Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Pride schreef:
Ik heb een oud 'verhaaltje' over pesten teruggevonden die ik een tijd geleden geschreven heb.
------------------------------------------
Een zacht gefluister ontsnapte aan haar lippen. Niemand in deze ruimte die haar woorden op zou merken, ze was immers bijna onzichtbaar in de groep. Nee, haar hardop gesproken woorden zouden niet opgemerkt worden, en anders snel weer worden vergeten. Iedereen had wel iets beters te doen dan te kijken of luisteren naar haar. Ondanks dat zij tot hetzelfde menselijke ras behoorde, voelde ze zich soms als een wezen van buitenaf, verloren en vergeten door het verstrijken van de tijd, verstoten en verlaten omdat ze anders was dan het menselijke idealisme van de perfecte mens. Niemand was perfect, sommigen verborgen dat onder lagen cosmetica die hun tekortkomingen of oneffenheden verhulden. Dit meisje was echter anders dan deze mensen, ze gedroeg zich anders en dacht anders. Ze had een sterke eigen mening, iets wat niet iedereen altijd waardeerde. Maar wat is vrijheid als je jezelf niet mag uiten in woorden, vereeuwigen op papier?
Het gevoel van minderwaardigheid en de constante vraag om goedkeuring was erg veel bij haar aanwezig. Ze had het gevoel dat alles wat ze deed niet goed genoeg was en haar acties zouden worden afgekeurd. Je zou kunnen zeggen dat ze last had van een groot minderwaardigheidscomplex. Het meisje zelf ontkende dit echter en bleef beweren dat ze enkel wat verlegen en onzeker was. Maar wie is er in deze tijd niet onzeker? Iedereen twijfelt wel eens aan zijn of haar kunnen, iedereen voelt zich wel eens te min.
Maar wat was nou de echte reden van het verdriet en de eenzaamheid van dit meisje? Wie of wat was verantwoordelijk voor haar angsten? Het antwoord was simpel maar ernstig, veel normaler dan het eigenlijk zou mogen zijn. Het constante kleineren en vernederen van je medemens om je zelf beter te voelen. Het mishandelen van een ander, lichamelijk of geestelijk. Het breken van iemand botten en ziel. Er voor zorgen dat iemand zijn of haar levenslust verliest en zichzelf in slaap huilt.
Iemand als vuil behandelen puur omdat ze van andere dingen houden, zich anders gedragen of andere gewoontes hebben. Zelf het geloven in een andere God of het hebben van een andere huidskleur is opeens een reden om iemand zo onmenselijk te behandelen.
Pesten is een vreselijk iets, op welke leeftijd of manier het ook gebeurd. Help elkaar en sta voor elkaar klaar.
Haar zachte gefluister echode een beetje in de ruimte voordat het enkele woordje in het niets verdween.
'Help.'
Ik heb een oud 'verhaaltje' over pesten teruggevonden die ik een tijd geleden geschreven heb.
------------------------------------------
Een zacht gefluister ontsnapte aan haar lippen. Niemand in deze ruimte die haar woorden op zou merken, ze was immers bijna onzichtbaar in de groep. Nee, haar hardop gesproken woorden zouden niet opgemerkt worden, en anders snel weer worden vergeten. Iedereen had wel iets beters te doen dan te kijken of luisteren naar haar. Ondanks dat zij tot hetzelfde menselijke ras behoorde, voelde ze zich soms als een wezen van buitenaf, verloren en vergeten door het verstrijken van de tijd, verstoten en verlaten omdat ze anders was dan het menselijke idealisme van de perfecte mens. Niemand was perfect, sommigen verborgen dat onder lagen cosmetica die hun tekortkomingen of oneffenheden verhulden. Dit meisje was echter anders dan deze mensen, ze gedroeg zich anders en dacht anders. Ze had een sterke eigen mening, iets wat niet iedereen altijd waardeerde. Maar wat is vrijheid als je jezelf niet mag uiten in woorden, vereeuwigen op papier?
Het gevoel van minderwaardigheid en de constante vraag om goedkeuring was erg veel bij haar aanwezig. Ze had het gevoel dat alles wat ze deed niet goed genoeg was en haar acties zouden worden afgekeurd. Je zou kunnen zeggen dat ze last had van een groot minderwaardigheidscomplex. Het meisje zelf ontkende dit echter en bleef beweren dat ze enkel wat verlegen en onzeker was. Maar wie is er in deze tijd niet onzeker? Iedereen twijfelt wel eens aan zijn of haar kunnen, iedereen voelt zich wel eens te min.
Maar wat was nou de echte reden van het verdriet en de eenzaamheid van dit meisje? Wie of wat was verantwoordelijk voor haar angsten? Het antwoord was simpel maar ernstig, veel normaler dan het eigenlijk zou mogen zijn. Het constante kleineren en vernederen van je medemens om je zelf beter te voelen. Het mishandelen van een ander, lichamelijk of geestelijk. Het breken van iemand botten en ziel. Er voor zorgen dat iemand zijn of haar levenslust verliest en zichzelf in slaap huilt.
Iemand als vuil behandelen puur omdat ze van andere dingen houden, zich anders gedragen of andere gewoontes hebben. Zelf het geloven in een andere God of het hebben van een andere huidskleur is opeens een reden om iemand zo onmenselijk te behandelen.
Pesten is een vreselijk iets, op welke leeftijd of manier het ook gebeurd. Help elkaar en sta voor elkaar klaar.
Haar zachte gefluister echode een beetje in de ruimte voordat het enkele woordje in het niets verdween.
'Help.'
10
.
.
