Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

17 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O// Benji VS Haily part 2 ♥♥

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Ik waarschuw jullie dat er flink wat erotische, criminele, verboden en al die shit dingen aan te pas zullen komen. Jullie zijn gewaarschuwd voor ieder vorm van letsel dat je kan oplopen door Tinn of door mij, wij zijn nergens verantwoordelijk voor.

Haily Elisabeth Révera
Marie Syrase (als architect naam)

ARCHITECT

ECHT

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Benjamin 'Benji' Trent, die geen twee persoonlijkheden heeft. Ghehe.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
De kleding die ze droeg hoorde helemaal niet bij haar karakter, in principe was dit het tegenovergestelde van wat ze normaal droeg, dan had ze namelijk vrijwel niets aan haar lichaam hangen. Nu was bijna alles bedekt, op haar armen na, hoewel zelfs die niet tot haar schouders bloot waren. Oh, niet te vergeten een heel klein stukje van haar benen, voordat enorme hakken onder de broek vandaan kwamen. Het was niemand gelukt om haar afstand te laten doen van die hakken, ze waren een deel van haar en zelfs voor een undercover operatie, ging ze haar leven niet helemaal verwaarlozen. Ondertussen liep ze door twee enorme deuren, voor haar liepen twee mannen en achter haar ook, daar liepen ze al de hele tijd en ze verloren haar dan ook geen moment uit het oog. 'Ach, dat moet onze nieuwe architecte zijn, welkom, welkom!' Een zware, echter vrolijk klinkende stem galmde door de ruimte die ze net betreden had. Je kon het vergelijken met het geluid dat haar hakken maakten, dat echode ook heel mooi door. Je moest ervan houden. Een stevig gebouwde man, duidelijk met enige vorm van autoriteit, kwam op haar afgelopen en reikte zijn hand. Twijfelachtig wierp ze hem blik toe, besloot dat dit waarschijnlijk wel de baas hier was en stak hem haar hand toe. In plaats van deze te schudden, legde de man voorzichtig zijn hand eronder en gaf er een kus op. 'Nogmaals, welkom, mijn mannen zullen je zo begeleiden naar je kamer. Daar liggen alle tekeningen klaar en ook hoe we het precies willen hebben, ik stel voor dat je eerst alles goed uittekent en we het daarna wel over de beveiliging van de muren hebben.'
'Natuurlijk, zijn er nog specifieke eisen waar het gebouw aan moet voldoen? Anders dan natuurlijk het doolhof onderin waarbij het de bedoeling is dat er allerlei vallen in gebouwd worden, daar heb ik al genoeg ideeën voor in mijn hoofd. Niemand zal daar levend uit komen zonder de juiste instructies.' Haar innemende glimlach stelde de man op zijn gemak, toch schudde hij dat er verder niets was en wuifde dat de mannen haar weg moesten brengen. Vanbinnen had Haily er een hekel aan dat ze zo respectloos behandeld werd, als een stuk vuil. Ook wist ze dat ze zouden proberen haar te doden na de opdracht, dat gebeurde vaak met dit soort mensen, niemand anders mocht dan de tekeningen in handen krijgen en doden vertellen niets voort. Niet heel veel later arriveerde ze toch in haar kamer, een grote, lichte ruimte was klaar gemaakt en inderdaad alle tekeningen lagen er. Aan de slag dan maar.

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
'Dus vandaag komt die nieuwe?' mompelde één van zijn collega's, wiens pauze nu al een half uur duurde. Hij nam het de jongen echter niet kwalijk hoor, hij kon gerust begrijpen dat uren aan een stuk naar een beeldscherm zitten staren - op zoek naar enige bedreigingen - vervelend kon zijn.
'Ja, die architecte,' antwoordde hij. 'Geen idee, ze doen er redelijk geheimzinnig over.' Net op het moment dat hij zijn laatste woorden uitgesproken had, zag hij een onbekend figuur door de deur lopen. 'Volgens mij is ze er al,' zei hij, waarna hij zijn blik op de schermen richtte en vanuit zijn ooghoek kon zien hoe de jongen zichzelf herpakte en zich overeind duwde. Ze was slank en niet al te groot, toch niet in vergelijking met de baas van dit hele gebouw, die zijn charmes ondertussen in de strijd gooide.
'Holy shit,' mompelde de jongen.
'Bek dicht,' snauwde Benji, waarna hij de jongen een elleboogstoot in zijn maag verkocht en deze even een houvast aan de tafel zocht.
'Sorry, maar hey, zie je niet wat voor stuk dat is dan?' De jongen keek even met een hoopvolle blik zijn richting uit, waarna hij zijn ogen rolde en weer naar de schermen keek. 'Jammer dat hij zijn zinnen al op haar heeft gezet,' voegde hij er nog aan toe.
Er gebeurde niet veel meer, waarschijnlijk kreeg de vrouw enkele instructies en kort daarna brachten twee van de hoofdbewakers haar naar haar kamer, waar wonder boven wonder geen camera's hingen en wellicht de meest interessante gebeurtenis van de dag voorbij was. Hij kon echter zijn blik niet van het scherm losmaken, omdat hij de vrouw leek te herkennen. Ze deed hem aan iemand denken. Het was overigens ook niet onopgemerkt gebleven dat er plots een ongemakkelijke stilte in de kamer heerste. Niet veel later voelde hij iemand op zijn schouder tikken, gevolgd door een stem die iets bezorgder klonk dan anders.
'Is er iets?' vroeg de jongen. Als antwoord schudde Benji zijn hoofd, waarna hij naar een fles whisky gebaarde.
'Is er nog wat over?' vroeg hij, waarna Alex de fles nam.
'Puur of?'
'Puur is goed,' mompelde hij, waarna hij het half gevulde glas in één keer achterover goot. Een blik op de klok vertelde hem dat het bijna drie uur was, wat betekende dat zijn shift hier er bijna opzat en hij straks mocht wisselen met bewakers van de gangen, iets wat veel prettiger was. Socialer, dat ook. Goed, ze zouden hem zo wel roepen.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Nog geen vijf minuten later lagen de papieren door de hele kamer verspreid, overal waar je keek lagen wel bouwtekeningen, potloden, gummen, linialen en ga zo maar door. Midden in die troep zat Haily, als architecte beter bekend als Marie Syrase, op de grond, in kleermakerszit en het potlood zat nu al op haar gezicht gesmeerd. Je moet ook maar niet gaan vragen hoe ze dit alles voor elkaar kreeg, dat wist ze zelf ook niet, het gebeurde nou eenmaal op deze manier wanneer ze iets probeerde uit te vogelen wat ze niet helemaal snapte, meer kon je dan ook niet verwachten. Ze had natuurlijk wel een snelcursus architectuur gehad, anders kon ze nooit op deze manier aan de slag, echter was die cursus vrij beperkt geweest en deze tekeningen waren veel ingewikkelder dan ze gehoopt had. Daarnaast was ze er inderdaad om dat doolhof dan te kunnen uitvogelen, alleen hadden ze haar ook hierheen gestuurd om wat verdere inlichtingen te verzamelen over hoe het gebouw er nu uitzag, voor het geval de hele operatie mis ging en ze haar moesten komen halen. De meeste spionnen zouden niet het geluk hebben dat iemand voor hen kwam wanneer de missie fout ging, Haily daarentegen was een ander verhaal en ze wist dat haar echte baas er alles aan zou doen om haar terug te krijgen.
Goed, ze moest het gebouw maar eens gaan inspecteren, bewapend met een potlood in haar mond (wel op een leuke manier you know why she should be cute) en een aantal papieren in haar handen, verliet ze de kamer om zogenaamd de muren te gaan inspecteren. Dat was nodig om een beter idee te krijgen van de dikte, de steunmuren en hoe belangrijk de kamers erin precies waren, dat was op haar papieren namelijk niet aangegeven. Zo struinde ze door de gangen, maakte af en toe wat krabbels op de papieren die ze bij zich had, kwam verbazend genoeg nog niemand tegen en liep dan weer door. Blijkbaar was dit het oninteressante stuk van het gebouw, misschien moest ze maar eens iets dieper dwalen voor de interessante informatie.

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Het ging precies zoals altijd, één van de bewakers kwam de kamer binnen en nam plaats, waarna hij zijn collega's nog even een vriendelijk knikje gaf en de ruimte verliet, om eindelijk weer wat beweging te hebben. Onderweg, in een soort tussenruimte, haalde hij nog een geweer uit de kast en stopte dat in een holster dat aan zijn riem hing. Het was een soort systeem geworden wanneer je deze kamer inliep. Ofwel haalde je je geweer uit je holster, ofwel stopte je er één in. Je hoefde er zelfs niet meer bij na te denken. Alhoewel, het was best ironisch dat hij net deze job had gekozen, aangezien geweren nou niet echt goede herinneringen met zich meebrachten en één welbepaalde kogel een litteken had achtergelaten, dat duidelijk te zien was op zijn been. Ach. Geschiedenis was nou eenmaal geschiedenis, maar goed ook. Hij liet de deur weer in zijn slot vallen en glimlachte even toen hij het licht zag, dat via de grote ramen die de hele verdieping verlichtten naar binnen werd geworpen. Het was een hele verbetering als je keek naar de donkere kamer, waar enkel de schermen je van het nodige licht voorzagen.
Onderweg kwam hij enkele werknemers tegen, die hij niet echt kende, maar wel begroette. Het was ook iets automatisch, men begroette elkaar hier altijd. Wederzijds respect of iets, het was iets waar de baas erg op stond. In het begin had hij deze regel aan zijn laars gelapt, maar na een stevige uitbrander besloot hij om hem toch maar te volgen. Hij ging eerst langs de kantine, die zich gelukkig op de verdieping van zijn dienst bevond. Hij nam wat hij nodig had om deze dag verder door te komen. Een voordeel aan deze job was dat je gratis eten mocht halen, wanneer je maar wilde. Met een beschuitje in zijn mond en nog twee in zijn hand, liep hij de gang weer op, waar een felgroene broek zijn aandacht trok. Als zijn geheugen hem niet in de steek liet, was dit de nieuwe architecte. Hij slikte het laatste stukje beschuit door en liep toen op de vrouw af, die er in realiteit nog een stuk kleiner uitzag dan op videobeelden. 'Dus,' begon de jongen, waarna hij tegen de muur leunde. 'Jij bent?' Hij keek de vrouw nu aan, waarna zijn blik heel wat anders werd dan voordien. Hij schudde zijn hoofd en hield op met leunen tegen de muur, waarna hij de vrouw vol ongeloof aankeek. 'Jij?' Hij schudde zijn hoofd, waarna hij zijn vuist tegen de muur zette. 'Dat ga je niet menen,' mompelde hij, waarna hij zich omdraaide, om koers te zetten richting het kantoor van de baas en te vragen wat hier nu de bedoeling van was.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Het was overduidelijk dat dit inderdaad een 'belangrijker' gedeelte was van het gebouw, tenminste waar ze zich nu bevond, hoewel ze geen flauw benul had van waar dat was. Echter zag ze meteen een van de bewakers aan komen lopen, voor het eerst dat ze weer iemand tegen kwam, alleen besloot ze wel hem geen aandacht te schenken. Ze moest doen alsof ze hier was om de gangen te inspecteren, niet om vrienden te maken en zeker niet om vijanden te gaan zoeken. Enig probleem was dat de bewaker duidelijk besloot een gesprek met haar aan te gaan, iets wat niet haar intenties waren. 'Dus, jij bent?' Een antwoord op zijn vraag was niet nodig, de herkenning lag te lezen in zijn ogen en ook Haily had heel goed door dat Benji op het moment voor haar stond. Plus dat hij wist wie ze echt was. Niet te vergeten dat hij hier duidelijk werkte, om nog maar niet te beginnen over het feit dat hij zich nu onmiddellijk omdraaide en waarschijnlijk op weg was naar het kantoor van zijn baas.
'Benji stop,' grommend zette ze de achtervolging in, liet de papieren en het potlood uit haar handen vallen en sprong bovenop zijn nek. Door het plotselinge gewicht, waar schouders over het algemeen niet op berekend zijn, kantelde hij iets naar achteren, Haily gebruikte dat slim door zich af te zetten tegen de muur en daarna samen met Benji achterover te kieperen. 'Ik weet weer waarom ik zo'n hekel heb aan kleding, alles zit in de weg.' Eigenlijk klaagde ze alleen maar tegen zichzelf, echter haalde ze wel een heel klein meisje uit haar bh en hield het tegen zijn keel. Zijn handen lagen wel gewoon los langs zijn zij, ze zat immers al bovenop hem - wat hopelijk genoeg gewicht was - en had een mes, zijn handen kon ze zelf niet met één hand bijeen houden, dat ging ze dus niet proberen ook. 'Waag het niet me te verlinken of wil je me zo graag dood hebben?' Woede was te lezen in haar ogen, alhoewel je ook wat andere emoties kon zien, mocht je heel goed kijken. Ja, ze wilde best toegeven dat ze hem 's nachts gemist had, ook overdag hoor maar hun gesprekken en interacties vonden meestal 's nachts plaats, en dat ze liever had gehad dat hij bleef, dat kon alleen niet en daar had ze zich bij neergelegd. Juist op dat moment merkte ze dat een stuk van haar jasje naar beneden gezakt was en met haar vrije hand deed ze die weer goed, als architecte moest ze er goed uitzien, zeker niet zoals ze gemiddeld zou kleden. Het was toch ook maar vreemd dat die 'professionele' die een vak hadden geleerd er zo nodig keurig netjes uit moesten zien, terwijl in haar vak 'professioneel' duidelijk niet hetzelfde bestempeld werd, met kleding in ieder geval niet.

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Hij hoorde haar stem wel, die hem beviel te stoppen, maar dat deed hij echter niet. Haily wist het vast ook wel, dus zette ze de grove middelen in en niet veel later voelde hij de grond onder zich, waar hij met zijn rug op belandde met Haily bovenop zich. Hij was te druk bezig met het zoeken naar zijn wapen, waarna hij dat in zijn handpalm klemde en hoorde dus ook niet wat Haily zei, al had het wellicht iets met de kleding die ze droeg te maken. Het duurde ook niet lang voordat hij het koude metaal van een mes tegen zijn keel voelde, al grijnsde hij slechts even en hield het pistool tegen Haily's slaap. 'Laatste keer dat ik checkte, was jij diegene die mij dood wilde,' mompelde hij, waarna hij zijn vinger op de trekker plaatste. 'Helaas voor jou is dat niet gelukt. Hij zuchtte, waarna hij het meisje bedenkelijk aankeek. 'Als ik wil haal ik nu de trekker over, als je geluk hebt ben je nog net op tijd om mijn keel door te snijden en hoeven we elkaar niet meer dood te willen. Geef me één reden om het niet te doen.' Hij keek haar afwachtend aan, waarna hij de trekker een klein beetje naar achteren duwde, waardoor een zachte klik bevestigde dat het geweer geladen en klaar voor gebruik was. Het was dan wel een tijdje geleden, maar hij was het niet vergeten. Het was ook vrijwel onmogelijk om te vergeten, maar dat liet hij even voor wat het was. Ze hadden een lange tijd samengewerkt, maar toen men dingen begon te vermoeden die er niet waren, besloot Haily dat haar eigen imago belangrijker was dan zijn leven, dus had ze opdracht gegeven om hem te vermoorden. Mislukt dus, logisch ook. Niet veel later had hij hier een baan gevonden en hadden ze elkaar niet meer gesproken. De kans was groot dat ze er nu zelf een eind aan kwam maken, maar dan ging ze zelf mee. Ze zou een verdomd goede reden mogen geven zodat hij de trekker niet zou overhalen. Oh, was trouwens vast een geweldig groot spektakel voor de mannen die zijn shift hadden overgenomen, om dit alles live te mogen aanschouwen. Helpen zouden ze zeker niet, al gaf hij hen geen ongelijk. Als je hulp nodig hebt, ben je te zwak om hier te werken. Het was dan ook niet nodig om het dodental bij te houden, aangezien dat er ondertussen al redelijk wat geworden waren. Als je goed keek, kon je in de muren en op de grond nog sporen vinden van eerdere vecht- of steekpartijen, soms nog kogelgaten in de muren, maar dat was vaker in de kelders van het gebouw. Deze beroepen waren inderdaad niet vredelievend, een tikkeltje erger dan waar hij eerder werkte zelfs. Een ander zou er een afkeer voor hebben, hij zag het alleen als iets om het verleden te vergeten. Iets wat redelijk goed gelukt was, tot nu dus.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Misschien had ze een kleine misrekening gemaakt toen ze zich zo gedraaid had dat ze bovenop hem kwam te zitten, aangezien hij tijd genoeg had om een pistool te pakken en deze tegen haar slaap te zetten. In eerste instantie wilde ze haar wenkbrauw optrekken en zeggen dat hij haar toch niet zou doden, echter wachtte ze even toen ze zag dat hij begon te praten. 'Laatste keer dat ik checkte, was jij diegene die mij dood wilde. Helaas voor jou is dat niet gelukt.' Haily's wenkbrauwen schoten omhoog en van verbazing liet ze het mesje uit haar handen vallen, wat rinkelend neer kwam naast zijn nek. Grote fout, het was haar nog nooit gebeurd om haar wapen kwijt te raken, hoe miniem het ook was, maar dit was toch echt het toppunt. Bovendien had ze ook altijd haar reflexen nog én ze dacht ook nog steeds dat hij haar niet zou doden. Verwonden misschien, niet doden. 'Als ik wil haal ik nu de trekker over, als je geluk hebt ben je nog net op tijd om mijn keel door te snijden en hoeven we elkaar niet meer dood te willen. Geef me één reden om het niet te doen.' Afgezien van het feit dat ze al geen wapen meer in haar handen had, was de reden voor haar overduidelijk waarom hij haar niet zou moeten doden.
'Benji, waar heb jij het in godsnaam over? Dit is níet grappig oké, waarom zou ik jou dood willen?' Aan de ene kant was haar lichaam heel gespannen, bewust van de dreiging die Benji en z'n pistool vormden, maar aan de andere kant ontspande ze ook een beetje van de verbazing. Ze moest bijna verwerken dat Benji net echt gezegd had dat ze hem dood wilde en dat hij haar dus ook dood zou willen. Eigenlijk zou het niet uit moeten maken, met een ruk sloeg ze zijn hand, waar dus het pistool in zat, weg van haar hoofd en ze sprong achterover om naast hem neer te komen. 'Ik snap niet wie jou op je hoofd getimmerd heeft, maar ik heb er in ieder geval niets mee te maken. Als je me verlinkt dan weet je zelf heel goed wat ze met me doen en dan heb ik het niet over vermoorden, dat doe jij mij niet aan, dat kan je niet.'

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Ze keek ietwat verbaasd en hij had geen idee waarom. Nog vreemder was dat ze haar wapen liet vallen en nu ongeveer machteloos was, iets wat helemaal niets voor Haily was. Tenzij Haily niet meer dezelfde was als toen, maar daar leek het niet op. Door de onverwachte actie wist ook hij niet meer hoe te reageren, zeker nu ze deed alsof ze van niets wist. 'Ik bedoelde het ook niet als grapje, doe maar niet alsof je van niets weet. Je weet goed genoeg wat je gezegd hebt om me buiten te krijgen, liever dood dan levend.' Na die woorden hoorde hij hoe het geweer de grond raakte en hoe Haily achterover sprong. Hijzelf kwam overeind, waarna hij tegen de muur aanleunde en zijn hoofd schudde, waarna hij Haily vol afschuw aankeek. 'Er heeft niemand op mijn hoofd getimmerd, als je dat denkt. Ik denk eerder op dat van jou. Moet je jezelf zien.' Hij liep naar het geweer toe, om dat van de grond te rapen en weer op z'n plaats te stoppen. 'En ze doen je niets, niet als ik hen vraag om je heelhuids ontslag te geven. Levend. Ik hoop dat je daarna geen slappe pogingen meer doet om me op te zoeken.' Hij keek nog een keer naar het meisje, waarna hij weer weg beende, richting zijn kamer, om daarna gewoon een vriendelijk mailtje te sturen naar de baas of iets dergelijks. Hij vond het niet zo leuk als mensen zomaar binnenvielen, dus dat was hij ook niet van plan. Zijn kamer was niet zo heel ver van deze plan, eigenlijk was deze op dezelfde gang. Het maakte hem niet uit of Haily al dan niet zou volgen, het maakte hem nog redelijk weinig uit wat ze deed. Als ze werkelijk niet wist wat er gaande was, wilde hij het haar gerust uitleggen, al was zij wel diegene die de opdracht had gegeven en de kans was dus ook klein dat ze het vergeten was of er niets van afwist. Hij liep zijn kamer binnen, waarna hij de deur achter zich dichtgooide en zijn laptop vanonder het bed haalde, om deze te openen en de contactgegevens van het hoofd van dit bedrijf intypte. Hij staarde even naar het lege scherm, besloot toen dat het de moeite niet waard was om moeite voor haar te doen en klapte de laptop dicht, om naar de deur te staren. Hij had geen idee wat hij nu moest doen, hij wist alleen dat hij geluk had dat hier geen camera's hingen. Die gozers in de controlekamer hadden waarschijnlijk al genoeg plezier gehad. Ach. Hij reikte met zijn hand naar het kastje dat naast zijn bed stond, om even te twijfelen om al dan niet naar de inhoud te grijpen. Toen hij besloten had dat het werkelijk niets uitmaakte, nam hij de eerste beste fles alcohol, draaide de dop eraf en goot ongeveer de helft naar binnen, waarna hij de fles tegen de muur aangooide en de overige inhoud over het parket vloeide. Het werd meteen duidelijk dat dit een sterkere soort drank was geweest, want hij voelde hoe de plotse grote hoeveelheid al meteen effect begon te krijgen.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
'Ik bedoelde het ook niet als grapje, doe maar niet alsof je van niets weet. Je weet goed genoeg wat je gezegd hebt om me buiten te krijgen, liever dood dan levend.' Als je al ooit om Haily's gezicht had kunnen lachen, dan was nu wel echt de ultieme blik, zo verbaasd was ze werkelijk nog nooit geweest. Eigenlijk zou je er een foto van moeten maken om te bewijzen dat ze wel echt de mogelijkheid had om zo te kijken, zelfs voor een normaal persoon was dit namelijk een vrij bijzonder gezicht. Daarnaast was het echt al heel knap om Haily zo van haar stuk te krijgen, je moest echt een legioen aan woorden meenemen wilde je dat voor elkaar krijgen, over het algemeen hadden mensen dat legioen niet zo bij de hand. 'Er heeft niemand op mijn hoofd getimmerd, als je dat denkt. Ik denk eerder op dat van jou. Moet je jezelf zien. En ze doen je niets, niet als ik hen vraag om je heelhuids ontslag te geven. Levend. Ik hoop dat je daarna geen slappe pogingen meer doet om me op te zoeken.' Meteen daarna liep hij weg, echter had die laatste zin het meisje gewekt en woedend draaide ze zich om, volgde Benji naar zijn kamer en sloeg de deur zo'n vijf seconden later achter zich dicht.
'Nou moet jij eens even goed...' Nog voordat ze haar zin af gemaakt had, rook ze de alcohol al en geërgerd keek ze hem aan. 'Stop nou eens met dat vieze drinken, maar enfin, je moet goed luisteren. Waarom beweer jij nu al een paar keer achter elkaar dat ik jou dood zou willen? Benji, ik heb je laten ontslaan, wat jij dus nu met mij wilt doen, omdat het slecht was voor mijn imago en ik bang was dat de mannen het een keer op jou zouden uiten als ze die roddels geloofden, je weet dat ze daartoe in staat zouden zijn en dat zelfs jij niet tien mannen in één keer aan kwam. Dát is waarom ik vroeg aan mijn baas om je te ontslaan, ik heb het woord 'moord' of 'dood' nooit in mijn mond genomen? En dan nog iets hé, zodra jij vraagt om een ontslag dan zal jouw baas willen weten waarom je me weg wilt, als hij dat wilt weten en jij hebt geen reden waarom ze me dan niet dood zullen moeten maken of waarom ze niet vermoeden dat er meer aan de hand is, dan ben ik in beide gevallen dood. Of erger, alleen probeer ik er niet aan te denken aan wat voor mannen ik mezelf hier bloot stel. Dus zeg het maar, wil je mij een keer dood op de vuilnisbelt vinden of was je van plan me hier te laten blijven? Je weet zelf ook dat ik niet kan opstappen, dan zouden ze me gelijk verdenken en ben ik ook dood. Het is jouw keuze.' Indringend keek ze hem aan, hopend dat hij nog niet te veel alcohol op had en nog wel helder genoeg kon denken voor het moment.

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Hij had kunnen denken dat ze achter hem aan zou komen, maar hij reageerde er niet op. Misschien omdat hij al te ver weg was, misschien omdat hij gewoon niet wilde reageren. Ze maakte een opmerking over de alcohol, waarna hij zijn hoofd kantelde om naar de fles op de grond te kijken, waarna hij slechts zijn schouders ophaalde. 'Jij bent toch niet diegene die het moet opruimen,' zei hij, waarna hij Haily aankeek, al lukte dan niet langer dan een twintigtal seconden. Het was genoeg geweest om te horen wat ze te zeggen had, waarna hij een wenkbrauw ophaalde. 'Ontslagen?' Zijn linker mondhoek ging lichtjes omhoog en vormde een geamuseerde grijns op zijn gezicht. 'Dus de opdracht om iemand te vermoorden, is in jouw ogen gewoon een ontslag?' Hij schudde zijn hoofd en niet veel later lachte hij even. 'Traag en pijnlijk was de bedoeling, toch? Zo veel mogelijk bloed. Jammer dat dat mes alleen mijn schouder wist te raken. Gelukkig voor mij dat die kogel slechts door mijn been ging.' Hij stond op, waardoor hij heel even uit balans raakte, maar zich nog op tijd kon vastgrijpen aan de muur die de nodige steun verleende. Met zijn vrije hand ging hij naar de rand van zijn shirt, waarna hij deze over zijn hoofd trok. Doordat het zwarte stof weg was, zag je duidelijk hoe een litteken vanaf zijn schouder tot onderaan zijn schouderblad liep. De zwarte inkt die verder zijn lichaam bedekte, legde daar nog eens extra de nadruk op. 'Schiet het je weer te binnen, of moet je het andere ook zien?' Hij voelde dat hij niet lang meer overeind kon blijven, dus liet hij zichzelf weer op het bed zakken, zijn shirt liet hij voor wat het was. Er was genoeg bewaking op dit moment, dus hem hadden ze niet echt nodig. Er was al genoeg actie geweest vandaag, dus iets interessants zou er wellicht niet meer gebeuren. 'Dus,' mompelde hij, 'ga maar weer aan het werk. Mevrouwtje de, wat is het, architecte?' Een voordeel aan alcohol was dat het je losser maakte, waardoor je meer ging vertellen. Dingen die je achteraf misschien vergat, maar die op dat moment wel belangrijk leken. Hij had geen idee of dit wel een goed idee was geweest, of het niet beter zou zijn als hij gezwegen had. Misschien zag ze het alsnog als een soort succes, of iets. Een overwinning, hoe klein dan ook. Ach, het zou niet meer uit moeten maken, was ook zo.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Het was duidelijk dat hij niet meer helder zou denken en als ze haar positie veilig wilde stellen, dan zou ze hem nu van kant moeten maken, maar ze wist heel goed dat ze dat niet zou kunnen. Haar blik was tussen walgend, teleurgesteld en verbaasd in, een geweldige mix als je het zou vragen aan anderen. 'Ontslagen? Dus de opdracht om iemand te vermoorden, is in jouw ogen gewoon een ontslag? Traag en pijnlijk was de bedoeling, toch? Zo veel mogelijk bloed. Jammer dat dat mes alleen mijn schouder wist te raken. Gelukkig voor mij dat die kogel slechts door mijn been ging.' De wonden die hij daarna liet zien, zorgden voor koude rillingen over Haily's gehele rug. Ze had werkelijk nooit gevraagd om Benji te vermoorden, anders zou ze dat ook nog wel toegeven, echter was dat gewoon niet het geval en ze ging daar dan ook niet voor opdraaien. 'Schiet het je weer te binnen, of moet je het andere ook zien?' Snel schudde ze haar hoofd, er was geen meerwaarde om te zien hoe haar baas Benji had toegetakeld, om eerlijk te zijn wilde ze het niet eens zien. Ondertussen was de jongeman op het bed neer geploft en haar blik richtte zich weer op hem. Zonder er al te veel over na te denken ging ze op zijn schoot zitten, aan iedere kant één been en keek hem recht aan. Dwong hem haar ook recht aan te kijken door zijn gezicht in haar handen te nemen.
'Benji luister naar me, ik heb jou nooit dood gewild en ik wil het nog steeds niet. Ik weet niet waarom mijn baas de woorden die ik sprak verdraaid heeft of je dood probeerde te maken, maar ik heb gevraagd voor normaal ontslag, om je gewoon de deur uit te laten lopen. Misschien wat dreigen over geheimen die je moest bewaren, alleen wel dat je levend weg kwam. Misschien is dit wel de enige keer ooit dat ik het toe zal geven, maar ik geef om je, meer dan om de meeste mensen die ik ken en dat ga ik niet van mezelf afnemen. Egoïstisch misschien. Alsjeblieft Benji, geloof me nou.' Smekend keek ze hem aan, niet alleen omdat ze haar woorden meende, echter ook aangezien ze niet zo'n zin had om haar weg hieruit te moeten vechten. Snel stond ze op van zijn schoot en ging in het midden van de kamer doen. 'Pak je mes, geef me één litteken terug op precies dezelfde plek als waar jij die hebt. Doe hét.'

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Hij had zijn ogen gesloten, tot hij een extra gewicht voelde en voelde hoe de zachte handen van Haily - hij had geen idee hoe ze haar handen zo zacht hield - zijn gezicht vasthielden. Het was moeilijk om zich te concentreren op wat ze zei, wegens de alcohol die voor een licht hoofd en weinig concentratie zorgden. Wat ze zei duurde lang, maar door enkele losse woorden, kon hij wel zinnen worden die enigszins moesten lijken op wat Haily had gezegd. Op de één of andere manier geloofde hij wat ze zei, wat hij verstond. Ze had die blik in haar ogen die ze altijd had wanneer de waarheid vertelde, wanneer ze niets anders wilde dan de waarheid te vertellen. 'Haily,' mompelde hij toen ze wegliep, waarna hij een mislukte poging deed om haar hand te grijpen en haar tegen te houden. Wat ze daarna zei, begreep hij wel. Al wilde hij dat hij het niet begrepen had, hij wist niet waarom ze het in haar hoofd haalde om haar lichaam te verpesten door een litteken die een groot deel van haar schouder in beslag nam. Hij schudde zijn hoofd en kwam tot besef dat hij dat beter niet had gedaan toen het nog harder begon te bonken. Daarna hees hij zichzelf overeind, liet het mes voor wat het was en liep met langzame passen op Haily af. Hij schoof voorzichtig het jasje van haar schouders af, waardoor ze al wat meer leek op de Haily die hij kende en raakte met zijn vingertoppen haar huid aan. Daarna drukte hij zijn lippen op de plek waar de schade op zijn rug begon. 'Nee,' sprak hij. 'Het is niet jouw schuld.' Hij voelde dat de alcohol langzaam zijn tol begon te eisen en hij liep weer terug naar zijn bed, waar hij weer op zijn rug belandde. 'Ik zal je niet verraden, trouwens,' fluisterde hij. 'Als jij zegt waarom je hier bent. Ze zullen het vragen.' Ze zouden het ook vragen, zeker na wat ze hadden gezien op de beelden. Hij moest overigens ook iets verzinnen ,want als hij hun hele verleden uit de doeken zou doen, zouden ze zich nog meer vragen stellen en dan zouden ze zeker iets vermoeden. Bedrijven zoals deze, concurreerden ook met andere bedrijven zoals deze. Aangezien dit zo'n bedrijf was en het vorige ook, waren ze zo'n beetje vijanden van elkaar. Als ze wisten waar Haily vandaan kwam en waar hij vandaan kwam, zou er echt wat meer gebeuren dan enkel een ontslag. Meer dan dat zeggen en denken lukte hem niet en de slaap die zich opdrong, kon hij ook niet tegenhouden. Hij zakte weg en voelde hoe zijn ogen langzaam sloten, waarna hij licht en donker niet meer kon onderscheiden en in slaap viel.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Het was overduidelijk dat hij maar de helft van haar woorden begreep, het zou iets te maken kunnen hebben met het feit dat hij net een paar liter alcohol genuttigd had, echter kon Haily het hem niet kwalijk nemen. Op een of andere manier had ze wel verwacht dat hij naar de alcohol zou grijpen wanneer ze elkaar weer tegen zouden komen, het enige minpunt in die voorspelling was dat hij veel te vroeg uitgekomen was en het ook niet de planning was om hem hier tegen te komen. Toen hij wankelend op stond en op haar af gelopen kwam, dacht ze heel even dat hij ook daadwerkelijk ging doen wat ze voorgesteld had, echter zou ze toch beter moeten weten en toen hij het jasje van haar schouders haalde, leek ze ietwat opgelucht. Haar lichaam laten verminken stond niet echt op haar lijstje van prioriteiten, tenminste, niet dat zij wist in ieder geval. Nog geen drie seconden later liep hij al weer terug naar het bed, liet zich vallen en viel erg snel in slaap. Hij had nog wel wat lopen mompelen over dat hij haar niet zou verraden - wat hij in principe al gedaan had - en dat ze een soort plan moesten bedenken om zijn baas om de tuin te leiden, waarschijnlijk hadden de mensen achter de camera's gezien dat ze hem aangevallen had en die zouden sowieso om uitleg gaan vragen. Wanneer er geen goede uitleg op tafel kwam, dan werd het zeker aan de baas gemeld en dat kon hen beide de kop kosten. Natuurlijk was de makkelijkste oplossing gewoon dat Benji gezegd zou hebben dat ze een zwak meisje was, de 'architecte' had dan laten merken dat ze echt niet zo makkelijk overmeesterd werd en had hem vriendschappelijk aangevallen om duidelijk te maken dat ze niet zo heel slap was. Het was inderdaad de beste oplossing, snel pakte ze een briefje, krabbelde erop wat ze bedacht had en legde het naast Benji neer, daar zou hij het uiteindelijk wel vinden.
Eenmaal terug in haar eigen kamer, gelukkig was ze dit keer geen vervelende of bekende mannen tegen gekomen, liet ze zich op haar bed vallen en bestudeerde het plafond eens. Morgen zou ze echt aan de slag moeten met die tunnels, ze voelde gewoon dat er problemen met de baas op hand waren, mochten ze niet op tijd af zijn en Haily was nog steeds geen ster in de architectuur. Ach, dat was een zorg voor morgen en ze leefde vandaag nog, verschrikkelijk kon het dus niet worden. In principe kon het alleen maar beter worden. Langzaam sloot ze haar ogen, legde de dekens over zich heen, was te lui om zich uit te kleden en hield zelfs haar schoenen aan, om daarna toch in slaap te vallen.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld