Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

16 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O// Elleon VS Rayendir ♥

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Dit is een oorlog ORPG, dus ga weg als je daar niet tegen kan. Eigenlijk, ga sowieso maar weg want deze ORPG is alleen tussen Marije en mij, dus: kssst.

Lieftallige *ahum* Rayendir Saraquze Maonsin, prinses van het kleine rijk Val Kaeli.

Haar vader had verteld wat de verwachtingen waren, verwachtingen gericht tegen haar. Tegen, het behoorde niet tot haar interesses om naar de grens van hun rijk af te reizen en daar te bespreken wat de tactiek van aanval en verdediging zou worden, zeker niet als ze dan met een gelijke zou moeten praten, in plaats van tegen haar minderen. Het is niet dat Rayendir er iets tegen heeft om tegen minderen te praten, dat is in haar geval geen enkel probleem en ze probeert ook hen altijd met respect te behandelen, sommigen zijn ouder en wijzer, wie is zij dan om ze respectloos de deur te wijzen? Echter, nu ging het niet om een oudere, wijzere man of vrouw, maar om een andere troonopvolger, iemand die later ook een rijk zou besturen en nu ervoor moest zorgen dat zijn ouders dat rijk konden behouden. 'Rayendir alsjeblieft, ik kan niet zomaar weg, er moeten in het land zelf allerlei regelingen worden getroffen, maar jij kan wel onderhandelen met onze buren. Het is van groot belang dat we een akkoord krijgen, alleen houden we geen stand en als je even die koppigheid aan de kant zou zetten, dan realiseer jij je dat ook. Daarnaast is deze kans perfect voor jou om een vriendschap op te bouwen met de andere troonopvolger, in de toekomst kan je daar heel wat voordelen van hebben.' Haar vader mocht dan gelijk hebben, een ietwat onflatteus gemompel kwam uit haar mond en chagrijnig keek ze hem aan.
'Zolang ze maar niet denken dat ik van plan ben alles alleen te doen, of hen alle ruimte te geven die ze van me eisen. Ik ben net zo goed een legeraanvoerder en die opdonders zullen merken dat meisjes betere troonopvolgers zijn. Wanneer mijn mannen en vrouwen klaar zijn zal ik vertrekken, als u me dan wilt excuseren, ik zal mezelf klaar moeten maken voor de aanstaande reis.' Zonder überhaupt te wachten op het antwoord van haar vader, verliet Rayen de kamer met opgeheven hoofd.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:

Elleon Leander Saleron, kroonprins van het ietwat kleine Val Aureum.

De lucht was asgrauw, passend bij de situatie waar de twee koninkrijken zich in bevonden, de zon leek geen stralen meer door het wolkendek in de hemel kunnen schijnen. De wolken hingen dreigend boven het land, het land dat ooit aan hem zou toebehoren. Nu was hij echter de troonopvolger, zijn toekomst als koning zou nog komen, maar nu waren er belangrijkere zaken. Hij moest eerst maar voorkomen dat dit land hem niet ontnomen zou worden en de koninklijke familie niet van het leven werd beroofd, want dit was het lot dat hen te wachten stond als ze niet snel ingrepen. De dreigende wolken waren niks bij het koninkrijk dat wachtte om zijn slag te slaan. Ze moesten zich voorbereiden op de inval, maar dit konden ze niet zonder de hulp van een ander koninkrijk. Val Kaeli was de naam van dit koninkrijk. Het was klein, net zoals zijn eigen koninkrijk. Samen stonden ze echter sterk tegenover de verwachte aanval. Dorpen aan de grenzen werden al geplunderd en bezet, ze konden dit niet langer door laten gaan. Ze moesten een einde brengen aan de macht van Val Palrada, het grootste koninkrijk waarmee ze beide in oorlog waren. Hun enige kans om te overleven was een alliantie tussen de kleinere koninkrijken: Val Kaeli en Val Aureum. De schutters, strijders en spionnen tegen de cavalerie van de vijand. Deze strijd had geen beslist einde, het hing ervan af of ze bereid waren samen te werken, concessies te doen en de troepen konden leiden naar overwinning. Alleen dan zouden hun koninkrijken veilig gesteld worden. Hij wist echter niet of de troonopvolger van Val Kaeli in staat was om een leger te leiden, ze was een vrouw. Er waren vele plekken waar een vrouw misschien nog plek kon vinden, maar leiderschap leek hem niet een van de plaatsen waar een vrouw op een goed punt stond. Hij heeft er lang over gediscussieerd met zijn vader, had hem geprobeerd over te halen naar het idee dat dit niet geschikt was voor een vrouw. Zijn vader weigerde echter om hieraan toe te geven en stuurde hem alsnog naar de grens. 'De leiding over de bataljons behoort ook niet toe aan degene die weigert de talenten in te zien van een ander, en anderen beoordeelt op hun geslacht of afkomst. Zelfs de armste knecht zou in staat kunnen zijn om legers te leiden wanneer hem de kans gegeven is.' Het waren de woorden die zijn vader had uitgesproken die hem hadden overgehaald om toch de samenwerking aan te gaan, al waren zijn twijfels niet verdwenen. Hij verliet de hoofdstad te paard, haastte zich door de kleine dorpjes, over zanderige weggetjes en langs akkers. De lucht veranderde niet, liet altijd zijn donkere kleuren zien, enkel de patronen in de wolken bewogen zich voort.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Ongeveer een uur later waren haar manschappen klaar om te vertrekken, Rayendir zelf was al binnen een tiental minuten in staat geweest om het kasteel te verlaten, echter wist ze dat het tijd kostte om iedereen klaar te krijgen en ze had dan ook geen woord gerept over de snelheid waarin dat plaats vond. Ondertussen zaten mannen en vrouwen op hun paard, karren waren aan de trekpaarden gemaakt en alle werklieden die mee moesten waren ook aanwezig. 'We vertrekken,' de woorden waren op een normale, vrij neutrale toon uitgesproken en werden een stuk luider herhaald door de persoon naast haar, het was niet gepast voor een prinses om over het veld te gaan schreeuwen dat ze nu eindelijk eens vertrokken. Dat was niet hoe het hoorde, dus ook niet hoe Rayen het deed. Zo'n verschrikkelijke prinses was ze niet hoor, het meisje had altijd het beste voor wanneer het om haar volk en land ging, ze had het gewoon niet zo heel erg op de landen om haar heen. De manier van vechten die zij hanteren is sowieso al een wonder voor haar, hoe krijgt iemand het voor elkaar om zo lang een enorm zwaard in de lucht te houden? Waarbij het natuurlijk vervelend is als iemand je niet serieus neemt vanwege je geslacht.
Nog geen paar uur later hadden ze de hoofdstad van Val Kaeli ver achter zich gelaten. De reis naar de grens tussen Val Kaeli en Val Aureum was niet heel ver van de hoofdstad, de reis was niet eens moeilijk. Misschien zouden ze af en toe onderweg even moeten stoppen om een wiel van een kar te repareren, het enige obstakel dat ze door moesten zien te komen was een bos en de bomen groeiden niet eens heel dicht bij elkaar. Al met al was het geen perfecte locatie die de oude koningen gekozen hadden als het ging om een hoofdstad, enige voordeel was dat je de mensen van dit rijk nooit kon verrassen, het land stond bekend om de geweldige spionage en ze zouden het weten zelfs voor je bedacht had dat je hen aan ging vallen. Nog een paar uur later, de avond was al gevallen en haar manschappen hadden ondertussen wel genoeg van het reizen - haar volk was niet bepaald een paardenvolk - kwamen ze aan bij de afgesproken plaats. Net over de grens stond het kampement van Val Aureum, meerdere officieren kwamen al te paard naar hen toe gelopen en Rayendir gaf meteen het bevel aan haar manschappen om het kamp op te gaan bouwen, waarna ze zelf op de officieren af reed. Haar vertrouwelingen volgden op de voet, ze waren niet van plan haar nu in de steek te laten, plus dat ze waarschijnlijk de officieren ook niet vertrouwden. 'Waar is de troonopvolger van Val Aureum.' Het was niet eens een vraag, het leek meer op een eis dat ze hem moesten halen en ze er anders zelf wel voor zou zorgen.
'Het spijt me, zijne hoogheid is nog niet aanwezig, mevrouw.' Heel eventjes flakkerde er iets in haar ogen, toch verscheen er een lichte glimlach op haar gezicht.
'Beledig me nog één keer, dan beloof ik je dat je tong uit je mond gesneden zal worden en je vingers stuk voor stuk van je handen getrokken. Het is nog altijd m'lady voor jou.' Hooghartig draaide Rayendir zich om, wuifde dat ze konden vertrekken en reed naar de plaats waar haar eigen kampement ondertussen opgebouwd werd.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Hoewel men misschien zou verwachten dat iemand als hij de tijd zou nemen om naar de hoofdbasis te reizen, aangezien men er toch niet veel van durfde te zeggen. Hij haastte zich echter om de troonopvolger van Val Kaeli niet te lang te laten wachten. De reis van de hoofdstad van Val Aureum naar de grens, duurde echter lang en de zon was al bijna uit de hemel verdwenen toen hij eindelijk was gearriveerd, de schemering was aangebroken en de sterren wachtten om die nacht weer te stralen. Hij was eindelijk verlost van de vele dreigende wolken die boven het kasteel en de hoofdstad hingen, maar zelfs al waren die er niet meer, de avond brak aan en genieten van het zonlicht kon niet meer. Hij had sowieso wel betere dingen te doen dan het baden in zonlicht, maar alles was beter dan dreigende wolken boven je hoofd. Hij stapte van zijn paard af, waarna iemand meteen de teugels van hem overnam en het paard wegbracht. Zijn leger had het kamp al opgezet, hield al een tijdje de wacht en stuurde af en toe verkenners op het oorlogsgebied af. Hij kreeg al dagenlang berichten binnen over de situatie, sommige nog negatiever dan anderen. En dat terwijl hij nog niet eens het plan had goedgekeurd.
Zijn kamp was echter niet het enige dat stond, er was een nieuwe groep binnengekomen. Ze waren al bezig met het opzetten van hun kamp, het leger van Val Kaeli. Goed, die waren dus gearriveerd, nu moest hij nog de prinses van het koninkrijk vinden. Het duurde echter niet lang tot hij iemand op haar paard rond zag rijden over het terrein. Met haar houding en haar opmerking tegenover een van zijn officieren, kon het niet mis zijn. Niemand anders zou waarschijnlijk zo tegen een hoge officier van het leger spreken. Hij liep naar haar toe en bleef enkele meters van haar af staan om haar de eventuele ruimte te geven om af te stappen. 'M'lady, fijn om u eindelijk te ontmoeten.'

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Nog voordat ze de kans kreeg om haar eigen kampement in te rijden, de planning was om te controleren of de opbouw volgens planning ging en dat deed ze bij voorkeur zelf. Met een ruk van de teugels liet ze het paard opnieuw draaien, keek de jongeman die een paar meter verderop stond recht aan en peilde hem. Hij zag er inderdaad uit als een zwaardvechter, alsof hij er geen problemen mee had om iemand in een tweegevecht te doden. Dat was zijn specialiteit en hij zou haar zeker de baas zijn als ze te dicht in de buurt kwam, echter hoefde zij niet in de buurt te komen om hem te doden, dat was het voordeel dat zij altijd zou behouden. 'M'lady, fijn om u eindelijk te ontmoeten.' Hij bleef beleefd tegen haar, hoewel ze zeker wist dat hij haar ook aan het peilen was en erg gemakkelijk voelde ze zich daar niet bij.
'Ik neem aan dat u de troonopvolger bent van Val Aureum,' terwijl ze de woorden beheerst uitsprak, stapte ze van het paard af en liep een paar stappen naar de jongeman toe, maar zeker nog anderhalve meter van hem vandaan. 'Ik ben verheugd u eindelijk te ontmoeten, mocht het onder andere omstandigheden zijn, dan zou de ontmoeting nog veel prettiger geweest zijn.' Lichtjes boog het meisje naar hem, ze zakte ietwat door haar knieën als teken van respect, echter hield ze wel haar hoofd recht en keek hem recht aan, een teken van gelijkheid. In andere omstandigheden had ze hem niet eens willen ontmoeten, dan had ze hem de deur gewezen van haar vaders kasteel en hem het land uit gejaagd. Om heel eerlijk te zijn wilde ze dat met iedere vreemdeling doen, Rayendir hield niet van de statige ridders of de breed gebouwde paardenmensen, haar volk was wat tengerder en iets anders dan tenger accepteerde ze over het algemeen niet. Er is een lichte kans dat mensen haar daardoor ook niet in de buurt willen, echter zou dat haar gevoelens alleen maar versterken, zo haar conclusie dus ook. 'Echter zijn mijn manschappen en ik net aangekomen, ze zijn vermoeid van de reis en ik wil graag de inspectie doen zodat ook zij aan de wacht kunnen beginnen of rust gaan houden. In de ochtend zal ik naar uw tent komen om de tactiek te bespreken, mits u het daar mee eens bent?' Het feit dat ze zo makkelijk en veel in één keer tegen hem sprak, liet zelfs een beetje merken dat ze zich beter en hoger voelde, een eigenschap die misschien niet geweldig was in het eerste gesprek.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
De kroonprinses van Val Kaeli trok aan de teugels en stapte van haar paard af.
'Andere omstandigheden hadden een eerste ontmoeting inderdaad een stuk behaaglijker kunnen maken,' zei hij ietwat verbitterd, waarna ook hij lichtelijk boog. Beide toonden ze respect en gelijkheid, al wist hij niet voor hoe lang. De situatie waarin de koninkrijken zich verkeerden, was een waarin ze snel moesten ingrijpen als ze deze oorlog nog heelhuids wilden overleven. Het zou enkele offers roepen, maar de veiligheid van de koninkrijken was belangrijk in deze strijd. Zelfs al konden ze niet goed met elkaar omgaan en zouden hun ideeën botsen, wat gegarandeerd zou gebeuren, ze moesten de veiligheid van het volk boven hun eigen eer stellen. Als er een beslissing was waar een van hen het niet eens was, zou die er maar aan moeten geloven, mits dit de beste oplossing zou zijn. Ze moesten dus concessies doen, denken aan het grootste geluk voor de meeste mensen. Ze zouden hun verschillen opzij moeten zetten, hoe moeilijk het ook leek voor de beide partijen.
'Ik begrijp het, een deel van mijn leger zal deze nacht de wacht houden om uw manschappen de rust te gunnen die ze nodig hebben. Geen nood om uw mannen op de wacht te zetten. Ik zie u in de ochtend.' Hij wierp haar een kleine, geruststellende glimlach toe. Het was het minste dat ze voor hen konden doen, daarbij was het de beste optie. Hij ging er niet vanuit dat ze meteen de volgende ochtend een aanval zouden leiden op Val Palrada, maar het was beter om de manschappen uit Val Kaeli te laten rusten.
Hij had wel degelijk door dat ze hem lichtelijk hautaine aansprak, maar hij ging er niet op in. Ze was waarschijnlijk vermoeid, net zoals haar manschappen.
'Heb een aangename nacht, m'lady.' Met deze woorden vertrok hij naar de tent waar de officieren bijeenkwamen om op de hoogte gesteld te worden van de huidige situatie. Niet veel veranderingen hadden plaatsgevonden, de aanvoer van voedsel en andere benodigdheden werd niet belemmerd, de situatie in de dorpen in de omgeving was stabiel, maar de troepen van Val Palrada hadden deze dag wel een pauze genomen in hun veroveringen, waar een deel van de troepen uit Val Aureum ze tegen hielden. Deze onderbreking was echter opmerkelijk, maar na enkele speculaties kwam het erop neer dat ze die dag hergroepeerden. Dit was de enige verklaring. Uiteindelijk gaf hij nog enkele instructies aan de officieren, onder andere over de wacht, waarna de officieren deze doorgaven aan de troepen van het koninkrijk.
Toen deze vergadering achter de rug was, vertrok ook Elleon uit de tent, op weg naar zijn eigen.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Er was maar een kleine, bijna niets betekenende windvlaag voor nodig om Rayendir te wekken, het meisje schoot overeind, haalde in een snelle beweging de dolk - die ze standaard onder haar kussen hield voor noodgevallen - tevoorschijn en kwam in een verdedigende positie omhoog. Haar haren hingen wild rond haar gezicht, haar ogen stonden alert en ze hoorde een lachend geluid, totdat Rayen het meisje herkende dat voor haar stond en zich zuchtend weer achterover liet vallen. 'Mio, hoe vaak moet ik je nou nog zeggen dat ik niet wil dat je me zo laat schrikken? Echt hoor, dat mes belandt nog eens per ongeluk in je keel en dan is het niet mijn schuld.' Mio was één van het groepje vertrouwelingen dat gisterenavond bij haar gebleven was en daarnaast ook nog eens een hele goede vriendin van Rayen, ze kenden elkaar al sinds ze beide klein waren en in principe was hun jeugd verbonden geweest. Mio was de dochter van een adellijke familie in Val Kaeli, hun families waren altijd al bevriend geweest en sinds dag één dat de meisjes elkaar kenden, waren ze onafscheidelijk geweest. Natuurlijk was er wel verschil ontstaan in hoe ze met elkaar omgingen, als kleine meisjes lette je niet heel erg op formaliteiten, echter was Rayen wel de troonopvolgster en Mio stond om die kleine reden dus nog steeds onder haar. Wanneer er mensen bij waren die niet wisten dat ze bevriend waren, zorgden ze ervoor dat ook niemand zag dat de meisjes zo vriendschappelijk met elkaar om gingen.
'Je had me gevraagd om je te wekken, het is namelijk, als ik je goed begrepen heb, de bedoeling dat ik met je mee ga naar het tactiek bespreken en jij verslaapt je weer eens, zoals gewoonlijk. Kleding ligt al klaar, je hoeft alleen nog maar zelf je boog om te hangen, denk je dat je dat kan?' Grijnzend knipoogde Mio naar Rayen, om daarna de tent te verlaten en het meisje alleen achter te laten. De laatst genoemde besefte dat ze allang wakker had moeten worden, schoot uit bed - de dolk legde ze wel weer onder het kussen terug - en begon de kleding aan te trekken. Haar boog hield ze in haar handen, de pijlenkoker sloeg ze om haar schouder en bewapend met nog wat andere wapens, verliet ze de tent. Buiten zag ze dat Mio al op haar stond te wachten, dat was geen verrassing.
Gezamenlijk liepen ze door het andere kamp naar de tent van Elleon, ze had toevallig zijn naam opgezocht én onthouden, iets wat überhaupt al een wonder was, hoewel ze niet het idee had dat hij het op prijs zou stellen wanneer ze hem, in het bijzijn van zijn mannen, gewoon Elleon zou noemen. ''Kijk dat nou, ze houden het nog geen minuut uit tegen iemand van ons.'' ''Wat doen ze hier?'' ''Waarom proberen ze zich überhaupt op te stellen?'' ''Die prinses zou beter als een slaaf zijn voor zijne hoogheid, dan heeft hij nog meer aan haar.'' De laatste opmerking die een van de normale soldaten fluisterde ging te ver en helaas voor hem, maar Mio had de opmerking ook gehoord. 'Waar haal je het lef vandaan om m'lady zo aan te spreken, je mag dan denken dat je haar makkelijk aan kan, probeer eerst maar langs mij te komen.' De jongeman grijnsde, pakte zijn zwaard en liep kalm op het meisje af. Mio leek inderdaad erg tenger tegenover de jongeman, alleen wist Rayen dat ze zo winnen van een gewone soldaat.

Haar kleding:

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Het felle zonlicht schemerde lichtelijk door de doeken van zijn tent, maar dit was niet wat hem wekte. Met de opkomende zon was de warmte toegenomen die ochtend, wat een storende benauwdheid veroorzaakt had in de tent. De lucht die hij inademde leek dik en ietwat stroperig, gemengd met een muffe geur. Hij kon niks anders doen dan zijn ogen openen, die uit vermoeidheid niet erg ver open gingen. Hij zag eruit alsof hij zo weer in slaap kon vallen, en als zijn tent niet zo benauwd was geweest, had hij dit ook zo gedaan. Hij wist echter dat hij enkele verplichtingen had in het kamp, en deze moest uitvoeren zoals van hem werd verwacht. Daarbij verwachtte hij bezoek van de kroonprinses van Val Kaeli, wiens naam Rayendir bleek te zijn. Hij heeft hiernaar geïnformeerd bij de officieren, die meer wisten dan hem eerder over haar was verteld, ook al was het nog steeds niet veel.
Vermoeid wreef hij de slaap uit zijn ogen en boog hij zich voorover naar enkele voorwerpen die naast zijn bed stonden. Naast zijn bed stonden een kan gevuld met water, een beker en een teil. Een deel van de inhoud van de kan, goot hij in de beker, waarna hij deze gulzig leegdronk. Enkele druppels water ontsnapten langs zijn mondhoeken en sijpelden langs zijn kin omlaag, maar deze veegde hij weg met de rug van zijn hand zodra de beker leeg was. Het water voelde al net zo warm aan als de tent om hem heen, maar het was nog steeds water, prima om te drinken en om jezelf in ieder geval een beetje mee op te frissen. Hij zag er namelijk niet bepaald uit als een leider, eerder als een simpele ziel die zich had verslapen. Een ander deel van de inhoud van de kan goot hij in de teil, waarna hij zijn gezicht waste met het water. Hij zag er in ieder geval opgewekter uit dan daarvoor, en hij voelde zich ook een stuk beter. Vervolgens trok hij zijn kleren aan, die behoorlijk simpel waren vergeleken met zijn kledij in het kasteel, al straalde het nog steeds uit dat hij degene was die de leiding had. Hij had niet de gehele leiding over de alliantie, maar wel over zijn deel. De kleding bood echter wel wat meer bescherming dan die van de verleden dag, al was het geen compleet harnas, het bood in ieder geval weerstand tot een bepaalde mate. Je wist maar nooit wanneer er aangevallen zou worden. Als laatste bond hij de schede met zijn zwaard aan zijn riem, iets waar hij niet zonder naar buiten ging.
Toen hij eenmaal naar buiten liep, hoorde hij stemmen van verderop komen. Zijn mannen spraken over Rayendir alsof ze een slaaf was, de gedachte op zich klonk hem vreemd in de oren. Ze moesten eens weten wat er met ze zouden kunnen gebeuren als ze te ver gingen. Hij durfde de prinses van Val Kaeli niet te onderschatten, verwachtte dat ze net zoals hij strenge trainingen had doorstaan. Daarbij waren de Kaeli niet een volk waar je mee moest spotten, ze waren slimmer en sneller dan de meeste mannen waar hij de leiding over had. Al wist hij niet of hij de meeste verhalen over de Kaeli moest vertrouwen. Toen hij naar de bron van het geluid liep, zag hij hoe een meisje een soldaat uitdaagde. Geamuseerd keek hij toe, als ze wilden vechten, dan liet hij dat toe. Zo lang er geen rel uitbrak, vond hij het prima. Daarbij wilde hij ook het meisje niet onderschatten, ze was nog altijd iemand uit Val Kaeli, snel en slim, en van zowel lange als korte afstanden erg dodelijk. De soldaat zou misschien nog wel eens kunnen leren van de ervaring, misschien hield hij zijn mond eens een keer als hij weer over Rayendir sprak.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
'En wat ga je doen, kleine meid, een pijl van twintig meter afstand door me heen jagen? Dan zou ik je echt een held vinden hoor, zo stoer en gedurfd.' In principe was het ook mogelijk om iemand met een pijl te doden van een meter afstand, dan kwam de klap harder aan en deed het splitsen van de huid veel meer pijn, echter had Rayendir niet de intentie om dit aan de man te vertellen. Hij was een gewone soldaat, misschien dan wel eentje gespecialiseerd in tweegevechten, maar Mio was van adel en je behoorde echt niet zomaar tot de elite van Val Kaeli als je niet wist hoe je iemand uit moest schakelen. Van een afstand, alleen moest je het ook kunnen in een tweegevecht, tenminste zolang je uitdager niet te moeilijk gekozen was.
'Ik heb mijn boog niet nodig om een einde aan jouw grote mond te maken, of om je leven te beëindigen.' Ze draaide zich om, beende naar Rayendir - deze stak haar hand al uit om de boog en pijlenkoker aan te nemen met een lach op haar gezicht - en knikte even respectvol. Nog geen seconde later draaide ze zich met enorme snelheid om en gooide een dolk recht in zijn linkerhand, dat was niet zijn zwaardhand, anders was het spelletje meteen al niet meer leuk, om daarna lachend terug naar hem te lopen. 'Kom maar op soldaatje,' haar lichaam bewoog soepel over de ruwe grond, klaar om iedere aanval terug te ketsen of te ontwijken, mocht er geen tegenaanval mogelijk zijn. De jongeman was echter geschrokken van de plotselinge dolk, heel even stond hij verbaasd te kijken naar zijn doorboorde hand. Jammer genoeg maakte hem dat bewuster van het gevaar, het zorgde ervoor dat hij niet meteen in de aanval ging. Nog steeds stond Mio te wachten op zijn aanval, het verveelde haar een beetje dat hij er zo lang over deed. 'Zeg, als je nu niet snel gaat bewegen dan verklaar ik dat je verloren hebt door je lafheid.' Misschien kon je stellen dat Mio niet bepaald een lieve meid was, eigenlijk wist Rayendir dat wel zeker, alleen had zij geen problemen ermee dat Mio een gewone soldaat aan het bedreigen was. Ze beschermde de eer van Rayendir, dan was alles toegestaan. Opeens vloog het zwaard van de soldaat naar boven, Mio dook naar links om hem te ontwijken, echter had de soldaat dit aan zien komen en hij veranderde snel van koers om van links toe te slaan. Het zwaard kwam sneller aan dan ze verwacht had, de enige reden dat Mio zich achterover op haar rug liet vallen en hem zo over haar gezicht liet zwaaien. Een lichte bolling van haar rug zorgde ervoor dat ze weer recht kwam. De soldaat raakte ietwat uit balans toen het zwaard door zwaaide, hij had een dreunende klap verwacht wanneer hij haar lichaam zou raken, dit gebeurde niet en eventjes wankelde hij. De perfecte gelegenheid voor Mio om op zijn rug te springen, een dolk op zijn nek te leggen en met een andere dolk streelde ze zijn wang. 'Tong uitsteken,' de vastberadenheid in de ogen van haar vriendin was Rayen ook opgevallen, tijd om in te grijpen.
'Mio, genoeg.'

Dit is Mio btw (denk het voorste zwaard weg)

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Geamuseerd keek hij toe naar hoe het gevecht losbarstte tussen het meisje en de soldaat. Hij zou nog niet ingrijpen, daar was het nog geen tijd voor. Daarbij kon de soldaat wel wat leren over het houden van zijn mond, want hoewel hij geen idee had hoe goed Rayendir was in het leiden van haar volk en leger, leek ze hem nog steeds iemand die je liever te vriend had. Daarbij was ze dan misschien niet de prinses van zijn koninkrijk, hij vond dat zijn mening voor hem houden het minste was dat de soldaat had kunnen doen. Hij koos echter om dit niet te doen, waar overduidelijke sancties aan vast zaten.
De soldaat maakte geen schijn van kans tegen het meisje, die hem zonder enige moeite overmeesterde. Het gevecht was al bijna afgelopen toen de meeste mensen doorhadden dat het van start was gegaan. Toen het aan een einde leek te komen, gebeurde er echter iets wat hij niet verwacht had. Ze was bereid haar dolk in de nek van de soldaat te zetten en ook zijn tong af te snijden. Net toen hij in wilde grijpen, deed Rayendir dit. Het meisje, die Mio bleek te heten had een vastberaden blik in zijn ogen. Ergens vreesde hij dat dit niet genoeg zou zijn om haar te stoppen.
'Het lijkt me het beste als hier een einde aan komt, we kunnen iedere man of vrouw gebruiken die we hebben in deze tijden.' De vermoeidheid was nog steeds lichtelijk in zijn stem te horen, maar hij had wel betere dingen te doen dan terug naar bed gaan. Zoals ervoor zorgen dat de twee manschappen elkaar niet de nek omdraaiden.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld