Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

16 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

RPG; 'Told you we'd meet again.'

Anoniem
YouTube-ster

Envy schreef:
Schrijftopic. Alleen personagebeschrijvingen en stukjes zijn toegestaan.
Mensen die meedoen; Hoothoot, Dauntless, Angel, Felicia, HowlingMagic, Mew, Envy, Fendacy & Tweedledee.

--

Een groepje van acht kinderen (zeven/acht jaar oud) spelen de hele zomervakantie samen op hun vakantieplek in het buitenland, waar ze elkaar hadden ontmoet. Ze spenderen elke dag samen, worden beste vrienden en hebben de grootste lol. De vakantie loopt alleen ten einde en ze vrezen dat ze elkaar waarschijnlijk nooit meer kunnen zien. De kinderen besluiten een afspraak te maken omdat ze elkaar niet kwijt willen en spreken af om na tien elkaar weer te zien op dezelfde plek; een zomerhuisje in een dorp in Frankrijk. Maar niemand blijft hetzelfde, of wel? Mensen veranderen in tien jaar, vooral gevoelens en vriendschappen veranderen. Zijn het nog wel dezelfde mensen? Ze hebben allemaal nieuwe dingen meegemaakt, nieuwe mensen ontmoet en zijn ouder geworden, jongvolwassenen. Kunnen ze nog wel met elkaar overweg of word het een rampzalige vakantie waar zelfs de mooie herinneringen verpest zullen worden? Heeft iedereen wel dezelfde dingen onthouden, of zijn er toch dingen anders gegaan in het verleden? Laten we vooral niet vergeten dat één van de groep nooit zal komen omdat ze overleden is in die tien jaar, wat voor gevoelens brengt dat omhoog als ze erachter komen?

We beginnen echter niet voordat iedereens personage 1x gepost is. We beginnen op het moment dat ze in Frankrijk bij het huisje aankomen, ze hebben uiteraard niet samen gereisd trouwens dus je mag je personage iets later laten komen.

Op het schrijftopic mag je alleen je personage + stukjes posten, niet hh'en of andere dingen zeggen, dat mag hier op het praattopic;
http://virtualpopstar.com/social/forum?category=5&topic=362253&p=last

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Citeer Felicia schreef:

Anna de wit is een meisje van 17 jaar oud. Ze houdt van lezen schrijven zingen en fotografie. Ze is heel lief en aardig, maar ze kan ook heel gemeen zijn en bot. Ze is best wel verlegen. Haar ouders zijn gescheiden toen zij en haar zus Elise 6 waren, en inmiddels heeft ze ook 2 2ling zusjes van 14 Lisanne en Myrthe. Ze hecht zich erg aan haar knuffel Lisa. Ze is ook best slim, en haalt vaak goede cijfers op school. Ze heeft lang een beetje krullend bruin haar. Bruine ogen, en omdat ze slechte ogen heeft draagt ze een bril. Waar ze vroeger regelmatig gepest mee is. En o ja ze is gek op alles wat met mytes en legendes en geschiedenis te maken heeft. Ze heeft er ook veel boeken over. Met name de oudheid.

Anoniem
YouTube-ster

Envy schreef:

Naam; Noah Augustus Croft

Leeftijd; 19

Land van herkomst; Schotland

Innerlijk; Noah was ooit een heel druk, avontuurlijk mannetje. Als kind rende hij door de velden mee, leidde hij zijn vrienden naar nieuwe plekken en ving hij de mooiste kevers, die hij daarna weer aan zijn vriendinnetje Lana gaf. Hij had altijd een glimlach of grijns op zijn gezicht, was zo roekeloos dat hij regelmatig gewond raakte maar veroverde op deze manier wel de harten van zijn leeftijdsgenoten. Ja, Noah was altijd erg aanwezig en vriendelijk, stond voor zijn vrienden klaar en had de leukste grapjes.

Jammer alleen dat Noah veranderd is in die tien jaar, dat hij niet meer dezelfde, vrolijke jongen is. Noah is stil, teruggetrokken en verbitterd. De glimlach is verdwenen, hij heeft geen glinstering in zijn ogen meer. Het kan hem eigenlijk allemaal niets meer boeien en praten doet hij helemaal al niet meer zo veel. Hij is in vijf jaar tijd zo veel veranderd, een compleet ander mens geworden. 'Vijf jaar?' vraag je je nu vast af, 'Waarom niet tien?' Nou, dat is heel simpel; Het ongeluk dat de liefde van zijn leven van hem stal, vond vijf jaar na hun afscheid plaatst. Noah is alleen, heeft nauwelijks meer contact met zijn ouders en heeft verder ook nooit echt vrienden gemaakt op school. Hij is misschien een slimme jonge man, toch gebruikt hij deze hersenen nooit voor school en is hij vooral dingen aan het maken, zoals kunstwerken en verhalen, waarin zijn overleden vriendin altijd de hoofdrol heeft. Hij kan haar maar niet vergeten, hij kan haar niet loslaten. Elke dag drukt haar naam en afwezigheid als een steen op zijn schouders en zakt hij steeds was meer door zijn knieeën.

Uiterlijk; Donker bruine haren, lichtgetinte huid, lichtbruine ogen en 1,85 meter lang. Schoenmaat 45.

Extra; Noah heeft een gigantische hekel, en dan ook echt hekel, aan drank en mensen die er misbruik van maken en/of er verslaafd aan raken/zijn

Anoniem
YouTube-ster

Envy schreef:

Naam; Lana Vienna Irvine

Leeftijd; Zou nu 18 zijn, gestorven op haar 13de

Land van herkomst; Schotland

Begraven in; Frankrijk

Innerlijk; Lana was het liefste meisje wat je ooit zou ontmoeten. Haar glimlach kon zelfs de donkerste wolken doen wegtrekken en in haar ogen was de hemel te zien, tenminste, dat was wat verschillende mensen over haar zeiden. Ze stond altijd voor anderen klaar, was de vriendelijkheid zelve en wist altijd hoe mensen zich voelden. Je zou kunnen zeggen dat ze een menselijke engel was, degene die altijd voor anderen zorgde (en zelfs altijd pleisters voor anderen mee nam) Ze was een slim en muzikaal meisje, hield van dieren en schilderde veel.

Uiterlijk; Vlak voor haar dood.

Extra; Had vanaf haar 8ste tot haar 13de verkering met Noah, werd op haar 13de aangereden door een dronken automobilist.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Naam: Gregory (Greg) Flinnt Northwood
Leeftijd: 18
Land van herkomst: Ierland
Innerlijk: Als kind was Gregory altijd al enorm nieuwsgierig en constant op zoek naar avontuur. Hij was ook een grote fan van boeken vol met weetjes over van alles en nog wat (landen, natuur, auto's,...), zolang er maar veel plaatsjes in stonden. Hij wou altijd ontdekkingsreiziger worden of archeoloog. Soms was hij dus wel nogal betweterig en kon hij het niet laten mensen te irriteren met alle feiten die hij wist. Ook was hij wel iemand die de leiding durfde nemen. Hij organiseerde bijvoorbeeld graag ontdekkingstochten buiten het kampterrein, wat niet mocht van zijn ouders, maar Gregory had het niet zo met regels in zijn jonge jaren. Toch was hij ook iemand met een zachte, zorgzame kant. Zo is hij die ene persoon die een spin niet doodslaat maar in een potje naar buiten brengt en helpt hij ook kinderen die hun ouders kwijt zijn en stelt hen gerust.
Maar er is veel veranderd sinds zijn vader is gestorven aan kanker. Zijn moeder die hij altijd had gezien als een sterke vrouw is nog altijd niet over zijn dood heen. Sinds zijn dood is ze Gregory bij zijn tweede naam gaan noemen omdat hij en zijn vader dezelfde voornaam deelde. Ook is ze zijn gedrag beginnen afkeuren, alhoewel er eigenlijk niets mis mee was, hij deed haar gewoon te veel denken aan hoe zijn vader vroeger was en dat kon ze niet aan. Hierdoor is Gregory nogal in conflict met zichzelf geraakt en een dag toen hij plots precies besefte wat er toen aan de hand was, werd hij zo kwaad dat hij van huis is weggelopen en zich heeft vol laten tatoeëren, want dit was iets waar hij zijn vader nooit een voorstander van is geweest. De relatie tussen hem en zijn moeder is nog altijd allesbehalve optimaal. Aan de ene kant vindt hij het best erg voor haar en wilt haar troosten, maar aan de andere kant moet ze hem leren accepteren voor wie hij is. Deze hele situatie heeft Gregory wel een stuk minder zeker van zichzelf gemaakt. Hij is nog altijd even nieuwsgierig en roekeloos, maar vroeger had hij nog een verantwoordelijkheidsgevoel. Hij zal ook niet meer de leiding willen nemen en heeft meer alleentijd nodig.
Extra: Hij wil net zoals zijn vader geneeskunde gaan studeren, maar zijn moeder verbiedt dat. Ze dwingt hem zo'n beetje mee in de garage te komen werken en aangezien zij het geld heeft kan hij daar weinig tegen in brengen, al doet hij wel enkele bijbaantjes en heeft al veel aanvragen naar studiebeurzen gedaan.

Jongere Greg:

Account verwijderd

schreef:
Ik denk niet dat er nog tekst bijkomt. Jullie zien wel wat voor persoon ze is. Het enige wat jullie moeten weten is dat ze Olivia noemde, maar nu haar naam naar Scarlett heeft veranderd.

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Naam: Catherine Céleste Charbonneau
Leeftijd: 17
Innerlijk: Catherine heeft een erge leven meegemaakt. Haar vader heeft ze nog nooit gekend. Haar moeder zei dat hij spoorloos verdwenen was. Tot nu toe blijft ze met vragen achter.
Op haar veertiende werd er aangebeld door een agentschap die Catherine wilt meenemen om te werken als een idool. Haar moeder weigerde het af omdat Cat nog zo jong is. Ze zou geen normale leven meer hebben als een twaalf jarige meisje. De man die er was heeft een kaartje achtergelaten als ze haar gedachtes veranderde. Niet lang erna overleed Catherines moeder. Ze was ernstig ziek en was ongeneeslijk.
Catherine was helemaal alleen gelaten op haar twaalfde en ze had geen familieleden. De familieleden aan haar vaderskant kende ze niet en haar moeder was de enigste dochter.
Uiteindelijk belde Catherine de man toch op. Catherine werd later dan ook een echte tiener idool. Ze liet alles van haar verleden achter en leefde verder, maar één ding vergeet ze niet, de zomer dat ze spendeerde met vrienden en de afspraak.
Mensen noemen idolen altijd erg egoïstisch, maar Catherine is dat gelukkig niet. Catherine is zelf nog erg zachtaardig en helpt de mensen graag. Als een idool is haar leven best anders en moeilijker. Haar ijskoude en verwende innerlijk is meer voor haar veiligheid tegen de pers.
Uiterlijk:

Extra: Catherine weet alleen nog de namen van wie ze ontmoette toen ze klein waren. Zelf is Catherine van uiterlijk helemaal veranderd dan toen ze klein was. Je kan haar nog herkennen als ze lacht en goed in haar ogen kijkt.

Anoniem
YouTube-ster

Envy schreef:
Het was al laat aan het worden, de eerste dag van de vakantie was alweer voorbij. Noah zuchtte en staarde naar de ondergaande zon vanuit zijn plekje in een boom naast het meer. Hij had een stevige tak uitgezocht en was omhoog geklommen om het einde van de dag te kunnen zien. Rode, paarse en roze sleuren waren als verf over de hemel gegooid terwijl de zachte, witte, schijnende sterren langzaam tevoorschijn kwamen. Het was nog vrij warm buiten, hoewel de temperatuur wel merkbaar daalde. De golven van het meer gingen klotsten gestaagd heen en weer, een magisch beeld creërend. Hij wist dat hij niet te lang meer buiten mocht blijven en baalde hiervan, hij was nogal een avontuurlijk kind namelijk. Tussen de bladeren van de boom waar hij in zat, waren zachte, roze bloemblaadjes aan het dansen op de wind. Af en toe liet er eentje los waarna hij treurig naar de grond zakte, om nooit meer terug te keren aan de boom en op de grond te verpulveren en verdwijnen. Noah dacht dat het een treurig leven moest zijn, het leven van een bloemblaadje. Je kon maar heel even mooi zijn, maar heel even genoten mensen van je aanwezigheid en daarna werd je weer voor altijd vergeten. Terwijl er een briesje langskwam dat nog meer bladeren meenam, stak Noah zijn hand uit naar de ondergaande, rode zon, hopend dat dit moment voor eeuwig kon duren. Noah genoot van de natuur, van de omgeving. Onder hem hoorde Noah plotseling het geluid van brekende takjes en hij schrok zo erg, hij was immers in gedachten geweest, dat hij bijna naar beneden viel. 'Wees voorzichtig!' Gilde een meisjes stem angstig. Noah verstijfde, klemde zich stevig vast en keek daarna naar beneden. Op het moment dat hij haar zag staan in een zalmroze jurkje, haar krullige, blonde lokken zag bewegen in de wind en haar grijzige ogen zich in die van hem boorden, wist hij het zeker. Hij voelde zijn hart even stoppen om daarna dubbel zo snel weer verder te slaan. Zijn grip verslapte en hij tuimelde naar beneden. 'Aaaah!' Zijn kreet van angst werd gevolgd door een grote plons. Noah kwam weer boven water en hapte naar adem, gelukkig kon hij wel zwemmen. Rillend kwam hij weer op het droge en stond hij wankelend op. Hij schudde zijn natte, bruine haren even heen en weer en keek daarna weer naar het meisje voor hem, die hem geschrokken aankeek. 'Laat me niet zo schrikken.' Mompelde Noah terwijl hij naar de grond staarde. Tot zijn verrassing begon het meisje te lachen. Het klonk zo onschuldig, zo mooi, dat zelfs de vogels er stil van werden. 'Wat is je naam?' Vroeg ze opeens terwijl ze haar hand uitstak. 'Noah, en die van jou?' Noah pakte verlegen haar hand vast, in de veronderstelling dat ze zijn hand wilde schudden, net zoals de volwassenen altijd deden. Ze pakte echter zijn hand vast, kneep erin en liet niet meer los. 'Lana.'

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Ponts des Arts... Ja, het is en blijft een mooie plek, de plek waar ik iedereen tegenkwam. Hier waren al mijn goede herinneringen die ik nooit kwijt wil, herinneringen waarvan ik houd. Met een beweging sloot ik het slot, mijn liefde voor mijn dierbare herinneringen.
De hemel die verkleurde in een gouden oranje gloed dat zich verspreiden boven de daken van Parijs en de Seine. Met een uitzicht op vele speciale gelegenheden, geluiden van lachende mensen, geklik van fotocamera's en meer dat als muziek in de oren klonken als vroeger.
''Lana nu zien we elkaar weer eens. Ik heb er zin in en jij?'' Zei ik hardop tegen de hemel waarbij langzaam een lach op mijn gezicht verscheen. Ik had met Lana vroeger bijna altijd contact. We belden elkaar iedere avond op. Alleen ik kreeg het steeds drukker en drukker met mijn carrière als een idool. Op een dag belde ze me niet meer en nam ze niet meer op. Onze contact viel in één keer uiteen en we belden elkaar nooit meer. Het lag ook aan mij en Lana zou het vast ook drukker hebben, maar deze zomer zou er verandering in komen. Deze zomer zou ik haar en iedereen weer eens zien. Ik vraag me af wat iedereen is geworden en hoeveel ze veranderd zouden zijn.
Met deze gedachtes liet ik de sleutel in het water vallen die langzaam naar de bodem van de Seine zonk en zich samen bij alle andere sleutels aansloot.
_____________________________________________________________________________________________________________
Sawry dat het zo kleine baggeren stukje is...

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Een negenjarig jongetje in zijn zwembroek met een stuk watermeloen in zijn hand, dat was een van de vele dingen die je die dag kon bewonderen in een Frans dorpje waarvan de naam er niet toe doet. Hij wandelde met zijn stuk watermeloen naar het zwembad dat aan hun zomerhuisje grensde. Rond het warme middaguur waren hier wel meer mensen te vinden, maar geen van hen sprong met een watermeloen in het water. Natuurlijk resulteerde dit in enkele vreemde blikken, want eten in het zwembad was eigenlijk verboden, maar de kleine jongen deed eigenlijk niemand kwaad en hij was nog zo jong dus lieten ze hem begaan en besteedden verder geen aandacht aan hem.
Behalve een meisje. Ze was ongeveer even oud als hem had lang blond haar, grijs-blauwe ogen en een camera die rond haar hals bundelde. "Waarom neem je die watermeloen mee in het zwembad?" vroeg ze verbaasd maar met een brede glimlach op haar gezicht.
"Wel het is een watermeloen toch? Ik vroeg me af wat het water met de meloen te maken heeft en wou dus uittesten of hij beter smaakte onder water." Het mocht dan nog zo belachelijk klinken voor de negenjarige Gregory was het van levensbelang dat hij het testte en het antwoord te weten kwam.
"Cool, zou ik er een foto van mogen trekken, mijn camera is waterbestendig en ik heb het nog niet getest." vroeg het meisje en toonde hem even zijn camera, alsof hij nog niet gezien had dat ze die bij zich droeg.
"Super, elk wetenschappelijk onderzoek moet fotografisch worden vastgelegd." beaamde hij en wachtte tot ze aan het water gewend was en ook het zwembad insprong. Het duurde niet lang voor de foto gemaakt was een paar seconde en ondertussen nam hij een hap van de watermeloen. Deze smaakte eigenlijk juist hetzelfde als boven water toch was hij er toen van overtuigd dat de smaak toch net een beetje beter was, want hij wilde niet alleen zichzelf maar ook het meisje niet teleurstellen.
Toen ze beiden op de rand van het zwembad zaten te pootjebaden gaf hij haar de helft van wat er nog van de meloen overbleef. Hij bekeek de foto die echt nog wel mooi was eigenlijk. "Hoe heet je trouwens, mijn naam is Gregory, maar zeg maar Greg." zei hij.
"Oh hey Greg, ik ben Lana. Weet je het klinkt misschien vreemd om het te zeggen, maar ik denk wel dat jij en mijn vriendje goeie vrienden zouden kunnen worden."
"Echt, wel ik zou hem graag ontmoeten." zei hij lachend, al kon hij de lichte jaloezie die in hem opborrelde toch nog maar net onderdrukken.

Account verwijderd

schreef:

(Een paar jaar geleden)

Olivia draaide zich geschrokken om wanneer er angstig geschreeuw door de kille donkere gang weerklonk. Benauwd sloot ze haar armen over elkaar. Het was de stem van haar moeder, al had ze haar nooit horen schreeuwen, ze wist dat het geroep van haar moeder kwam. Haar stem klonk bang, alsof er zich een groen monster onder haar bed bevond. Onthutst zette Olivia een stap achteruit. Ze stond aan het einde van de gang, te wachten tot haar ouders terug kwamen, zoals haar vader haar gevraagd had. Al had ze geen idee wat haar ouders samen deden in het vrouwentoilet van een verlaten tankstation. Anderhalf uur geleden stond ze nog in de immens grote tuin van haar tante Pablo – het paard van haar oudere nicht – te strelen. Ze waren op hun maandelijkse visite daar. Normaal gezien bleef ze een nachtje slapen bij haar tante. Dan zouden haar ouders Olivia de volgende ochtend ophalen, maar vandaag had haar vader opeens een ontzettende haast. Nog laat in de avond vertrokken ze naar huis. Ondertussen was het al negen uur 's avonds. En voor Olivia - een vijf jarig meisje - is dat erg vermoeiend. Onderweg hadden ze gestopt voor een tankstation. Blijkbaar moesten haar ouders naar het toilet, al is het wel vreemd dat ze daarvoor sámen een vrouwentoilet instapten. Het tankstation was oud en verlaten. Her en der hingen er een paar stukken uit de muur en het stonk daar vreselijk naar rottend vlees en schimmel. Haar vader had de deur moeten inslaan om binnen te komen. Olivia was er niet van overtuigt dat de toiletten in goede staat waren, maar dit was het dichtstbijzijnde tankstation waar ze binnen konden. Een schril gekraak verbrak de tijdige stilte in de akelige gang. Met een plotselinge sprint vloog Olivia de gang door richting de deur waarachter haar ouders zaten. Nog juist voor haar hand de deur open trok hoorde ze een stil gefluister. 'Help,' wat kort gevolgd werd door een naam; 'Olivia...' Olivia stond doodstil, alsof ze geraakt werd door een verdovingspijl. Met moeite dwong ze haarzelf om de deur open te duwen. Met een klein stootje ging de deur geluidloos open, waarvan Olivia schrok aangezien dit wel een erg oud gebouw was en ongeveer alles kraakte. Wat ze achter de deur zag beval haar niet. Ze werd overwelmd door de vieze geur van ijzer. Bloed. Het was bloed. Olivia schudde haar vermoeide ogen terug wakker zodat ze de situatie beter kon bekijken. Een pijnvolle schok klemde zich rond haar hart. Er kolkte een plotselinge afgunst in haar op. Ontdaan zette ze een stap naar achter. Dit kon niet, nee nee nee. Dit kon niet, dit kon niet gebeuren. Dit mocht niet gebeuren. In de hoek van het krap kamertje stond haar vader met iets in zijn handen wat verdacht veel op een mes leek. In eerste instantie wou ze naar haar vader toelopen en vragen wat er aan de hand was, waarom hij dat in zijn handen had. Maar het antwoord op die vraag lag recht voor haar. Een paar centimeter voor haar voeten lag haar moeder roerloos neer. Ze spuugde bloed op de grond. Haar shirt was doorweekt met de rode vloeistof, net zoals er een aantal plekken haar broek sierden. Vol afgunst keek ze toe hoe haar moeder half stikte in haar eigen bloed. Zo snel mogelijk rende Olivia naar haar moeder en ging op haar hurken zitten. 'Mam? Mam! Wat is er aan de hand! Zeg iets...' Olivia trok een pruillipje op, '...alsjeblieft.' Ze wist wel dat er geen woorden meer uit haar moeders mond zouden komen. In plaats daarvan trok haar moeder langzaam de halsketting - nu vol besmeurd met bloed - af haar nek. Met een kleine beweging gooide ze hem naar Olivia en liet haar slappe hand weer vallen. Voorzichtig draaide het kleine meisje het bedeltje om. 9/04/1976 Elisabeth Sophia Roberts. De waarheid drong tot haar door. Dit kettinkje had haar moeder gekregen op haar vijfde verjaardag, net zoals haar oma het had gekregen op haar vijfde verjaardag, en vervolgens Olivia ook haar eigen kettinkje gegraveerd met haar eigen naam zou krijgen. Ze zou dit twee weken later dan vandaag moeten krijgen. Net zoals haar moeder later moest weggaan. Niet nu. Veel wist Olivia nog niet over de dood. Haar idee van dood gaan was dat de engelen je kwamen halen. Die engelen die de vieze monsters onder haar bed en uit haar kast vandaan haalden. Ze verwachtte dus elk moment witte gestalten vanuit de hemel. Natuurlijk had ze liever dat het langer duurde voor haar moeder vertrok en zich bij hun voegde. Hoopvol keek ze weer neer op haar moeder. Een opgeluchte zucht ontsnapte uit haar mond. De ogen van haar moeder waren nog steeds open, starend naar het niets, maar wel open. Opeens herinnerde ze zich dat haar vader nog steeds in de kamer aanwezig was. Ze draaide haar hoofd naar hem om. Hij keek niet eens verdrietig, de enige emotie die op zijn gezicht te zien was was een brede grijns. Hoe kon hij dit doen! Hoe kon hij hier zo blijven lachen terwijl haar moeder lag dood te bloeden?! Plotsklaps begreep ze het. Ze begreep waarom haar vader zo haastig deed, ze begreep waarom ze in een verlaten tankstation waren, ze begreep waarom haar ouders samen in een vrouwentoilet zaten en waarom Olivia aan het einde van de gang moest wachten van haar váder. Of liever gezegd; de man die haar moeder neerstak.

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Op de brug bij Ponts des Art dacht ik nog na over vroeger. Ik beschouw haar als mijn eigen familie en bescherm haar tegen maakt niets uit wat.
Het is gewoon niet te geloven dat het begon in een speeltuintje. Ik kon het als de dag van gisteren herinneren.
Ik sloot mijn ogen en dacht terug over wat en hoe alles gebeurde.
Je hoorde renende kinderen en het geritsel van het grind op de grond. Lachende ouders, kinderen van jong tot oud, frisbee's, ballen, vliegers, gezang van vogels, muziek van ijsco's en meer. Er hing dan ook een lekkere zoete vanille geur van alle kleine restaurantjes die om de speeltuintje waren gebouwd. De hemel was mooi helder blauw dat zich boven geheel Parijs hing.
Ik liet mijn benen heen en weer zwaaien op het bankje en keek naar alle spelende kinderen. Zelf neuriede ik een liedje en bewoog ik mijn hoofd met de maat mee. De maat klonk zo goed samen met het muziek van de accordeon die verderop speelde tot het werd verstoord met een snikkend gehuil van een meisje. Ze zat daar op de grond zo alleen met verslonsde kleding. In alles dat er was viel ze op, maar niemand keek naar haar. Niemand toonde enkele emoties naar haar toe, geen enkele blik die ze haar gunde. Vele mensen hielden zijn kind bij haar vandaan. Ze was daar zo alleen met haar mooie golvende rode haren. Met een kleine sprongetje ging ik van de bank af en liep ik langzaam naar haar toe en hurkte ik bij haar neer. ''Heei niet huilen. Alles is goed. Ik ben Catherine en wie ben jij?'' Langzaam keek ze op met rode natte ogen. Ze huilde nu tenminste niet.
''Olivia...'' Zei ze zachtjes.
''Zo... zo.. nu huil je niet meer. Dat is stukken beter vindt je ook niet Olivia?'' Met een stralende glimlach keek ik naar haar. ''Kom Olivia nu zijn wij samen vrienden.'' Ik stak een hand naar haar uit en plofte naast haar neer.
Mijn moeder keek me al aan en kwam naar me toe lopen. ''Zo wie is deze vriendin van jou Catherine?''
''Dit is Olivia mama! Zij is mijn vriendin!'' Riep ik trots en hield haar dicht bij me.
''Zo Olivia heet jij. Waar zijn jouw papa en mama? Ik zie ze nergens.'' Moeder keek nog om haar heen en zag geen enkele ouder die opzoek was naar een kind. Iedereen zal toch bezorgt maken, maar er was niemand. ''Olivia ik zie jouw mama en papa niet. Wil jij met ons meekomen?'' Zei mijn moeder met een zachte stem. Voordat Olivia antwoord kon geven riep ik al: ''Olivia is mijn zusje! Catherine zusje! Toch Olivia?'' Met een brede glimlach omhelsde ik haar.
Olivia trok bij ons in en ze werd beschouwt als mijn moeders eigen dochter, mijn eigen kleine zusje. Mijn moeder belde nog allerlei mensen en ze zeiden dat haar moeder was omgekomen en haar vader spoorloos verdwenen is. De mensen raadde ook aan om Olivia naar een weeshuis te brengen, maar mijn moeder weigerde het te doen en nam het ouderschap over. Tot nu toe is en blijft Olivia mijn kleine zusje.

Account verwijderd

schreef:
(Terug naar de tegenwoordige tijd)

Het make-up borsteltje streelde haar wang toen Scarlett voorzichtig de nog eerder zichtbare sproeten wegveegde. Net zoals ze elke andere ochtend deed. Geen sproetjes en lang krullend haar meer voor haar. Na de dood van haar moeder en de waarschijnlijke vlucht van haar vader was 'Olivia' helemaal veranderd. Ze werd opgenomen in een wildvreemd gezin dat nu vertrouwt was voor haar. Ook kreeg ze er een lieve zus Catherine bij. Ondanks dat Scarlett zich steeds meer buitensloot en stil werd, was Catherine er altijd voor haar. Net alsof ze twee dikke vriendinnetjes waren. Niet dat ze dat nog maar een beetje erg vond, want aangezien de hele school haar aanzag als een depressief kind, had ze nooit te veel vrienden. Na haar 16 jaar werd ze het beu. Vreselijk geïrriteerd aan al die pesters viel ze uit. De woorden die al jaren door haar hoofd stroomden gleden razendsnel langs haar lippen en ze vuurde ze richting al de personen die haar jarenlang treiterde. Niet enkel woorden uitte haar gevoelens, haar armen en benen schoten alle kanten uit. Alles verwoestend dat in haar weg lag. Daar kwam ze natuurlijk niet straffeloos vanaf.
Al snel werd ze naar de directie gestuurd door de momenteel toezicht gevende leerkracht op het schoolplein. Hoeveel ze ook probeerde uit te leggen wat er aan de hand was, niets hielp. Smoezen opzetten was nutteloos. Scarlett kreeg zelfs geen gewone straf zoals honderd keer schrijven 'ik mag geen medeleerlingen slaan'. In plaats daarvan werd ze gewoon geschorst van school. Het was moeilijk voor haar geweest om het aan haar 'moeder' te vertellen. Altijd al was haar pleegmoeder er voor haar geweest, en dan moest ze gaan uitleggen dat ze een paar kinderen op school in elkaar had geslagen en zo ook vervolgens van school werd geschorst. Toch had ze de moed bij elkaar kunnen rapen om het te vertellen, hoe moeilijk het ook was. Hierdoor werd ze naar een andere, en ook strengere school gestuurd. Een school waar haar 'zus' Catherine niet les volgde. Ze miste haar zus soms wel, enkel kon ze daar dus niets meer aan doen. Haar moeder dacht er niet aan om Catherine op school bij de nieuwe 'gevaarlijke' Scarlett te laten. Ze zat op een andere school, alles veranderde voor haar, maar ook zij veranderde. Ze wou niet meer naar Olivia worden genoemd. Hier had ze enkel nare herinneringen aan. Daarom veranderde ze dus haar naam naar Scarlett. Ook haar uiterlijk bleef niet hetzelfde. Het lieve meisjesuiterlijk werd vervangen voor iets totaal anders. Ondanks haar moeder het vreselijk vond, liet Scarlett tattoos zetten en begon totaal andere kleding te dragen. Elke ochtend smeerde ze een dubbele laag make-up op om haar sproeten te verbergen. Verder kleurde ze nog haar haar lichter. Nu zou ze totaal onherkenbaar zijn voor de pesters op haar oude school. Ze besloot ook om harder te zijn tegen andere personen, zodat ze niet meer zwak en fragiel leek. En ja, door al deze veranderingen werd ze weer van school gestuurd. Regels waren regels. Op haar nieuwe school mocht ze nou eenmaal geen tattoos en vechten was zeker niet toegestaan. Spijtig genoeg brak Scarlett deze regels keer op keer. Niet dat ze dat erg vond. Als straf stuurde haar moeder haar naar een oude, saaie en vooral strenge school. Al snel kwam Scarlett te weten dat de school helemaal niet zo 'goed' was. Geen enkele leerkracht besteedde aandacht aan haar, en ongeveer iedereen was zoals haar. Ze besloot dat het helemaal niet zo'n erge school was. En hier werd ze ook niet geschorst voor haar daden aangezien geen enkele leerkracht het opmerkte. Een hoge stem schudde haar wakker uit haar gedachten. Het was haar moeder en ze stond in de deuropening van Scarlett's kamer. 'Kan je dat even herhalen? Ik euhm...ik hoorde je niet er goed. Je kent dat wel, oren die niet goed werken als je pas bent opgestaan.' Probeerde ze. Dat was natuurlijk allemaal lariekoek, en dat wist haar moeder ook wel. Het was niet zo dat haar moeder de leugens van Scarlett zomaar aannam, maar ze zei er ook niets tegen. Zolang ze maar beseft dat haar moeder wel degelijk de waarheid wist. 'Ik vroeg je: kom je nog eten? Je hebt verdomme nog maar negentien minuten. Hup hup een beetje voordoen meisje.' Haar moeder klonk niet al tevreden toen ze de woorden uitsprak. Toen Scarlett opkeek zag ze dat haar moeder zeker niet tevreden was. Haar ogen vuurden een kwade blik en haar lippen hadden zich op elkaar geperst. Met een snelle beweging gooide ze het make-up borsteltje sierlijk terug in haar tas. 'Geen probleem, ik kom er al aan.' Een witte glimlach sierde haar mond toen ze haar rugzak op haar rug zwiepte en door de deuropening liep waar zonet nog haar moeder stond.

Anoniem
YouTube-ster

Envy schreef:
Noah zat op een houten bankje in de tuin van het vakantiehuisje, de plek die de groep jaren geleden had uitgekozen. Het was vooral Lana's idee geweest, iets wat het allemaal nog pijnlijker maakte voor Noah. Het liefste was hij niet gekomen, was hij voor altijd uit Frankrijk weggebleven en had hij de anderen nooit meer gezien. Het was natuurlijk onzin en de kans dat de anderen ook echt kwamen was zo klein, dat de drang om weg te gaan groter werd met elke seconde. De lucht was helder blauw en de zon verwarmde zijn huid, een koud briesje waaide af en toe door zijn haren heen en de natuur leefde druk om hem heen, toch kon hij van dit alles niet genieten. Het vogelgezang waar hij altijd zo van had gehouden, irriteerde hem nu alleen. Vanaf het bankje waar hij zat, kon hij de boom naast het meer goed zien, het vakantiehuisje zat immers ook aan het meer. 'Wees voorzichtig!' Haar stem weergalmde even door de lucht en Noah keek geschrokken op, enkel om teleurgesteld weer naar beneden te kijken, gekweld door zijn eigen verbeelding. 'Lana, is dit echt wat jij wilde? Het voelt niet goed om hier te zijn, om te kijken of de andere echt wel komen. Wat moet ik doen als ze niet komen, Lana?' In zijn handen had Noah een klein hangertje, zilver met een groene, nep-diamanten bloem, die ooit van Lana was geweest. Door de jaren heen had Noah de gewoonte ontwikkeld om tegen dit hangertje te praten alsof het Lana was, puur uit angst om haar anders te vergeten. Noah schudde zijn hoofd en stond op, hij kon beter binnen gaan wachten. Hij deed de deur van slot en liet de deur op een kier staan zodat de anderen, mochten ze komen, naar binnen konden lopen. Een lange gang met links en rechts deuren, richting de slaapkamers en badkamers, eindigde in een grote woonkamer met open keuken en grote, ramen die op de tuin, en het bankje, uitkeken. Het was allemaal begaande grond, anders was het te duur om te betalen. Noah had geen contact met de andere kunnen opnemen en had dus zelf de reservering gedaan, niet eens wetende wie er allemaal zouden komen. Het huisje hadden ze van te voren al uitgekozen, als kinderen, en daarom wist Noah wel dat de anderen zouden weten waar het huisje stond. Er waren tien kamers, wat er uiteraard te veel waren, maar Noah vond het fijn dat er dus ook een kamer voor Lana was, ondanks dat ze niet zou komen. In de woonkamer hing er een grote televisie aan de muur, er stond een piano, bureau met computer, hoewel die ook aanwezig waren in de meeste kamers, en er stond een koffietafel omringd door banken en stoelen. Noah had zijn eigen spullen al in een kamer neergezet, alle kamers waren even groot dus dacht Noah dat de anderen er niet veel bezwaar tegen zouden hebben. Met een zucht plofte hij neer op de bank, met zijn gezicht richting de gang, en ging hij languit liggen. Hij sloot zijn ogen en wachtte geduldig op de rest. 'Hopelijk komen ze, Lana. Anders is alles voor niets geweest.'

Mew
Straatmuzikant

Mew schreef:
Naam: Cassandra 'Cassy' Martins
Leeftijd: 18
Land van herkomst: Australië
Innerlijk:
Uiterlijk:
Red and white

Jaja, ik heb nog alleen een plaatje gevonden, rest maak ik binnenkort af c:

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Collin Gregory's broer legde zijn handen op zijn schouders. "Maak je geen zorgen, wij zorgen wel voor haar." zei hij bemoedigend. Natuurlijk wist zijn moeder niks van de reünie in Frankrijk. Zij zou er alles aan gedaan hebben om hem niet te laten gaan en hij had het aan hen beloofd, en zou zijn belofte houden. Gelukkig stonden zijn twee broers meer aan zijn kant dan aan die van zijn moeder en hielpen hem ongezien weg te glippen. Zijn oudste broer had haar uitgenodigd om bij hem te komen eten. Ondertussen had zijn jongere broer, die nog wel ouder was dan hij hem naar het vliegveld gereden. "Hoe boos denk je dat ze gaat zijn?" vroeg hij aan hem. Collin haalde zijn schouders op. "Waarschijnlijk zal ze echt razend zijn, maar tja jij zit dan in Frankrijk en je bent achttien dus oud genoeg om voor jezelf te beslissen." Gregory was enorm blij dat hij zijn twee broers had. Zonder hen zou de dood van zijn vader ook hem te veel zijn geworden. "Kom opschieten straks ben je nog te laat." Collin ging nog even met zijn hand door zijn haren. Iets wat Greg als kind al haatte. Na een vluchtige omhelzing, nam hij zijn rugzak en voegde hij zich in de rij mensen die een voor een het vliegtuig in gingen.
'Wel het weer is al een heel stuk beter dan in Ierland' dacht Greg terwijl hij genoot van de zon die zijn huid verwarmde. Er was zoveel tijd voorbij gegaan, toch was hij nooit vergeten dat vandaag de dag was dat hij zijn jeugdvrienden zou terugzien. Het zou wel vreemd zijn. Zou hij hen nog herkennen en zij hem? Hij hoopte wel dat niemand het vergeten was, het zou het leukst zijn als iedereen kwam opdagen al was het maar even. Het was nog een tijdje met de bus rijden tot aan het vakantiehuis en naarmate hij dichter kwam groeiden de zenuwen. Wat als hij de enige was die was komen opdagen. Het zou maar zielig zijn zo alleen in het vakantiehuis, maar uiteindelijk kon hij een vakantie wel gebruiken vrienden of geen vrienden.
Hij herkende het huis meteen toen hij het zag. De deur stond open, wat betekende dat hij niet de eerste was. Voorzichtig stak hij zijn hoofd door de deuropening. "Noah ben jij dat?"

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld