ORPG - 2 Worlds - Forum - Virtual Popstar

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG - 2 Worlds

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
met Livine

Wij weten, en de O kan bijten. rawr

ik:
Naam: Eragon
Leeftijd: ziet er uit als 20 maar is 100
Elf/mens: Elf
Wapens: pijl-en-boog,, zwaard
Uiterlijk:

zij:

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Eragon:

De energie van de uitverkorenen werd met de dag sterker. Ik kon het voelen, en ook de andere. Er waren ook weer een paar wezens naar haar wereld gekomen waardoor ik al een lange tijd op reis was naar de poort om naar haar wereld te gaan. Alleen het vervelendste was, de poort verplaatste zich telkens. Maar ik had nu gehoord dat de poort eindelijk, voor een lange tijd, op de zelfde plek stond waar ik nu op reis naar was.

Het was al enkele maanden verder, en mijn voorraad begon op te raken. Er was een dorpje in de buurt, waar ik wat brood haalde en mijn veldfles vulde met heerlijk koud drink water. "Dank u." zei ik en de vrouw knikte. "Zou ik mogen vragen waar uw reis naar toe gaat? Want veel Elven van uw clan komen niet vaak meer." vroeg de vrouw en een glimlach kwam op mijn gezicht. "Graag wil ik het vertellen, maar het mag helaas niet." zei ik. De ogen van de vrouw stonden wat treurig. "Ik begrijp het, maar nog veel succes naar waar u heen gaat." zei ze. Ik bedankte naar nog maals en verliet het dorp.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Eragon:

Ik was al weer een stuk opgeschoten en stond even stil met mijn paard bij de beek om hem te laten drinken. Dat had hij inmiddels verdiend na een stuk snel galopperen van wegen de wezens. Zin had ik niet om tegen ze te gaan vechten, maar toch had één van hen mij kunnen grijpen en een stuk veld open gesneden op mijn middel. Deze begon ik nu te verzorgen en legde niet veel later mijn hand er op, "Waíse heill" zei ik en voelde de wond langzaam dicht trekken. Helemaal genezen zou die niet zijn omdat die redelijk diep was, maar dit zou het moeten doen.

Mijn hengst kwam al snel weer naar mij toe waarna ik gelijk weer op steeg en verder ging. Ik voelde dat ik dichter bij kwam nu de energie sterker was. Ze was in het bos, zo dicht bij was ze. "Kom, nog een klein stukje, en je mag naar huis." fluisterde ik naar mijn hengst en liet hem weer snel galopperen, maar niet zo snel als daarnet.

**wees genezen**

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld