avonds laat uit te gaan. Dit zou ze dus nooit meer gaan doen en ze bedankte Aster nogmaals om haar te helpen. "Het was het minste wat ik kon doen, rust goed uit en hopelijk voel je je morgen al een stuk beter." zei ze vriendelijk terwijl Katherine de deur sloot. Nu kon ook eindelijk Aster gaan slapen. Ze begon aan de terugweg naar haar huisje toen ze een vreemd gevoel kreeg, alsof iemand haar in de gaten hield.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld