Forum

Dit zou mijn zwaarste, en laatste, beproeving ooit zijn. Ik wist dat deze test er bijna op zat, dat ik bijna kon rusten, toch kon mijn lichaam niet ophouden met rillen. Ik was niet bang, absoluut niet, maar ondertussen vertoonde mijn lichaam wel alle symptomen van angst. Onder mij klotste het koude water met veel geweld in het rond, het effect van de koude, harde wind die op deze kleurloze dag waaide. Het harde metaal van de leuning begon pijn te doen tegen mijn huid, die altijd al gevoelig was geweest. Het duurde even voordat ik besefte dat ik mijn handen te stevig om het metaal geklemd had. Waarom duurde het zo lang? Waarom twijfelde ik? Ik had alles al gedaan wat ik kon doen, had brieven geschreven en had er voor gezorgd dat ik zeker wist dat alles goed zou komen. Ik zou deze sprong niet overleven, dat was toch precies mijn doel? Nu pas merkte ik dat er tranen over mijn wangen naar beneden stroomden, ik kon ze niet tegenhouden. 'Meisje, wat doe je daar bij die rand? Klim alsjeblieft weer even over de reling naar deze kant oké?' Een twijfelende, zachte stem die plotseling achter mij op was komen duiken, deed mij even schrikken. 'Ga weg!' Het klonk niet eens als mijn stem, het klonk angstig en breekbaar. 'Maak geen overhaaste beslissingen, oké? Het komt allemaal goed, kijk mij eens aan?' De man kwam nog een stap dichterbij, ik kon het horen. Het was nu of nooit, als hij nu mijn arm pakte was alles voor niets geweest. Ik hoefde alleen maar naar voren te leunen, een stap te zetten in de lucht en mijn ogen te sluiten. Ik zou vliegen door de lucht, en op het moment dat mijn lichaam het koude water zou raken, zou ik er al niet meer zijn. De brug was te hoog, de rivier te koud. 

Het was alles behalve vliegen, het was verschrikkelijk en er leek geen einde aan te komen. Ik viel en viel en bleef maar vallen, mijn ogen deden pijn en mijn keel was binnen de kortste keren schor van het gegil. Een klap, ontzettend veel pijn. Had ik iets gebroken? Was ik al in het water? Ja, het was stervenskoud, ik was compleet bedolven onder het koude water. Mijn lichaam wilde naar boven maar de stroming hield mij tegen. De klap had alle lucht uit mijn longen geblazen en angstig sloeg ik om mij heen, alsof dat mij kon helpen. Koud water stroomde mijn lege longen binnen, het gevoel viel haast niet beschrijven. Het enige wat ik kon horen was het geluid van de versnellende stroming die mij meevoer, het geluid van water en een diep gebrom wat ik niet kon plaatsen. Mijn zich werd wazig, de randjes van mijn blikveld werden langzaam zwart. Ik glimlachte en sloot mijn ogen even; de pijn zou straks ophouden en dan kon ik gaan slapen. Met mijn laatste krachten opende ik mijn ogen omdat ik de wereld om mij heen voor de laatste keer in mij op wilde nemen, alleen om twee kleine, helderblauwe cirkels te zien die mij recht aanstaarden als ogen, mijn eigen bleke weerspiegeling tonend. Angst, zwart. Niets.